7. janúar 2010

Ég er að æfa mig í að skrifa 2010, fingurnir eru ekki alveg þjálfaðir á þessa stafi en það kemur.
Ég er búin að fara í 20-30 mínútna göngu á hverjum degi allt árið.
Ég er að hugsa um að segja þetta aftur og aftur og telja svo hvað ég get sagt þetta marga daga í röð. Ábyggilega ekki 365 en 30 væri gott.
Fyrirlesturinn sem ég ætlaði á í Sjóminjasafninu í kvöl var haldin þar án mín. Kaffiboðið hjá öðru vinnublóminu mínu, jamm þær voru tvær blómadrottningarna sitt hvoru megin við mig í vinnunni og ekki nema vona að ég ruglaðist stundum svo ég var farin að segja bara ,,þú þarna, blóma." En nú er ég komin langt út fyrir efnið sem átti að vera á þessa leið- kaffiboðið hjá fyrrverndi vinnufélaga mínum, blóminu sem er að kveðja skerið og ætlar að ná sér í nokkrar miljónir af olíuauði norðmanna, drógst á langinn því ég hafið svo gaman að hitta þessa fyrrverandi vinnufélaga sem mættu. Auðvitað töluðum við um vinnu enda tómir fagmenn á ferðinni.
Þett var gott kvöld, ég fer bara á næsta fyrirlestur hjá Vitafélaginu. Hann verður í febrúar.

Nýtt ár

og ég er ekki ennþá farin að horfa á áramótaskaupið. Ég veit ekki hvernig þetta endar!

Það eru heilir fjórir dagar liðnir af árinu og ég hef á hverjum degi farið út að ganga í 20 til 40 mínútur. Nú verður spennandi að sjá hvort mér tekst að halda þessari ,,keðju" gangandi einhverja daga í viðbót.

Skólinn byrjar 15. jan. og ég hringdi í dag til að fá að fara í fullt nám. Náði mér í eina skólabók á bókasafnið og byrjaði á að rifja upp nokkur hugtök í stærðfræði. Ég minni mig á að flas er ekki til fagnaðar en flana samt áfram að óathuguðu máli.
Gallinn við að hugsa sig um og leggja málin niður fyrir sér er sá að þá þorir maður tæpilega út fyrir þægindarammann.
Hvernig ég ætla svo að lifa næstu mánuðina veit ég ekki en ég er búin að safna forða undanfarnar vikur svo ég á fullt af ónotðum götum á beltinu.

Annáll?

Ef ég tækin mig nú til einhverntíma til að setja saman annál yrði vænlegast að hafa hann í myndum.

Gönguferðir ársins

Þessa tvo daga sem af eru á nýju ári hef ég farið með myndavélina með mér í gönguferðir.
Þetta eru auðvitað heilir tveir dagar og það verður að segjast eins og er að það er ekki farið hratt yfiri eða tekið hraustlega á í göngum þegar myndavélin er með.
Á nýjársdag gekk ég frá Reykjanesbrautinni niður að sjó. Þegar ég fór að telja myndirnar sem ég á eftir í tölvunni þegar ég var búin að vingsa úr og henda því sem var ónothæft og illa tekið átti ég sextíu myndir eftir.
Það segir mér að ég eigi eftir að henda helling því þó litirnir eru ómótstæðilegir og ég smelli af í allar áttir til að ná litbrigðum himnins og jarðar þjónar litlum tilgangi að eiga ótal myndir af sama viðfangsefninu teknar með fárra mínútna millibili. Eða fárra metra millibili öllu heldur.

Það leynir sér svo sem ekki á þessum myndum hver er besta ljósmyndafyrirstætan á Reykjanesskaganum að mínu mati og hér er brot af myndunum af honum.
Sú fyrsta sýnir þó litina yfir Esjunni og Reykjavík rétt undir rökku á nýjársdaginn.

Á þessum tíma árs er sólin hæfilega lágt á lofti til að skríða rétt niður fyrir toppinn á Keili. Ég tók ótal myndir af þeim tveim meðan hún fikraði sig neðar og neðar á himnnum og læddist niður á bak við efsta toppinn og svo út undan honum hinumegin.
Ég hef ekki ennþá getað gert það upp við mig hvaða myndum úr þeirri séríu ég held eftir.


Þegar ég kom svo aftur upp í bíl eftir gönguna niður að Lónakoti var sólin sest og litadýrðin í vesturátt svo stórfengleg að ég þurfti auðvitað enn að smella af nokkrum myndum og auðvitað af Keili sjálfum enda fátt annað sem rís yfir hraunið á þessum slóðum.



Og þegar ég gekk hringinn minn í vesturbæ Kópavogs í gær var þetta sama viðfangsefni að trufla mig en nú með krepputáknin okkar í forgrunn.



Ég velti því fyrir mér hvort ég þurfi ekki að fá mér örstuttan göngutúr með myndavélina í dag og æfa mig í að taka bara eina, í mesta lagi tvær myndir og vanda bara valið.
Ég hefði þurft að skreppa vestur á Gróttu og taka eina eða tvær myndir þar við tækifæri en þú þarf ég aðallega að vinna.

Annáll?

Það eru allir að setja saman annála og ég velti því fyrir mér hvort ég þurfi ekki að gera slíkt hið saman. Finn þó enga löngun hjá mér til að sitja við og rifja upp árið sem leið en kannski eru það bara undanskot og aumingjaskapur.
Annars held ég að það sé merki um heilbrigði að hafa meiri áhuga á að horfa fram á við og nú tel ég niður þar til skólinn byrjar. Verst hvað ég þarf að hreinsa upp erfiðann verkefnalista fyrir þann tíma.

2010

Þá er árið 2010 runnið upp og ég óska öllum sem eiga leið hér um gleði og farsældar á nýju ári með þökkum fyrir árið sem var að líða.

Gleðilegt hvað

Í sveit austur á landi sem var fámenn fyrir 40 árum og er enn fámennari nú lærði ég að óska fóki gleðilegra jóla þegar ég hitti það í síðasta skiptið fyrir jól. Þetta var og er góður siður því jólin eru stutt og of seint að óska fólki gleðilegra jóla eftir á. Að vísu segir maður stundum gleðilega rest ef maður rekst á fólk á tímabilinu 25. des til 6. jan. en þá teljast jólin formlega liðin.
Gleðilegt ár er aftur á móti kveðja sem ég lærði að nota þegar ég hitti fólk í fyrsta skipti á nýju ári. Mér finnst það nokkuð rökrétt því árið er jú 365 dagar eða um það bil og engin ástæða til að ætla að ég hitti ekki vini og ættingja einhverntíma á þvi tímabili. Nú ef ekki þá held ég að þeim og mér slétt sama þó þeir fái ekki árs- og friðarkveðju frá mér.
Ég hef tekið eftir því að sífellt fleiri eru farinir að óska mér gleðilegs árs milli jóla og nýárs og þó ég reyni að taka þessu af æðruleysti get ég ekki varist því að hugsa um orðatiltækið ,,Þegar ein beljan mígur....!".
Því ætla ég ekki að óska neinum gleðilegs árs fyrr en nýtt ár rennur upp, þangað til ,,góðar stundir"

Avatar

Ég fékk bíoferð í jólagjöf. Hún var farin í kvöld og ég er dolfallin, heilluð, langar til að fara aftur og sjá betur öll smáatriðin sem fóru fram hjá mér í kvöld.
Avatar í þrívídd er eitthvað sem ég ætla að sjá fyrir mér þegar ég loka augunum á koddanum á eftir og svo get ég eiginlega ekki sagt neitt meira um það í bíli.

Jólin eru langt komin, sólin er farin að hækka á lofti og það er jafn gaman á hverju ári. Verður reyndar skemmtilegara með hverju árinu. Það gerir aldurinn!
Aldurinn gerir líka það að verkum að nú eru bestu jólagjafirnar mínar að eiga góða daga með mínum nánustu.

Þorláksmessa á vetri

Það er Þorláksmessa tvisvar á ári, með um það bil 6 mánaða millibili. Engum dettur í hug að borða skötu á Þorláksmessu á sumri og því miður er varla hægt að fá keypta skötu nema rétt fyrir jól.
Ég keypti mér tvo skötubita á Kolaportinu á laugardagnn og ætla að stinga þeim í pottinn hjá Gamla manninum á eftir. Hann eldar skötu fyrir sig og alla þá vini og vandamenn sem áhuga hafa á að vera með í hádegisskötuveislunni á Þorlák enda á hann þessa forláta eldavél sem hann fer með út á bílastæðið framan við húsið og eldar þar skötu.
Ég ætlaði að kaupa mér saltfiskbita til að stinga í pottinn líka.

Ég fékk svar frá LÍN við lámsumsókninni minni. Þó ég sé ekki alveg að ná samhengi í þeim upplýsingum sem ég fékk net- og símleiðis og því sem stendur í lánsáætluninni ætla ég að fresta því fram yfir jól að hringja í LÍN til að fá útskýringar á málum.
Lánið fyrir skólagjöldum er t.d. 150 þús. lægra en skólagjöldin og ég sem hélt að það væri lánað allt nema 45 þús.
Mig vantar hjálparálf sem setur niður fyrir mig fjárhagsáætlun. Mér vex óskaplega í augum að gera það sjálf, eða ég þori ekki. Ég gæti áttað mig á að þetta sé ekki raunhæfur möguleiki og vil ekki horfast í augu við það.

Ég fékk listilega skreytta jólagjöf áðan. Utan á henni er sumarævintýri í myndasögu formi. Það er bjart yfir þeim skreytingameistara.

Facebook bann.

Frá því ég skráði mig á facebook fyrir langa löngu hefur alltof langur tími farið í hinar og þessar aðgerðir sem boðið er upp á þar. Lesa, skoða, setja inn myndir og fara í tölvuleiki. Ef ég hefði sleppt einhverju af þessu undanafnar vikur væri ég minna stressuð í dag en af því ég hef ekki alltaf vit fyrir sjálfir mér og þjáist af mismiklu stjórnleysi er ég búin að missa tökin á verkefninu sem ég ætlaði að vera búin með 1. des.
Af þessum ástæðum er ég búin að setja sjálfa mig í facebook bann og það nær bæði til garðræktarinna í töluvgarðinum og að skrifa athugasemdir í þessu netsamfélagi sem ég vil ekki kalla fésbók þó mér leiðist ógurlega að nota orðið facebook.
Ég svindla samt aðeins og les stöðuuppfærslur hjá vinum og vandamönnum og dáist að myndum af nýjum ættingjum. Þori samt ekki fyrir mitt litla líf að segja orð þar sem ég er búin að lýsa því yfir opinberlega að ég sé í banni.