Enn austur

Farin austur á land einu sinni enn. Kannski finn ég blóðberg einhvern daginn en það er öruggt að ég finn kulda og þoku næstu daga.

Fjallkonuvörtur

Ég hef verið í krossferð undanfarin ár. Ja, það mætti kannski segja að ég væri búin að vera í fleiri en einni krossferð í mörg ár. Ein snýst um lúpínur og önnur um vörturnar á Fjallkonunni, báðar eiga það sameiginlegt að minna á baráttuna hans Don Quijote. Stundum tekst mér að fá fleiri til að sjá ljósið og ráðast á vindmyllurnar. Ef ég held áfram að benda fólki á þær tekst mér kannski að safna heilli herdeild til að berjast við þær.
Þessi færsla er bara um vörturnar og bara sett hér inn af því einn ferðafélaginn tók myndir af mér og Láru við að fjarlægja eina tilbúnu vörtuna af Fjallkonunni.
Það sem ég kalla vörtur eru grjóthrúgurnar sem ferðafólk í einhverju hugsunarleysi hrúgar upp hér og þar um landið. Sumir hlaða vörður en flestir henda steini í ólögulegar hrúgur sem hafa smátt og smátt myndast hér og þar við gönguleiðir.
Ég er ekki viss um tilganginn með þessu en hef grun um að fólk haldi að það sé gamall og þjóðlegur siður að henda steini í hrúgu til heilla þar sem leið þess liggur um.
Þegar farið er yfir Mýrdalssandinn kemur fólk að Laufskálavörðu en þar er haldið í þann forna sið að leggja stein í vörðuna áður en farið er á sandinn. Ég hef heyrt að það hafi eingöngu verið þeir sem voru að fara í sína fyrstu ferð á sandinn sem gerðu þetta en ekki að fólk henti steinum í vörðu þar í hverri ferð.
Á Bláfellshálsi er svo grjóthrúga, kölluð Beinakerling sem þjóðsaga hefur myndast um en uppruni hennar er reyndar allt annar en Laufskálavörðu og á Ferli.is er fróðleg grein um vörður og vörðu hleðslur en þar stendur um þessa tilteknu grjóthrúgu ,,Staðreyndin um vörðuna á Bláfellshálsi er hins vegar sú að upphaf hennar má rekja til þess að Eiríkur Þorsteinsson frá Fellskoti var að smala á hálsinum á sjöunda áratug 20. aldar þegar gat kom á annað stígvélið hans. Hann skildi stígvélið þar eftir, en hróflaði áður grjóthrúgu yfir það. Síðan sáu ferðalangar, sem að komu, vörðuna á hálsinum, sem er táknrænn áfangi á leiðinni, og bættu um betur, minnugir sögninni um heillamerki."

Sennilega hefur göngufólk tekið í sig að best sé að henda grjóti í hrúgu til heilla hvar sem það gengur og þess sjást vel merki við göngustígana í Esjunni. Skyldu þeir sem ganga Esjuna oft í viku hafa velt því fyrir sér hvernig Esjan þetta uppáhalds fjall margra liti út í dag ef svona ,,fjallamennska" hefði verið stunduð í marga áratugi og hvernig Esjan, Búrfellsgjaáin og fleiri vinsælar gönguleiðir komi til með að líta út eftir 50 ár með þessu áframhaldi.
Í Búrfellsgjánni hef ég séð amk þrjár svona hrúgur og allir sem hafa lagt leið sína upp í Esjuna vita hversu stórar og margar hrúgurnar eru þar-vörturnar.

Norðan við Landmannalaugar stendur Kirkjufell og við það er fallegt friðsælt vatn, Kirkjufellsvatn sem gott er að á við á fallegum sumardegi en því miður voru ferðamenn byrjaðir að hrúga upp þarna grjóthrúgu sem var til lýta á landslaginu og átti ekkert skylt við þá fornu hefð að hlaða vörður vegfarendum til leiðsagnar eða sem kennimerki. Við fjarlægðum hana.


Þessi árátta minnir mig mest á þá hefð hunda að lyfta upp fæti og merkja sér svæði sem gengið er um.

Trausti á myndirnar og ég linkaði á þær án leyfis.

Sumarfrí

Ég er komin í sumarfrí og það er lítið meira um það að segja.

Akstur, tjöld, bækur og meiri akstur

Ég keyrði Flubbann og Norðmannin inn í Landmannalaugar á fimmtudag og af því það var svo góð veðurspá ákvað ég að tjalda innfrá eina nótt og dunda mér þar fram eftir degi á föstudag. Ég þurfti að vera komin í bæinn aftur klukkan fimm til að mæta á námskeið í japanskri blekmálun sem ég hafði skráði mig á í Norræna húsinu og gat ekki hugsað mér að sleppa.Ég komst að því aðfaranótt föstudags að svefnpokinn minn heldur bara alls ekki á mér hita í tjaldi, ekki einu sinni á hlýjum sumarnóttum. Ekki það að sjálfsagt sígur súlan á hitamælinum sjálfsagt meira inn í Laugum en niðri við sjávarmál. Eftir góðann göngutúr í Laugahrauninu var ég orðin of sein í bæinn og ók eins og vitlaus manneskja beina leið í Norræna húsið. Fékk meira að segja Kennarann til að brjótast inn heima hjá mér og færa mér föt til skiptanna á staðinn svo útilegu fötin og lyktin færi ekki fyrir brjóstið á nettum japönunum sem voru að kenna blekgerð og málun.
Ekki veit ég hvað ég hafði svo sem upp úr þessu námskeiði en ef ég hefði ekki mætt hefði ég trúað því statt og stöðugt að ég hefði misst af einhverju.
Á laugardaginn kom svo stressið, næturkuldinn og aksturinn í bakið á mér með tilheyrandi hausverk, sljóleika og heilaþoku.Ég náði mér samt það mikið þegar leið á daginn að um kvöldið opnaði ég bók til að lesa ,,nokkra" kafla og lagði hana ekki frá mér fyrr en klukkan fjögur um nóttina. Dreif mig svo fram í stofu fyrir klukkan tíu til að klára hana áður en ég næði í Flubbann og Norðmanninn í Bása en þær kláruðu Laugavegsgönguna í dag og þurftu einhvern veginn að komast heim blessaðar.
Leiðin inn í Bása er löng og þar sem olían er dýr og lögreglan í þyrlum dólaði ég á rólegum hámarkshraða svo mér gafst nægur tími til að velta efni bókarinnar sem ég var að lesa fyrir mér, aldrei þessu vant. Ég komst að þeirri niðurstöðu að hún sé virkilega góð, ekki bara spennandi glæpasaga heldur hefur hún ýmsan boðskap fram að færa um mannlegt eðli og hegðun.
Mér er sagt að þetta sé fyrsta bókin í því sem átti að vera fjögurra bóka sería en höfðundurinn hafi ekki náð að skrifa nema þrjár þeirra áður en hann lést. Ég bíð eftir að hinar tvær komi út á íslensku.
Karlar sem hata konur er bók sem ég sé ekki eftir að hafa vakað yfir hálfa nóttina og allan morguninn.

Jökuldalir

Ég kom seint heim úr vinnunni á föstudaginn eins og stundum áður. Og eins og stundum gerist þegar ég kem heim úr vinnunni sest ég við tölvuna heima og opna facebook til að vita hvort einhver hafi sagt eða gert eitthvað merkilegt síðan síðast. Eða, ef ég á að vera alveg heiðarleg, til að sinna aðeins garðyrkjunni minni á netinu. Það fyrsta sem ég rak augun í á síðunni minni var tilkynning um ferð inn að Jökuldalakvísl og í Halldórsgil til að skoða vöð og gönguleiðir og það fylgdi sögunni að skráning væri hafin á farþegalista.
Ég féll í stafi og fékk fjallaglígju í augun.
Eftir japl og jaml og fuður ákvað ég að henda öllu frá mér sem ég ætlaði að sinna þessa helgi. Reddaði afleysingabílstjóra til að sækja Sjúkraliðann á Þingvelli eftir Leggjabrjótsgönguna hennar, henti saman einhverjum bráðnauðsynlegum farangri og mundi meira að segja eftir að hafa til svefnpoka. Hentist svo í kaffisamsæti sem ég var búin að lofa mér í og eftir það beint í Hagkaup til að kaupa nestið.
Á laugardagsmorgun vaknaði ég frekar rugluð í kollinum eins og stundum gerist í stressi og álagi en þá fer heilaþokan að gera illilega vart við sig. Ég þurfti að þjóta á milli staða til að ná í dótið mitt og ástandið var ekki skárra en það að ég var komin margar götulengdir að heiman þegar ég áttaði mig á að það hékk engin myndavél um hálsinn á mér. Ég snéri bílstjóra umsvifalaust við, því ég var ekki á eigin vegum í ferðinni og við sóttum myndavélina.
Samferðafólkið hafði ekki fundið geymslulykilinn og vantaði þess vegna helminginn af viðlegubúnaði en ég hirti allan viðlegubúnað af Flubbanum. Svo komumst við út úr bænum.

Auðvitað uppgötvaðist um kvöldið að allir höfðu gleymt einhverju, mis áríðandi þó en við uppötvuðum líka að það þarf meira en smámuni til að eyðileggja svona ferð. Skítt með mat og eldunargræjur sem gleymast, það má alltaf deila nesti og prímusum.

Um hádegi á laugardagsmorgun var ég farin að ganga berfætt yfir dragaár og dýjamosa upp undir snjólínu í sólskini inni á fjöllum. Lífið gerist ekki ljúfara á íslensku sumri nema þá helst þegar maður skríður í svefnpokann á lækjarbakkanum og hlustar á lóukvak og lækjarnið.

Ég er búin að prófa að sofa í varpoka (bivak) í fyrsta og kannki síðasta skiptið á ævinni. Íþeim kemst maður enn nær náttúrunni en í tjaldi og ég komst líka að því að ég get þetta alveg ef ég bara fæ mér aðra einangrunardýnu og aukaskammt af verkjatöflum.

Pest, kvef, flensa?

Það fá allir flensu nú orðið. Saklausasta kvef er flensa þegar fólk segir frá og enginn er lasinn, heldur eru allir veikir. Ég held nú samt að ég sé lasin en ekki veik og ekki með flensu alla vega ekki svínaflensu í mesta lagi grísaflensu og ég er harðákveðin í að láta mér batna í nótt. Ég nenni þessu ekki og þarf að setja niður grænmeti í garðinn minn í raunheimum á morgun. Ég er búin að sinna tölvugarðinum nóg í dag.

Heimkomin

nenni ég ekki að mæta í vinnu á morgun en neyðist til þess. Ég væri til í 3. mánaða sumarfrí en það er best að fara varlega í óskunum, þær eiga það til að rætast á annan hátt en maður átti von á.

Ég verð heima í rúmlega tvær vikur og svo er ég farin austur aftur. Á þessum tveimur vikum ætla ég að gera helling. Labba á Úlfarsfellið, setja niður meira grænmeti, tína blóðberg, vinna sem minnst, láta mér batna meira og ofgera mér ekki svo nýfengin ,,betri líðan" endist sem lengst.

Mig langar á námskeið í eldsmíði en það kostar aðeins of mikið og svo er ég ekki farin að sjá að ég setji upp eldsmiðju þó ég skelli mér á námskeið og því þá að fara? Ætli ég grauti ekki í nógu mörgu samt. En ég sé til, það er mánuður til stefnu enn.

17. júní

Einu sinni labbaði ég Leggjabrjót á 17. júní. Ég hefði ekkert á móti því að endurtaka það en ´þennan 17. júní ætla ég að fljúga austur á land. Hef ekki komið þangað í hálfan mánuð og það er kominn tími til að skoða kartöflugrösin mín.
Ég rétt slapp heim úr vinnunni áður en 17. júní rann upp og skapsmunirnir voru ekki upp á sitt besta eftir japl og jaml og fuður við afstemmingar sem ekki vildu ganga upp og ég ekki að skilja hvernig er hægt að flækja einfalt mál svona mikið. Mér tókst að koma öryggiskerfinu í gang, ekki bara einu sinni heldur tvisvar og það var ekki til að koma geðinu í lag. Ég skellti nú samt hurðinni í lás og vona að einhver annar verði búinn að leysa vandamálin þegar ég kem aftur. Deadline var í dag!

Á morgun ætla ég að vera annarstaðar að hugsa um allt önnur mál.´

Góðar stundir.!

Meiri garðvinna

Hér var tiltektardagur í dag og ég fór með klippur á allt of mikið af trjám og runnum en það dugði þó ekki til. Ég verð handlama á morgun og þarf að athuga með einakaritara í vinnunni til að geta klárað allt það sem ég þarf að gera á morgun.

Á miðvikudagsmorgun er stefnan tekin í austurátt inn í kulda og rigningu. Ég get ekki beðið eftir að komast út úr bænum.
Veðurspáin er reyndar ekki eins slæm og sumir vilja vera láta.

Ásareiðin

Jóreyk sé ég víða vega
velta fram um himinskaut
norðurljósa skærsta skraut.
Óðinn ríður ákaflega
endilanga vetrarbraut.

Grímur Thomsen

Það er eitthvað við orðin hans Gríms Thomsen sem höfða ansi sterkt til mín. Sum þeirra að minnsta kosti. Ekki öll en þessi og fleiri.

Lausamjöll í skógi skefur
skyggnist tunglið yfir hlíð
eru á ferli úlfur og refur
örn í furutoppi sefur
nístir kuldi um næturtíð.

Garðyrkja eða drullumall

Í gær eyddi ég hluta úr deginum við að skríða á fjórum fótum í moldarflagi í Breiðholtinu. Vesturbæingurinn hafð fengið þá flugu i höfuðið að rækta grænmeti og kartöflur í sumar. Sem betur fer var hún ekki með hugmyndir um meira en heimilisræktun svo þetta tók ekki marga daga. Ég var nýbúin að fá minn fjallabíl úr viðgerð og átti að sjá um keyrslu þar sem hennar bíll er að aðstða við ferðabókaskrif um Ísland. Vonandi ætlar höfundurinn samt ekki að skoða Gæsavatnaleið á Yarisnum.
Það kom nú samt í ljós, kannski ekki öllum að óvörum en allavega gegn öllum vonum að bíllinn minn sprengdi öryggið um leið og honum var startað í gang og til að sprengja ekki ótal öryggi í snúningunum við að kaupa forræktað kál og rauðrófur var hann látinn ganga allan daginn fyrir utan ýmsar gróðrastöðvar og við skólagarðana. Sem betur fer hitar hann sig ekki en gekk með sannfærandi díselhljóði allan daginn. Það ergði engann þar sem enginn var í skólagörðunum nema við.
Það eru enn lausir reitir í garðinum sem við vorum að potast í og þó ég treysti mér ekki til að setja niður kál og rauðrófur í heilan garð, enda búin að sá austur á landi, væri ég alveg til í að fá horn hjá Sjúkraliðanum sem auðvitað á að fá sér garð svo ég geti sett niður úr eins og tveimur bökkum af rauðrófum. Ég fékk blá enda af beði til að setja niður steinseljurót í gær.
Hnúðkál, blómkál, hvítkál, rauðkál, fennel, sprotakál og sitthvað fleira væri gaman að borða beint upp úr garði undir haustið. Fjögura hólfa bakki er komin niður í 300 krónur í Storð.

Keyrði svo Vesturbæinginn heim löngu eftir kvöldmat og sá glitta í Gróttuvita í sólarlaginu. Mig langaði afar mikið í fótabað við hákarlshjallinn en þegar ég mundi að ég gat ekki drepið á bílnum hristi ég þá löngun af mér og hélt heim á leið.

Heilsa hefur verið þokkaleg þessa vikuna svo kannski, en bara kannski hef ég farið of geyst. Óvenjulöng ganga á föstudagskvöldið og garðapot í gær. Þess ber að gæta að það sem mér finnst óvenjulangt er smá mál í annara augum. En fyrir mig var þetta afrek ársins. Vonandi verða þau fleiri.