Ærna mælir sá er æva þegir staðlausa stafi, -

Hamingja í kílóatali

2012-02-10T00:36:00.002Z

Ég ætlaði að sleppa þusinu á veraldarvefnum í kvöld, má ekki vera að því. Svo kíkti ég aðeins á mbl.is til að sjá hvað væri helst í fréttum og blóðþrýstingurinn rauk svo hratt upp að ég verð að fá útrás.

Fjórða mest lesna "fréttin" í þessum blessuðum netmiðli að kvöld 9. febrúar 2012 hefur fyrirsögnina 13 kíló fokin og aldrei verið hamingjusamari.

Þá vitum við það, það er hægt að lifa í rúm 50 ár og öðlast aldrei meiri hamingju en felst í því að missa 13 kíló. Ekki ef við tökum fyrirsögnina trúanlega.

Ég eiginlega urra við lestur svona fyrirsagna, þær gefa svo sterklega til kynna að rétt kílóatala og rétt útlit skipti öllu máli, veiti manni ómælda hamingju. Og ég velti því fyrir mér hvort vesalings konan sem talað er um (og við) eigi ekki fjölskyldu, ekki börn eða neinn sem henni þyki vænt um. Hafi aldrei upplifað hamingju á þann hátt sem svo mörg okkar gera þegar við eigum góðar stundir með okkar nánustu.

Sem betur fer hafa mínar hamingjustundir verið tengdar samvistum við mína nánustu, ekki síst börnin mín en ekki vigtinni minni. Kannski er því öfugt farið með vigtina.

Svo þegar maður les þennan blessaðan Smartlandspistil almennilega (ég les yfirleitt ekki Smartland, ég held að það fari illa með heilann og ég þarf á mínum að halda) kemur í ljós að auðvitað var vesalings konan ekki að segja að hamingjan fælist í þessum kílóum, hún fór að hreyfa sig, borða hollan mat, hætti að drekka áfengi (kannski var hún ölsæl eins og heilagur Þorlákur), og hverjum liður ekki betur eftir að hafa komið sér í gott líkamlegt form og hent óhollustu út af matseðlinum. Hamingjutalið er í raun aldrei tengt við kílóamissinn í sjálfu vitalinu en hjá Smartland vita menn greinilega hvernig á að búa til smellfyrirsagnir.

Sýndarheimum lokað

2012-02-06T16:34:00.000Z

Ég er ekki frá því að hjartaslátturinn sé óþarflega ör og blóðþrýstingurinn of hár eftir að ég lokaði Facebook aðganginum mínum.
Lokaði, segi ég en auðvitað gerði ég ekki annað en aftengja hann tímabundið, ég get skráð mig inn hvernær sem er og þá opnast öll mín albúm, athugsemdir og vinatengingar aftur. Ég lagði ekki í að loka varanlega og hugsaði reyndar oft síðustu daga um það hvort ég gæti verið án þessarar upplýsingaveitu sem ég er búin að koma mér upp. Núna síðast var tilkynning frá hóp sem kallast Gönguleiðir í Reykjavík og nágrenni, bráðnauðsynlegt að vita hvað sá hópur er að bralla.
En- ég labba lítið og einhvern veginn tókst mér að fylgjast með þeim viðburðum sem ég hafði áhuga á áður en Facebbok kom til sögunnar og ég verð bara að venja mig á gamla siði aftur.

Ættleiðing

2012-01-25T12:17:00.000Z

Nei, ég ætla ekki að ættleiða. Ekki dýr og ekki barn, ég er með einn garð í fóstri og fæ ekki að ættleiða hann eða taka í varanlegt fóstur. Ekki nema ég kaupi húsið sem hangir í annari hliðinni á honum.
Ég er bara að leita að íslenskufræðingi sem vill ættleiða mig. Kjörforeldrar hljóta, eins og aðrir foreldrar að hjálpa börnunum með heimanámið og nú veittir mér ekki af.

En úr Kópavoginum er það annars að frétta að verðurguðirnir eru enn að verða við snjóóskunum frá því í desember. Þetta voru svo margar óskir að þeir verða sennilega í þrjá mánuði að uppfylla þær.

En það var fallegt úti í gær og síminn bjargar ýmsu þegar ég nenni ekki að dröslast með myndavél. Hver fer svo sem með stærðar myndavélarhlunk með sér í skólann.

Kvefið lék mig grátt í síðustu viku en það fer að líða að því að ég treysti mér í göngutúr með myndavél og mannbrodda.

Að lesa og lesa...

2012-01-23T14:42:00.002Z

Ég á að vera að lesa, lesa og lesa meira. Sumt af lesefninu mínu er gaman að lesa, annað ekki. Eitt á það þó allt sameiginlegt, það fer meiri tími í að lesa það en mér gott þykir. Í sumum tilfellum fer meiri tími í að reyna að skilja en að lesa.
Eru myndanir (myndön) orðsins undir ekki örugglega und og ir, und er rótin en -ir beygingarendingin? Er beygingarendingin til í orðum sem ekki fallbeygjast?
Og ef orð er samsett og hefur þess vegna tvær rætur... Já, hvernig á nú að setja upp myndangreiningu á orðum.
Þetta eru bara svona smáatriði sem tekur mig tíma að fá botn í.

Eins og ég sagði er lesefnið mitt misskemmtilegt (afleitt orð með forskeyti, rót, viðskeyti og beygingarendingu?), þessi lesning frá 1208 er til dæmis verulega ljúf:

Heyrðu himna smiðr, hvers skáldið biðr: kom mjúk til mín miskunin þín; því heiti eg á þig þú hefur skaptan mig; eg er þrællinn þinn, þú ert drottinn minn.	gættu mildingr mín, mest þurfum þín helst hverja stund á hölda grund. Sendu meyrar mögr málsefnin fögr, öll er hjálp af þér í hjarta mér.
Guð heiti eg á þig að þú gærðir mig; minnstu mildingr mín, mest þurfum þín; ryddu röðla gramr ríklyndr og framr hölds hverri sorg úr hjarta borg

Mér er óskyljanlegt að ég skuli ekki eiga bróðurson sem gegnir nafninu Kolbeinn.

Enn til

2012-01-17T15:42:00.001Z

Jamm, ég er enn til en hugsa mest á fornmáli eða um orðmyndanir og hljóðkerfi. Annars er ég að hallast að því að færa mig niður í 25 eininga nám á vorönninni. Út með hljóðkerfisfræðina.

Ég var að leika mér um helgina og fékk þess vegna áfall þegar ég opnaði skólabækurnar í gær. Ég er alltaf að misreikna mig, kannski ég hefði bara átt að fara í framhaldsskólastærðfræðina aftur.

En nú þarf ég að finna fimm nýyrði sem ekki eru til í Ritmálasafni Orðabókar Háskólans, Íslensku orðabókinni (prentuðu) eða á Snöru. Mér vefst tunga um tönn og hugur um haus, hvar í ósköpunum á maður þá að leita. Sennilega er hluti af náminu að finna út úr því.

Ég komst að því að mér hentar illa að sitja á haus
í köldu vatni. Ég efast um að ég prófi það í 7°C.

Ekkert sérstakt

2012-01-04T22:51:00.000Z

Dagarnir æða áfram en meira þó í mínum huga en á dagatalinu. Ég fullyrti í gær að það væri langt liðið á janúar en var snarlega leiðrétt með það, það væri nú bara 3. janúar enn þá. Ég lýg engu með það að mér fannst vera liðin meira en vika af árinu. Sjálfsagt hef ég afkastað svona miklu þessa dagana að ég held að mánuðurinn sé hálfnaður.

Ég fór í ræktina í dag, sem var ágætt, í kaffispjalli eftir tímann frétti ég af heilkenni gleymsku og minnisleysis sem kaffifélagarnir fullyrtu að hrjáði stóran hluta þeirra sem fara í gegnum krabbameinsmeðferð. Ég fékk áfall en jafnaði mig aðeins þegar þær sögðu að þetta gengi til baka, a.m.k. að einhverju leyti.

Þetta skýrir ástandið á heilanum í mér í haust þegar ég var að reyna að læra ýmis hugtök í bókmenntafræðinni. Oft var ég alvarlega að velta því fyrir mér að gefast upp því ég væri greinilega ekki fær um það lengur að læra ný orð, hugtök og hugmyndir. Það er alveg spauglaust að muna ekki í dag það sem ég fletti upp í gær og núna þegar ég lít yfir kennsluáætlanir og lesefnislista vorannarinnar þarf ég að einbeita mér að því að anda djúpt að og hægt frá.

Ég vona bara að þetta gangi til baka hratt og vel á vorönninni og ég geti hætt að fletta sakleysislegustu orðum sem ég veit, nei á að vita hvernig eru skrifuð, í orðabók.

Ég er búin að sanka að mér helling af bókum með því sem á að lesa í Miðaldabókmenntakúrsinum, einni af fimm bókum í Íslenskri bókmenntasögu (bókajólagjöfin) og byrjuð að lesa (og hlusta) ekki veitir af. Svo þarf ég að vinna helling þangað til skólinn byrjar svo ég losni við sífellt samviskubit yfir að sinna vinnunni ekki nóg.

Gaman að þessu og svo er yndislega heiðskýrt og stjörnubjart kvöld en ég horfði frekar á sjónvarp en fara út. Þetta er náttúrulega ekki í lagi.

Æ, ég veit ekki

2012-01-01T23:59:00.000Z

Kannski á maður ekki að vera að taka myndir. Hér eru allavega tvær teknar með árs millibili.
Fyrir ári síðan fór ég í göngutúr niður að Lónakoti og hafði með mér þrífót. Þess vegna gat ég tekið mynd af sjálfir mér og sjá, ég er með hár og enn vel falið krabbameinsæxli.

Við Keilir 1.1.2011

Hin er tekin í dag, æxlið farið, hárið farið og byrjað að vaxa aftur, nærri hvítt (ég þarf að ákveða það með vorinu hvort ég held þeim lit eða ekki :o ) Kílóin voru fljót að koma í lyfjaruglinu í sumar en þau fara ekki eins auðveldlega.

Af einhverjum ástæðum fylla þessar tvær myndir mig dapurleika. Kannski vegna vitundar um forgengileika tilverunnar.

Annars er gaman að bera saman myndirnar sem ég hef tekið við Lónakot og af Keili á nýjársdag undan farin ár.

Keilir 1.1. 2012

Keilir 1.1.2008

Og Dyngjurnar 1.1. 2010

Hér vantar inn myndir 2007 og 2009. Á nýjársdag 2006 labbaði ég í Búrfellsgjána, síðan þá árlega niður að Lónakoti.

Áramót

2012-01-01T03:40:00.002Z

Þá eru jólin langt gengin og nýtt ár riðið í hlað. Á þeim tímamótum er við hæfi að skrifa andríkan pistil með yfirliti um helstu atburði liðins ár. Þetta hugsa ég um hver áramót en er einfaldlega of löt til að leggjast í upprifjunarvinnu. Kötturinn er mér sammála.

Við sátum í stofuglugganum í dag ég og kötturinn og veltum þessum málum fyrir okkur. Það er að segja kötturinn var í glugganum en ég í sófanum og saman horfðum við út í morgunskímuna.

Við vorum sammála um að áramót væru í sjálfu sér engin sérstök timamót, þetta væri bara dagur sem væri ekket öðru vísi en aðrir. Nú er hvorki nýtt tungl né vetrarsólstöður og ekkert sem rýfur tilbreytingarleysi daganna. Bara þessi áramót sem eru mannana verk, verk sem kettinum er sama um nema þau snúi að suðu á fiski. Það var enginn fiskur soðinn í dag svo hann hélt áfram að horfa út um gluggann og velta því fyrir sér hvenær bleytan og kuldinn hopuðu nógu mikið til að hann geti gerst útlagi.

Ég hef grun um að þessi köttur sé enduholdgaður Eyvindur, ég veit ekki hvað varð af Höllu, hann leggst út um leið og vorar og kemur ekki í hús aftur fyrr en kuldinn herjar á hann á haustin. Ólíkt Eyvindi fer hann ekki á fjöll, hann lúskrast bara hérna í kring og skreppur heim í mat 4 til 5 sinnum á dag. Gleypir þá í sig nokkur korn og hleypur út aftur, ef hann kemur að lokuðum útidyrum situr hann við þær og grætur á syngjandi kattarmálýsku þar til einhver bregst við neyðarkallinu og opnar. Stundum finn ég hjá mér þörf fyrir að fara að dæmi hans. Stundum fer ég út, labba við sjóinn og langar ekki inn aftur. En ég hef ekki getu til að ganga tímunum saman og ég hef heldur enga útivinnu til að sinna. Núna er snjór og hálka svo ég fer lítið út nema þennan stutta spöl í og úr bílnum. Bölva svo gigtinni sem blossaði upp í desember. Einhverju þarf maður að bölva.

Á morgun ætla ég að keyra minn fjallabil vestur Reykjanesbrautina, leggja honum við afleggjarann niður að Lónakoti og rölta þangað niður eftir.

Endur fyrir langa löngu

2011-12-24T01:37:00.002Z

Safnað ég hári eins og gengur og gerist með ungt fólk sem fæðist um það bil sköllótt. Þá leit ég svona út.

Núna vill svo skemmtilega til að ég er komin með svipaðan hárvöxt aftur. Reyndar svolitð þykkra og grárra hár en svipaða sídd. Á þeim aldri sem myndin var tekin stóð mér slétt á sama um hárvöxt, núna hef ég mikinn áhuga á honum. Lít í spegilinn daglega og athuga hvort það hafi ekki lengst um 0,5 mm síðan ég leit á það síðast.
Samt hef ég staðið mig að því að hrökkva við þegar ég í svefnrofunum rek fingurnar í hárið í hnakkanum á mér (þar er það síðast). Það er eitthvað ókennilega mjúkt höfuðið á koddanum þegar ég er á hægri leið frá svefni til vöku.

Annað er ekki að frétta af mínu krabbameinsástandi. Það verður ekki leitað að einu eða neinu því ef eitthvað er er það svo lítið að það er ógerningur að finna það. Eiginlega eru bara enga líkur á að forynjurnar séu á ferðinni í blóðrásinni.
Lyfjameðferð verður haldið áfram fram í júin og að öðru leiti en því að það þarf að fylgjast með mér í hjártaómskoðun háir þetta mér líti.
Ég mæti að vísu á þriggja vikna fresti og er tengd við lyfjaslöngu um lyfjabrunninn. Það tekur svona hálfan- til einn klukkutima. Passlegt til að lesa nokkra kafla en of stuttur timi til að leggja sig. Það liggur við að ég sakni 3 tíma lyfjagjaganna (ekki lyfjanna, bara tímans) þá var hægt að lesa og leggja sig góða stund. Mest sakna ég þó kaffisins á deildinni. Þar var alltaf boðið upp á uppáhellt kaffi úr hitakönnum og þó það væri ekki alltaf heitt og nýuppáhellt var það alvörukaffi. Svo tók einhver hagræðingarspekingur síg til og ákvað að setja upp kaffisjálfsala á deildina (kannski er þetta komið á þær allar) Því miður er það sem kemur úr viðkomandi vélum lítið skylt kaffi.
Tvisvar frá því sjálfsalinn var settur upp í sumar hef ég freistast til að fá mér „kaffi" úr honum og þar sem ég er innst inni í frekar viðkvæmu ástandi þegar ég fer á 11c/b koma tárin fram í augnum á mér þegar ég smakka þetta kaffilíki.
Stundum man ég eftir að hafa með mér kaffi en oft bjarga ég kaffifíkninni með þvi að kaupa kaffi í rauðakrossbúðinni.
Það er greinilega ekki mikið að plaga fólk sem getur kvartað undan spítalakaffi í löngu máli.

Ef það heyrist ekkert frá mér hérna á næstunni er það vegna þess að ég hef farið í Jólaköttinn. Í bókaköttinn fer ég ekki. Ég er búin að sjá það.

Ef ég væri betri fótosjoppari fengju þið afar snjallt og listrænt netkort frá mér en ég er lélegur fótósjoppari og þið fáið held ég ekkert kort.
Ég er búin að semja textann á pakkamiðana sem ég ætla að gefa á morgun. Þeir hljóða nokkurnveginn svona:
Kæri ljósvíkingur ég óska þér gleðilegra jóla og vonandi kemur gjöfin sem ég keypti handa þér í janúar að góðum notum. Geymdu pakkamiðann ég festi gjöfina við hann um leið og ég man hvar ég gekk frá henni. Jólakveðja Ásdís Hafrún.

Mistök

2011-12-16T01:20:00.002Z

Ég byrjaði á bók í dag og áttaði með á því eftir 10 línur að mér hafa orðið á mistök. Ég veit nefnilega of mikið um þessa sögu, er búin að heyra og lesa of mikið um hana. Meðal annars hér og hér. Þetta fyrra las ég gegn betri vitund, ég hugsaði með mér að sennilega væri betra að lesa bókina fyrst, svo umfjöllunina og sjá hvort eða hverju ég væri sammála þar. Samt gat ég ekki stillt mig.

Seinni pistilinn las ég í gær og hann bætti svo sem litlu við þær upplýsingar sem ég var þegar búin að fá úr ýmsum áttum en þar er ein bein tilvitnun og meðan ég las þær línur í bókinni í dag leið mér eins og ég væri að borða upphitaða afganga sem allt bragð væri farið úr.

Ég er nokkuð viss um að þetta er góð saga of góð til að hafa eyðilagt kitlandi eftirvæntinguna, spurnina og undrunina sem manni er boðið upp á á fyrstu blaðsíðunni.

Upphafsorðin eru eftir forskriftinni, stutt grípandi setning sem nær athyglinni strax. Framhaldið ætti að leiða mann um stig spurnar um hver talar, hvern á að óttast, í hverjum býr illskan og svarið ætti ekki að koma fyrr en í annari málsgrein. Svarið var bara komið fyrir löngu síðan, kannski áður en bókin kom út, ég man það ekki. Mér finnst bara að ég hafi verið svikin um að gleyma mér í lestrinum og að uppgötva smátt og smátt það sem sagan færir manni. Ég held nefnilega að þannig eigi að lesa bækur og það er ástæðan fyrir því að oftast les ég ekki góðar, frægar og umtalaðar bækur meðan þær eru í umræðunni. Mér finnst betra að bíða þangað til lætin eru hjöðnuð svo ég geti lesið bókina ótrufluð af þeim. Lesið hana á mínum og hennar forsendum eingöngu.

Því var troðið inn í hausinn á mér á haustönninni að skáldverk (kannski voru það bara ljóðin sem var talað um) væru samstarfsverkefni skáldsins og lesandans, hvert ljóð er til í jafn mörgum útgáfum og lesendurnir, túlkanirnar eru margir. Ég held að það eigi líka við um skáldsögur. Ef enginn les þær, leggur í þær skiling og túlkar er þá yfir höfðu nokkur saga sögð?

Framvegis reyni ég að krækja framhjá allri bókaumfjöllun þangað til ég er búin að lesa sögurnar. Eftir lesturinn er svo gagnrýni og túlkun annara kærkomin viðbót við minn skilning á efninu.

Svo er bara því við að bæta að mér finnst bókarkápan á Glæsi virkilega glæsileg og ætla að halda áfram lestrinum á morgun.

Tónleikadagur

2011-12-15T01:32:00.000Z

Í dag var minn árlegi menningardagur. Ég fór og hlustaði á kórsöng í Hallgrímskirkju og þegar það er búið mega jólin koma fyrir mér. Svo ég fór þá líka og hélt litlu jólin með nokkrum pennaglöðum vinum mínum sem voru svo almennileg að bíða með að dreifa pökkunum þangað til ég var mætt og nú á ég Handbók um hugarfar kúa sem ég verð nú sennilega að geyma á stofuborðinu þangað til ég er búin með Glæsi og Seiðkonuna.

Ég stóð mig að því um helgina að nenna ekki að lesa bók eftir einn uppáhalds höfundinn og langa bara til að lesa spennandi krimma eða fantasíubókmenntir. Þegar ég hugsaði málið nánar komst ég að þeirri niðurstöðu að ég væri bara orðin mettuð af fagurbókmenntunum og bollaleggingum um djúpgreiningu og „grunngreiningu" í bili og nú væri kominn tími á að hvíla heilann aðeins. Ég rakst á reifara eftir Lee Child á safninu um leið og ég sótti Glæsi, kippti honum með mér, las hann fram á nótt og byrjaði daginn á að klára hann.

Þetta var fínasta afþreying, þokkalega spennandi og ekki illa skrifuð. Persónurnar staðalímyndir eins og vera ber í spennusögu því þar leitar maður að spennandi atburðarrás og flækju en ekki djúphugsuðum pælingum um sálarlíf sögupersónanna. Mér finnst reyndar að margir af skandinavísku krimmahöfundunum mættu draga úr þunglyndi, andfélagslegri hegðun, alkóhólísma og öðrum niðurdrepandi einkennum persónanna. Þetta getur verið ágætt í einni bók en veður þreytandi í heilu seríunum. (hér ætti auðvitað að vera dæmi en ég nenni ekki að tína þau til)
Mér fannst þó Child full fljótur á sér að færa lesandanum lausnina á því hver var skúrkurinn. Það hefði alveg mátt halda manni í spennu með það nokkrum köflum lengur.

Kannski verður maður svo líka jafn leiður á einfaranum ofurklára í bókum Child eins og þunglyndum og drykkfeldum Kurt Wallander í bókum Hennings Mankel, þegar maður er búinn með allar 15. Eins og er hef ég bara lesið Fimbulkaldur og gæti alveg hugsað mér að lesa fleiri.

Ég fann ekkert almennilegt sýnishorn af söngskrá söngkóra Domus Vox á netinu en rakst á þetta hér fyrir neðan og fannst raddirnar hljóma vel.

1.desember 2011

2011-12-01T12:08:00.002Z

Þá er það fullveldisdagurinn 1. des en þennan dag 1918 varð Ísland frjálst og fullvalda ríki. Þetta var stórt skref og dagurinn var lengi haldinn hátíðilegur eða fram til 1944, þegar 17. júní leysti hann af hólmi.

Í dag virðast fáir aðrir en stúdentar við Háskóla Íslands minnast þessa dags en þar eru hátíðahöld og ýmsir viðburðir í tilefni dagsins. Ég ætla ekki að fara og skammast mín í aðra röndina fyrir það en ég afsaka mig með að það séu verkefnaskil á morgun.

Stúdentar við Háskólann áttu upptökin að þvi að halda daginn hátiðlegann 1921, þá reyndar til að minnast Eggerts Ólafssonar og safna fé í minningarsjóð hans en hann var fæddur 1. desember 1726. (með fyrirvara um að þetta er fengið meðal annars af Wikipedia og sem er ekki tæk heimild amk ekki í ritgerðarvinnu og allar netheimildir er betra að taka með fyrirvara. Þeim ber illa saman). Stúdentar héldu daginn víðan hátíðlegan sem þjóðminningardag og sá siður breiddist síðan út um landið.

Í dag hlustaði ég á Bylgjuna meðan ég sat í umferðarteppu á Kringlumýrarbrautinni og nennti ekki að leita að annari stöð – útvarpið í bílnum er hálfónýtt og það skýrir þessa leti mína – þá komst ég að því að í dag er líka dagur íslenskrar tónlistar. Það heyrði ég oftar en einu sinni og oftar en tvisvar á Bylgunni en ekki orð um fullveldisdaginn. Sennilega gerum við okkur litla grein fyrir því í dag hvað þetta voru mikil tímamót þarna fyrir 93 árum.

Í dag eru þá væntanlega liðin 285 ár frá fæðingu Eggerts Ólafssonar.

Fullkomnunarhvað?

2011-11-29T17:07:00.000Z

Mér miðar hægt og er endalaust eð endurrita / umrita / hreinrita / leiðrétta og betrumbæta og velti því fyri rmér hvor þetta sé snertur af fullkomnunaráráttu.

Bráðum þarf ég að gefa í og hætt að vanda mig.

Verkefni, próf og netfælni

2011-11-28T17:06:00.001Z

Það styttist í próf og ég hef sára þörf fyrir að byrja á próflestri. Fyrst þarf ég samt að skila tveimur verkefnum en það virðist vera sama hvað skilum er frestað oft og lengi, ég næ aldrei að klára á þeim tíma sem ég ætla mér.
Ég held a ég hætti svo að opna Facebook, þar blasir við niður allan skjáinn orð eins og prófkvíði, próf, próflestur, verkefnaskil, lokapróf, próf, próf og aftur próf. Það velur mér kvíðaköstum og andateppu.
Þetta er svo sem ekki sjúklegt ástand, bara óþægilegt og það tekur ekki enda fyrr en að kvöldi 8.des.
Þangað til bíð ég ykkur vel að lifa.

Stílbragð

2011-11-22T19:02:00.002Z

Dagurinn brast á með, minnisleysi, ráðaleysi, aðgerðarleysi, andleysi og áhugaleysi. (Upptalning er stílbragð)
Ég pakkað nú samt föggum mínum og komst með herkjum (eftir að hafa snúið við, sótt veskið, tekið olíu og náði í Handbók um málfræði á Klepp) í Þjóðarbókhlöðuna.

Í dag ætlaði ég sko að sitja við frá morgni til kvölds og velta fyrir mér sögumanninum og persónunni Jóni og hans bleika glassúr, í frásögninni af heilögum Kristófer. Þegar ég svo opnaði tölvubakpokann voru í honum ýmis blöð og gagnlegar bækur en engin tölva. Rafmagnssnúran og músin voru þar nú samt, þetta var ekki algleymi.

Ég notaði enn og aftur gamla lagið, blað og blíant og það fylgir þvi afskaplega notaleg tilfinning að handleika pappír og skriffæri við svona íþrótt. Mig vantaði bara blekbyttu og fjaðurpenna. Ég er samt ekki frá því að afköstin hefðu verið meiri með tölvuna á borðinu og skriftin í stílabókinni er ekki eins áferðarfalleg og sú sem er á myndinni hérna fyrir neðan. En þetta er nú líka skriftin hans Jóns. Jóns Sigurðssonar sko, ekki Jóns Steingrímssonar. Ég er nú samt með sýnishorn af henni líka.

Ýlir

2011-11-21T00:18:00.002Z

Ýlir ber er byrgist sólin

brosa stjörnur, koma jólin.

Ýlir byrjar í dag en hann er annar mánuður vetrar samkvæmt gamla norræna tímatalinu. Hann hefst á mánudegi í fimmtu viku vetrar á tímabilinu 20. til 27. nóvember.

Á veraldarvefnum finn ég engar vísur, þjóðsagnir eða þjóðtrú sem tengist þessum mánuði og enginn virðist hafa látið heita þessu nafni. Ég fór nú reyndar ekki í þjóðskrá til að athuga það, ég geri það næst þegar ég á leið í bankann.
Vísubrotið hérna fyrir ofan rakst ég þó á síðu sem virðist að mestu aflögð.

Ýlir tekur við af gormánuði og í tilefni þess að gormánuði er nú lokið kemur hér mynd af fáeinum ám lifðu þann mánuð af. Ég hitti þær þegar ég rölti niður að Lónakoti um daginn, þær biðu eftir gjöfinni og fannst ég líkleg til að vera með tuggu. Ég brást þeim, blessuðum.

Vísubrot um Ýli er úr kvæði um mánuðina af http://www.itn.is/~kaldalon/manudir.htm en þar segir:
(Arnþrúður Kaldalóns fór með kvæðið svona þann 1.1.1996.)

Krókaleiðir heilags Kristófers

2011-11-19T18:21:00.001Z

Þessi mynd birtist í Mánudagsblaðinu þegar ég var rétt ný orðin fimm mánaða. Ég var ekki að spá í hausttískunni þá og heldur ekki núna –ég var bara að leita að heimildum um heilagan Kristófer– en mér fannst textinn svo innilega hreinn og beinn að ég mátti til með að fá þetta lánað.

Myndin er af þverröndóttu pilsi, fyrir grannvaxnar konur, en efnið er úr ull. Peysan er ermalöng en þetta er hin ákjósanlegustu haustklæði.

Hér er ekkert verið að reyna að blekkja stórvaxnar konur. Einfalt og skýrt, „Þið þarna feitu, ekki láta ykkur detta í hug að fara í svona."

Messa

2011-11-13T21:09:00.001Z

Það fór þó aldrei svo að ég færi ekki í sunnudagsmessu í ár.
Margir af mínum uppáhalds ljóðskáldum og eitthvað af ekki mínum uppáhalds voru að predika á bókamessu í dag og ég dreif mig á staðinn.

Þetta átti að vera verðlaun fyrir frábæra frammistöðu í náminu í gær og í dag en svo ákvað ég að verðlauna mig bara fyrir allt sem ég ætla að gera næstu daga. Annað hvort það eða sitja heima.

Mamma sagði einhvern tíma þegar hún var spurð hvort hún ætti jörðina sem hún býr á að það væri meira svona á hinn veginn. Í dag komst ég að því að sumir dalir eiga líka menn. Sindri Freyson er góður og næst þegar ég kaupi ljóðabók ætla ég að kaupa þá sem hann las upp úr í dag, Í klóm dalalæðunnar.

Bókin sem ég keypti svo í kvöld eftir upplesturinn heitir Það sem ég hefði átt að segja næst – Þráhyggjusögur og er eftir Ingunni Snædal.

Báðum þessum ljóðskáldum hef ég „kynnst“ í gegnum íslenskunámið og flestum hinna líka. Merkilegt nokk þá er námið stundum að skila manni ánægjuefni.

Ingunn las í dag, og ég ætla að leyfa mér að birta það hér hvað sem „afritun óheimil“ líður:

Hjúkket

stundum
-reyndar bara nokkuð oft-
lenda vinkonur manns
á þannig séns
að maður kemst ekki
hjá því að hugsa
sem svo að það
sé nú ekki svo slæmt
að vera ein

og

rómantík

þú heldur mér upp
eins og hornstaur

Hrollur

2011-11-07T14:36:00.001Z

Það er hrollkalt i húsinu, kötturinn situr innan við lúguna og horfir á hana sveiflast, skríður svo upp í sófahornið og hniprar sig saman. Ég fer að dæmi hans nema ég næ ekki þessari mjúku sveigju á hrygginn. Hráslaginn læðist inn um gluggana með grárri birtunni og viðarkamína eða arin væri vel þeginn.

Í hráslagalegu rigningarveðri í júní var hægt að orna sér framan við kamínuna í Breiðuvík. Einn margra kosta við skálavörsluna

Jón

2011-11-07T00:29:00.001Z

Ég berst við að lesa Skáldsöguna um hann Jón & allt það. Ég bara ræð ekki við leiðindin sem grípa mig þegar ég sé bókina á borðinu hjá mér. Þetta er langt mál um lítið efni og ævisaga Jóns Steingrímssonar rituð af honum sjálfum er síst leiðinlegri aflestrar. Ég náðið í hana á bókasafnið í gær til að bera saman málfar í þessum tveimur bókum.
Ég sé ekkert í Ævisögunni sem bendir til að Jóni heitunum hafi verið tamt að tala um bleikan glassúr eða reykspólandi Kötlur og ég læt svona hluti fara í taugarnar á mér.

Ég átta mig svo sem á að samtími söguhöfundar kemur alltaf í gegn í skáldsögum en mér finnst bara fara betur á að þeir séu ekkert að reyna að fela hann. Skrifi bara sínar bækur með sínu samtíma sjónmiði en séu ekki að skjóta sér á bak við fornlegt málfar sem þeir ráða ekki almennilega við frekar en mannlífslýsingar í sveitum.

Já ég er enn að ergja mig á fjármörkum og lopapeysum þó mér sé sagt að til sé nokkuð sem heiti skáldaleyfi og líka að ég sé eiginlega /einsdæmi, /allavega fádæmi /að láta þetta /fara/ í taugarnar á mér/. Þetta skástrika stílbragð hans Ófeigs finnst mér líka leiðinlegt til lengdar. Ofnotað.
Ég ætla nú samt að klára blessaða bókina og skirfa meira að segja ritgerð um sjónarhorn og persónu sögumanns. Verkefnavinnan knýr mann alltaf til að skoða bækur frá öðrum hliðum en þessum venjulegu „lesa-njóta" eða „lesa-leiðast" hliðum. Viðfangsefnið verður alltaf áhugaverðara við að rýna almennilega í það.

Lyfjagjöf í fyrramálið, skóli eftir það og Persónusköpun í Textens Mønstre í restina. Ég hef ekki smellt af mynd í marga daga. Það gengur ekki til lengdar.

Til að bæta úr því færi ég ykkur mynd af desktoppnum hjá mér.

Það smáa í tilverunni

2011-11-05T23:59:00.000Z

Í dag uppgötvaði ég að augnhárin eru vaxin aftur. Eins gott að ég var búin að endurnýja maskarann.

Sjónbann

2011-11-05T01:06:00.000Z

Ætti ég að banna sjálfri mér að horfa á sjónvarp? Það fer stundum of langur tími í það rétt eins og fór í Fb.
Ég er að verða hlynnt boðum og bönnum

Leikhús

2011-11-04T00:48:00.002Z

„Ég hef ekki farið í leikhús i mörg ár" fullyrti ég hátt og í hljóði fyrir einum eða tveimur dögum síðan. Það var bull. Ég sá Djúpið í Borgarleikhúsinu í desember 2009 og Faust í á sama stað í janúar 2010. Síðan hef ég ekki farið í leikhús. En það er eitthvað undarlegt við leikhúsferðir mínar. Þegar ég loksins fer langar mig að fara aftur mjög fljótlega en það gengur yfir og ég meira að segja gleymi því að ég hafi farið síðustu 5-6 árin eða svo. Minnið er merkilegt fyrirbæri.

Meðan minnið er í lagi skoða ég hvað er í boði í leikhúsunum og ég væri vel til í að sjá nokkrar sýningar bæði Borgarleikhúsinu og Þjóðleikhúsinu. Ég býst nú samt við að þurfa að spara þann aurinn.

Í kvöld sá ég Svartan hund prestsins. Það var skólaverkefni og alla sýninguna var ég að kvíða því að þurfa að segja eitthvað gáfulegt um hana. Það getur eyðilagt bestu listaverka að reyna að skilja þau.

Á morgun er bókasafnið mitt lokað og ég sem var að byrja í námsátaki og ætlaði að sitja þar líka á morgun með orðabók og norsku námsbókina. Kannski verð ég bara að lesa Skáldsöguna um hann Jón & ... i sófahorninu í staðinn. Verst hvað hún stefnir í að verða leiðinleg. Ég væri alveg til í að skrifa um sögumann og frásagnarhátt í bókunum um Bartimaeus þar hoppar þó sjónarhornið sitt á hvað og sögumenn líka.

Jamm ég flokkast víst undir fantasíuaðdáendur.

Sigldur

2011-11-02T12:30:00.001Z

Einu sinni var það í frásögur færandi ef menn lögðust í siglingar (langferðir) nú er fréttnæmt ef menn eyða ævinni heima.
Athyglisverður andi þessi tíðarandi.

Fréttatíminn helgina 28-30. okt. 2011 bls. 22

Bóka- og forfeðrakynning

2011-11-01T01:32:00.000Z

Meðan ég beið eftir að upplesturinn byrjaði teygði ég mig í bók bókahillunni bak við mig og blaðaði í henni. Ég fletti upp á þessum línum. ...

„ Sigríður var góð kona og líkaði mér ágættlega við hana. En um Sigurð mann hennar er það að segja að mér féll illa stríðni hans og fannst hann líka grófari í orðum en ég áður hafði átt að venjast. Margt var þó vel um hann, og þegar frá leið vandist ég tali hans og tók það ekki eins alvarlega.“

Ég skrifaði þetta hjá mér aftan á auglýsingablað Forlagsins og las fyrir dóttur mína þegar ég kom heim. Spurði svo hver henni dytti í hug þegar hún heyrði þessa lýsingu, á hvern þetta minnti hana.
„Á ömmu“ sagði hún.
„Ó“ sagði ég „er hún svona líka, þetta minnti mig á hann bróðir minn„
Bróðir minn (einn þeirra) er meinstríðinn, kaldhæðin og hraðlýginn. Hann lýgur samt bara sér til skemmtunar því hann veit ekkert betra en koma af stað góðri sögu sem enginn fótur er fyrir og fylgjast síðan með henni fara hring um þorpið þar til hún er komin aftur til föðurhúsanna og þá sem heilagur sannleikur.
Ég vil auðvitað trúa því að ég líkist frekar Sigríði langömmu minni en Sigurði langafa.

Um Bergsvein langalangafa minn stóð svo þetta:
„Bergsveinn, faðir Sigurðar, var þá lifandi, mesti kjarnakarl að því er virtist, en all einkennilegur fannst mér hann vera. Selaskytta hafði hann verið, með afbrigðum, en var nú hættur þeim starfa, enda gamall orðinn. Það, sem mér fannst einkenna Bergsvein var orðbragð hans og skapofsi. Því svo gat hann reiðst, og það jafnvel við dauða hluti, að það var ekki sjálfrátt."

Ég held að þessi skapgerðarbrestur hafi nú aðeins dofnað með hverri kynslóð en þær voru ófáar sögurnar sem hafa verið sagðar í fjölskyldunni af þeim gamla og hvernig hann lét skapið hlaupa með sig í gönur.

Bergsveinn forfaðir minn var fæddur 1853, var komið í fóstur til vandalausra, níu ára gamall reri hann heim úr veiðiferð á Norðfjarðarflóanum með líkið af fóstra sínum sem varð bráðkvaddur í róðri. Hann missti tvær konur af barnsförum, ófætt barn sitt líka, og sonur hans fórst þegar báturinn steytti á boða í lendingunni framan við bæinn.
Eitthvað fleira var ég búina að tína saman um þennan forföður minn og sumir lögðu honum til betra orð en þessi farkennari sem er vitnað í hérna að ofan. Ég hefði þurft að koma einhverju skipulagi á þær upplýsingar og halda þeim til haga.

Eins og venjulega detta fingurnir á mér í að skrifa eitthvað allt annað en ég lagði af stað með í upphafi. Fréttir af bókakynningu Forlagsins biður þá bara betri tíma.

Skjáborðið

2011-10-29T11:58:00.001Z

Í dag lítur skjáborðið mitt svona út og á morgun verður þar nýtt ljóð. Ég hafði fyrir því að vista allar myndirnar á þessari síðu á tölvunni hjá mér til að lesa ljóð á dag næstu 30 daga.
Mér finnst hugmyndin stórgóð og kannski legg ég á mig vinnu við það einhvern daginn að gera sjálf skjámyndir með uppáhalds ljóðunum mínum.

Smámunasemi?

2011-10-28T22:37:00.001Z

Flesta daga er ég smámunasamur nöldrari, hina dagana er ég of utan við mig til að taka eftir til taka eftir nöldurefni.
Í dag las ég Fréttablaðið, var ekki langt utan við mig og lét útbýtingu með ýmsum endingum fara í taugarnar á mér.

Annað hefur lítið gerst á þessum bæ, ég rölti upp í Esjuhlíðar í dag og komst aðeins lengra en á sunnudaginn. Næst þegar ég fer ætla ég að komast örlítið lengra en í dag.

Svona dagur

2011-10-24T17:01:00.000Z

Í dag er svona bjartur dagur, sólin skín og ég fór út að labba strax klukkan níu áður en ég fór í skólann. Þá var sólin ekki komin upp.

Ef ég hefði ekki lofað sjálfri mér að lifa án Facebookar þessa viku líka, (fyrir utan sunnudag, hann er svona nammi dagur. Fb. líka gengdarlaus óhollusta eins og annað nammi) væri ég hangandi þar i von um skemmtilegar fréttir eða bara eitthvað til að drepa tímann. Í staðinn horfi ég staðföst á skáinn (nema meðan ég pikka þetta inn) og einbeiti mér að því að skrifa út nokkra reikninga sem þarf að fara að koma af stað út í heim. Þetta með einbeitnina eru ýkjur, miklar ýkjur, þess vegna er Facebook löngunin að hrjá mig. Facebook löngun og leti. Á stofuborðinu liggja tvö smásagnasöfn og í hvoru þeirra ein smásaga sem á að ræða um á miðvikudaginn. Mig langar upp í stofu að skoða sögumenn.

Á stofuborðinu liggur líka bók með afskaplega skemmtilegu nafni, svo löngu að enginn man það en það byrjar á Skáldsaga um Jón og .... Þvert á fyrirætlanir mínar valdi ég þessa bók til að skrifa ritgerð um, þ.e. frásagnarhátt (sögumann) og aðalpersónu. Fannst það allt í einu forvitnilegra viðfangsefni en önnur sem var boðið upp á.

Ég er reyndar búin að lesa hinar bækurnar, Ljósu og Furðustrandir og ætlað mér upphaflega að sleppa eins billega og hægt væri og vera ekki að frumlesa bók. Stundum er bara leiðinlegt að sleppa billega.

Á skrifborðinu er líka bók, sagan í henni byrjar svona:
Einu sinni voru bláfátæk hjón, sem bjuggu á vesældarkoti. Þau áttu ekki neitt til neins nema hóp af börnum og þeim fjölgaði ár frá ári.

Þar stendur líka:

Nú rikir sorg
í breiðri borg. –
Drýpur af dökkum steini.
Undir eik og lind
gengur háfætt hind. –
Kóngi varð mörkin að meini.

Villtist hann þar,
og véltur hann var
og stendur þar, orðinn að steini.
Þar er margur einn
maður orðinn steinn,
en líf er þó með þeim í leyni.
Nornin varð mörgum að meini.

Mynd eftir Poul Steffensen. Ætli ég brjóti einvher lög með að birta hér mynd sem ég fann á http://www.arcadja.com

Þessi saga er þýðing á dönsku ævintýri handa börnum, eins og stendur á bókarkápu. Freysteinn Gunnarsson þýddi. Bókin kom fyrst út 1930 og aftur 1949. Eintakið sem ég las sem krakki, unglingur og fram á fullorðinsár er týnt og ég er mikið búin að sakna þess. Þetta er nefnilega bráðsmellið ævintýri og löngu kominn timi til að gefa það út aftur. Kannski ég skrifi ritgerð um það einhverntíma þegar ég má velja ritgerðarefnið sjálf. Það væri líka gaman að lesa dönsku útgáfuna en ekki veit ég hvað þetta heitir á dönsku, 1949 var ekki til siðs að geta titils á frummáli.
Myndirnar í bókinni eru eftir danska málarann Poul Steffensen og mér fannst alltaf skrítið ósamræmið í myndunum, þetta eru ýmist pennateikningar eða eitthvað sem lítur út fyri að vera vanslitamyndir. Allt prentað í svart-hvítu og ofursmáu svo það er ekki gott að átta sig á því.
De er nú de eins og mákona mín segir gjarnan.

Svo er þetta líka svona dagur sem biði upp á fjárrekstur af Nesinu heim á tún, ef ég bara væri stödd á bóndabæ austur á landi.

Stundum væri gott að vera í fjarnámi.

Hjakk

2011-10-24T00:43:00.002Z

Mér hættir til –af ýmsum ástæðum– að hjakka lengi í sama farinu. Oft svo lengi að mér verður nóg boðið og dríf mig upp úr því. Það má segja að ég finni minn botn annað slagið. Eftir að vera búin að hjakka í tæpar tvær vikur í sama farinu, illa haldin af fullkomnunaráráttu fann ég verkefnabotninn minn. Ég henti einhverju bulli á blað, las yfir, henti meira bulli á blað, ákvað að láta það duga og ætla að skila því á morgun. Hugsaði nú samt, voðaleg klisja er þetta hjá mér, þetta er ekki það sem mig langar til að segja. Vonandi er þetta samt eitthvað sem kennarinn vill sá á blaði. Allt snýst þetta jú um að segja það sem þeir vilja heyra blessaðir.

Ég átti í vikunni gott samtal við unga konu sem er búin að skila tveimur BA ritgerðum í HÍ, þeirri fyrri henti hún saman með ungæðislegu kæruleysi, sú seinni (nokkrum árum seinna) kostaði mikil heilabrot, yfirlegu og áhyggjur. Munurinn á einkununum fyrir þessar tvær ritgerðir var ekki i samræmi við muninn á vinnunni við þær.
Má draga af þessu einhverjar ályktanir? Já ég er ekki frá því.

Ég fékk mér göngutúr í gær, ætlaði að rölta kringum Vífilstaðavatnið, það tekur hálftíma, en endaði inn í Búrfellsgjá. Mér líkar ekki alltaf að ganga í fjölmenni og í gær hefði verið eins gott að rölta Laugaveginn eins og meðfram Vífilstaðavatninu.

Hálftíma gangan endaði í tveimur tímum og ég var eiginlega í keng af verkjum hér og þar þegar ég kom að bílnum aftur. Gönguskórnir mínir eru óþarflega stífir og þungir og framvegis eins og hingað til ræni ég gönguskóm Flubbans. Það er sveigjanlegri sóli á þeim.


Þessi spjölluðu saman á gjábakkanum

Af Búrfellinu sá ég öll fellin, fjöllin, hæðirnar, hólana og fjörurnar sem mig langar til að skoða á tveimur jafn fljótum næstu mánuði. Ég hef nóg að stefna að í vetur.


Úr Búrfellsgjánni er örstutt yfir á Helgafell, ég held bara að ég rölti þarna yfir einhvern daginn

Þegar sólin glennti sig milli skýjanna virtist þetta svo örstutt að ég ákvað að fara alla leið upp að gígnum. Það var stutt en leiðin til baka var af einvherjum ástæðum lengri.

Grindaskörðin bíða líka eftir mér en það er nú meira en tveggja tíma rölt.

Dyngjurnar og Keilir

Það var enginn roði í austri í þetta skiptið.

salt

2011-10-22T21:57:00.000Z

Vill einhver rétta mér saltið?

Það hlýtur að vera salt.

Það hlustar enginn.

Enginn hlustar á mig.

Það er hægt að velja sér álegg

en ekki velur maður fjölskyldu

ættingja

land

eða uppruna.

Það má þó biðja um salt.

Það hlýtur að vera salt.

Anton Helgi Jónsson

Þetta heitir ekker og er um salt. Eða hvað?

Annars er þetta ágætis ljóð samt er ég orðin hálf leið á því eftir að hafa velt fyrir mér formgerð, formgerðarhlutum, hrynjandi, klifun, krossbragði og meginhugsun.

Hvað finnst ykkur? Er þetta bara maður sem situr við eldhúsborðið heima og enginn hlustar á og enginn réttir saltið eða er saltið táknið úr Biblíunni, „þér eruð salt jarðar".

Er saltið þá kristilegur kærleikur og sá sem enginn hlustar á og enginn hirðir um að rétta saltið þeir sem verða fyrir ofsóknum og ranglæti og verða ekki varir við allt þetta salt jarðar sem maðurinn boðaði þarna fyrir 2000 árum?

Ætli það sé ekki annars löngu kominn tími á að salta saltið.

Sammála síðasta ræðumanni

2011-10-17T16:22:00.000Z

Stundum les ég bloggfærslur fólks sem er mér ósammála um mörg atriði, það liggur við að ég segi grundvallaratriði. Ég læt það yfirleitt ógert að koma með athugsemdir í commentakerfi viðkomandi. Ég hef nefnilega ekki séð að það hafi nokkur áhrif á bloggara þó einhver tjái andstæða skoðun. Ég er líka letingi að eðlisfari og nenni ekki að standa í þrasi.
Þegar ég er svo sammála fóki sleppi ég því líka að tjá mig. Mér finnst nefnilega setningin „Sammála síðasta ræðumanni“ þjóna litlum tilgangi og annað hef ég oftast nær ekki til málana að leggja.

Áðan las ég færslu sem ég var ekki bara sammála heldur snart hún mig hraustlega. Mér varð líka hugsað konu sem var og er kannski enn í vinnu hjá Útlendingastofnun og þessi blessaða kona er þeirrar skoðunar að þetta fólk eigi bara að vera heima hjá sér. Ég hefði alveg verið til í að ræða við hana með tveimur hrútshornum eins og var stundum sagt í „gamla daga“ þegar hún opinberaði þessa skoðun sína. Það gekk þó ekki og rökræður ekki heldur þar sem fleiri voru viðstaddir og vildu fyrir hvern mun koma í veg fyrir umræðurnar. Málið er ansi eldfimt. Ég sagði þó viðkomandi og var ekki sérlega blíð á manninn að mér fyndist hún ekki í réttri vinnu.

Ég verð enn reið þegar ég hugsa til þess að þröngsýnir rasistar skuli vera ráðnir og ráða sig í vinnu hjá stofnun sem fer með málefni flóttamanna. Og ég sem ætlaði ekki að gera annað í þessari færslu en deila slóðinni á pistilinn hennar Evu.
Eva er ein af þeim sem ég er oft sammála en alls ekki alltaf en hvort heldur eru eru pistlarnir hennar góðir. Líka þeir sem ég er ósammála.

Ég fékk lánaðar hjá henni tvær myndir sem sýna framgang réttvísinnar. Þeirrar réttvísi sem mikið af þessu fólki flýr undan.
Ég veit ekkert hvaðan hún fékk myndirnar, hún hefur klikkað á því blessunin að taka það fram. Ég hef þó enga ástæðu til að rengja sannleiksgildi þeirra.

Einangrun

2011-10-17T13:06:00.000Z

Ég er komin í sjálfskipaða einangrun. Frá og með gærdeginum er ég hætt að nota Facebook a.m.k. fram yfir skil á fyrsta verkefninu mínu í HÍ. Heilanum á mér veitir ekki að öllum þeim tíma sem fáanlegur er til að læra og reyna að skilja hin ótalmörgu og illa útskýrðu hugtök sem ég á að hafa vald á að nota.
Ég er komin með vottorð upp á að kollurinn á mér ráði ekki við nema takmarkaða hluti undir álagi og nú er að sjá hverju það skilar. Samt er ég við það að gefast upp nú þegar, mér finnst ég vera búina að missa af lestinni í náminu strax af því ég náði ekki nógu góðu starti í upphafi. Maður á ekki að eyða miklum tíma í önnur verkefni en námið svona í upphafi annar að ég tali nú ekki um að taka sér tveggja vikna frí!
Svo hef ég efasemdir um að mér takist nokkurntíma að muna allt þetta sem ég á að vera að tileinka mér og fá heildarsýn yfir efnið.
En, ég er ekki að gefast upp í dag. Á eftir ætla ég að slaka mér í stól á LHS og lesa smávegis á norsku of þó ég hafi sett mig í Fb. bann gildir það ekki um bloggið, fréttamiðlana eða Google+ en á því síðarnefnda sést aldrei hreyfing svo það er enginn tímaþjófur.

Mikið svakalega langar mig samt til að vita hvort það er eitthvað að frétta á Facebook. Er ég að missa af einhverju? Er nokkuð verið að skipuleggja jeppaferð, leshring eða eitthvað annað sem mig langar tila ð gera af mér. Einkennileg tilfinning þetta.

Kötturinn og ég

2011-10-15T15:32:00.000Z

Hér gerist fátt að venju, þó er ég sest niður við að hjakka í ljóðagreiningu. Verkefnið gildir 15% af lokaeinkun svo ekki veitir mér af að klóra í bakkann. Bakkinn hefur samt þá tilhneigingu að steypast yfir mig og ég næ ekki áttum í moldrokinu.
Ég hamast við að leyta að andstæðum og hliðstæðum þar sem þær er ekki að finna og finna svo allt annað en það sem ég er að leyta að án þess að vita svo hvernig ég á að orða hlutina svo blessaður kennarinn skilji nú hvað ég er að fara. Stundum veit ég það ekki sjálf, svo ég rölti upp stigann til að skýra hugann. Það tekst misjafnlega vel og þegar ég paufast niður aftur liggur kötturinn í hnipri, með framfót undir hægri vanga, opnar augun til hálfs og gjóar þeim á mig. Mér finnst augnaráðið glaðhlakkalegt og úr því má lesa hvað hann er hreykinn yfir því að hafa fundið sér forboðið hvíldarpláss.
Hér gerist fátt merkilegra, ég lánaði bílinn minn og nenni ekki með strætó niður í bæ til að taka þátt í mótmælum sem ég hafði þó fullan hug á að gera. Ég hef of mikið samviskubit vegna verkefnavinnunnar til að eyða tíma í það.

Þessi er í ætt við „Finndu köttinn“ myndaæðið á Facebook

en hér er bara enginn köttur.

Ósýnileg forynja

2011-10-13T00:05:00.000Z

Fyrir fjörutiu og eitthvað árum lagðist forynja í dvala við taugarót. Hún var til friðs þar til fyrir tíu dögum síðan þegar hún sá einhverja veikleika í varnarkerfinu sem umkringdi hana og dreif sig af stað til að gera illt af sér eins og Láki forðum. Láki sá að sér og varð hundleiðinlegt og gott barn í sögulok en þessi forynja tekur engu tali og verður ábyggilega alltaf hundleiðinleg og til óþurftar.

Hlaupabóluveiran ákvað að hrella þessa blessaða taug sem hún hefur legið í dvala við, og í góðu yfirlæti hjá, alla þessa áratugi.Og auðvitað hafði hún fundið sér taug með útbreytt áhrifasvæði. Hún olli útbrotum á vinstra herðablaði, fikraði sig svo eftir tauginni fram á bolinn og síðan niður eftir handleggnum. Það stefnir allt í að á morgun verðu lófinn á mér þakinn rauðum bólum og upphleypum. Þetta minnir á fílamanninn nema hann var allur svona greyið. Hjá mér minnir þetta meira sumarleyfisferð veirunnar, hún skilur eftir sig slóð þar sem hún hefur farið um en sú slóð dofnar á nokkrum dögum.

Ég hef verið verkjalaus, sjálfir mér til ánægu en lækninum til undrunar. Hann hallaðist helst að því að lyfin við vefjagigtinni kæmu í veg fyrir verkina sem fylgja víst alltaf ristli. Fátt er svo með öllu illt að ekki boði nokkuð gott, segir máltækið.

Ég lýsi því samt yfir hér og nú að ég er orðin hundleið á þessu því þó ég hafi verði laus við verki er kláðinn að sækja í sig veðrið á sýkta svæðinu og mér finnst fj... nóg að fá hlaupabóluna einu sinni. Hún var sko ekki svona lengi að ganga yfir hérna um árið.


Myndin kemur málinu ekkert við, hún sýnir bara að það	er		gott að búa í Kópavogi

Frestunaráráttan

2011-10-11T20:57:00.001Z

Ég skrapp á fyrirlestur um frestunaráráttuna og horfðist þar í augu við að þetta læknast ekki af sjálfu sér eins og kvef. Ég þarf að vinna í því.
Ég er svo búin að afkasta alveg helling í dag en ekki miklu sem skilar ljóðagreiningu á blað. Þessi helv... formgerðarhluti verkefnisins er alvega að fara með mig. Ég skil ekki glærurnar og því síður norsku kennslubókina og þó ég hafi komið því í verk að fá lánaða orðabók tekur það mig of langan tima að þrælast í gegnum kaflann. Ég vil helst klára þetta blessaða verkefni fyrir næstu viku.

Ég frestaði ekki öllu því
sem þurfti að gera í dag

Nú þarf ég að setjast niður og vinna í verkefninu í klukkutíma, verðlauna mig svo eftir á en ekki fyrir fram þannig að myndir og frekari bloggpistlar bíða þar til eftir verkefnavinnu og sjónvarpsgláp. Já, ég tek líka tíma í að horfa á sjónvarp en ég er að hugsa um að slökkva á Facebook til morguns. Ekki það að Fb. trufli mig mikið við námið þegar ég hef vinnuaðstöðu niðri og námsaðstöðuna uppi. Ég ætti ekki að þurfa að kvarta. Var ég annars nokkuð að kvarta?

2011-10-07T10:52:00.000Z

Haustið er komið og í dag skín sólin á spegilsléttann Kópavoginn. Ég ætla að drífa mig út (þó fyrr hefði verið, síminn hringdi), taka með mér myndavél og kíkja aðeins á höfnina.

Ég sé blöð á skrifborðinu og þarf að ganga frá þeim, bækur um ljóðagreiningu á náttborðinu og einhverstaðar finn ég kvíðahnút þegar ég hugsa um væntanlegt verkefni, mér finnst ég lítið kunna, vita og skylja. Ég sé ekki öll hugtökin sem ég á að kunna fyrir mér, man ekki hvað er kallað hvað núna. Vantar heildarmyndina, yfirsýnina.

Merkilegt að þurfa alltaf að finna upp nýj og ný orð til að lýsa sama hlutnum. Hvers vegna má bygging ekki bara vera bygging áfram og formgerð liggja ofan í skúffu. Jæja hvað um það, ég ætla út í góða verðrið, hreynsa svo upp af borðinu og desktoppnum.

Póstur úr fortíðinni

2011-10-04T10:01:00.000Z

Ég fékk tölvupóst um daginn og fyrirsögnin á honum var „Ganga á Lágafellið“. Ég hundsaði það að sjálfsögðu þegar ég sá frá hverjum það var. Ég mátti ekkert vera að því að ganga nema stuttan hring í kringum húsið og hafði heldur ekki orku í meira.

Svo tók ég mig til og opnaði póstinn minn og þegar ég hafði lesið það gat ég ekki annað en dáðst að mínu eigin hugmyndaflugi. (kannski fékk ég þó hugmyndina lánaða einhverstaðar) Pósturinn var frá sjálfri mér og hljóðaði svona (ég tek þó út ákveðnar persónulegar upplýsingar sem eiga ekki erindi á netið :o) :

Ganga á Lágafellið

Ganga á Lágafellið og taka eina mynd. Sjá hvort ég er jafn feit, feitari eða hef lagt af á þessu ári. Athuga líka hvort ég er búin að koma mér í betra gönguform en ég er í núna. Sem er auðvitað ekki neitt enda ekki hreyft mig frá því í vor þegar ég var þó byrjuð að labba aðeins og paufaðist meira að segja upp á Helgafell í Hafnarfirði í vor. Síðan þá hefur leiðin legið niður á við nema vigtin sem hefur legið upp á við og núna 10.10.2010 er ég í xx kg.!!!

Þetta var bara allra skemmtilegasti póstur sem ég var búin að steingleyma að ég sendi mér og meðan ég las þetta leiddi ég hugann að því hvað er gott að vita ekki hvað framtíðin ber í skauti sér. (myndhvörf- nú er allur texti greindur jafnóðum)

Eftir að þetta var skrifað fór ég í átak og gekk bara vel. Ég gekk svo sem engn ósköp, byrjaði þó á því 1. janúar, en ég tók mig til og lagði helling af fram til loka desember. Fannst mér ganga ótrúlega vel og þyngdist ekkert um jólin eða í janúar þegar stressið var sem mest í skólanum. Í janúarlok eða var það í byrjuðum febrúar fann ég svo krabbameinshnút í brjóstinu og nú finnst mér ekki ótrúlegt að hann hafi átt sinn þátt í mergruninni. Ég hélt áfram að leggja af í nokkurn tíma eftir að búið var að fjarlægja hann.

Ég hafði alltaf þá hugmynd að fólk í krabbameinsmeðferð væri grindhorað af því það þjáðist svo af lystarleysi og ógleði meðan á meðferðinni stæði. Nú hef ég komist að því að það eru ranghugmyndir. Flestir bæta á sig. Þar kemur til rugl á mataræð, steragjöf og hreyfingarleysi. Ég til dæmis vissi oft ekki hvernær ég var búin að borða nóg, heilinn gaf ekki frá sér nein boð um það og það var ekki fyrr en ég fann fyrir verkjum og vanlíðan í maganum sem ég áttaði mig á að nú væri ég komin yfir strikið. Svo hvarf bragðskynið á köflum. Ég hef svo oft sagt við mann sem kvartar undan því að finna ekki bragð af matnum að þá skipt nú sjálfsagt ekki miklu máli hvort hann borðar eða ekki. Svo framarlega sem hann sé þokkalega saddur. Ekki sé það bragðið sem hann þurfi að sækjast í. Núna komst ég að því að maður borðar meira, ég a.m.k., af því ég var alltaf að bíða eftir bragðinu sem ég veit að á að vera af matnum og hélt ósjálfrátt, eða vonaði að það kæmi með næsta bita.

Afleiðingarnar af þessu krabbameinsbrölti eru því þær að ég er tveimur kílóum þyngri en ég var 10.10. 2010 og hef varla getað gengið upp stigann hjá mér (15 þrep,það er lágt til lofts í kjallaranum) síðustu mánuði. En ég er í endurvinnslu á sjálfri mér.

Ég labba daglega og hringinn í kringum Vífilstaðavatnið á laugardaginn og aftur í gær. Á laugardaginn var ég álíka þreytt eftri gönguna og ég var síðast þegar ég kláraði að ganga Leggjarbrjót (fyrir löngu síðan). Hringurinn var auðveldari í gær og ég ætla að halda áfram að rölta þetta svona einu sinni í viku til að fá samanburð. Annað slagið þarf ég svo að ganga hring í Elliðaárdalnum til að fá samanburði við sunnudagsgönguna mína. Og ég þarf að ganga á brattann í bókstaflegri merkingu til að bæta lungnastarfsemina og þrekið.

Fljótlega langar mig að ganga niður að Lónakoti, það er uppáhalds staðurinn minn í nágrenninu. Það gerir fjaran og sjórinn býst ég við.

Nú stefni ég að því að ganga Lágafellið endilangt næsta mánudag, eða þar um bil, taka eina mynd og senda mér svo póst sem bersta mér í lok september á næsta ári.

Nú þegar ég er búin að leita árangurslaust að myndinni sem var tekin á Lágafellinu í fyrra eða eins og einni sem er tekin af Lónakotinu verð ég að viðurkenna að ég þarf að taka hraustlega til í myndunum mínum. Það er lítið gang í að eiga flott forrit til að skipuleggja og vinna myndir í ef maður notar ekki mögleikana. Ég þarf einfaldlega að setja lykilorð á hverja mynd til að hægt sé að fletta henni upp fyrirhfafnarlítið.

einhlýtur sjálfum sér

2011-10-01T23:21:00.000Z

Enginn maður er EYLAND, einhlýtur sjálfum sér; sérhver maður
er brot MEGINLANDSINS, hluta VERALDAR; ef sjávar-
bylgjur skola MOLDARHNEFA til hafs, minnkar
EVRÓPA, engu síður en eitt ANNES væri, engu
síður en ÓÐAL VINA þinna eða SJÁLFS ÞÍN
væri; DAUÐI sérhvers manns smækkar
MIG, af því ÉG er íslunginn MANN-
KYNINU; spyr þú því aldrei hverj-
um KLUKKAN glymur;
hún glymur
ÞÉR

John Donne
1579-1631

Það er nokku ljóst að þegar langt mál sem bloggari var búinn að skrifa á skjáinn hjá sér hverfur á augabraði er best að pakka saman tölvunni, lesa eins og einn kafla í Hverjum klukkan glymur og koma sér svo á koddann.

Mætt

2011-09-24T21:48:00.001Z

Er komin heim og ferðasagan ófrágengin og verður það eitthvað áfram miðað við alla þá fjölmiðla, facebook uppfærslur og bloggfærslur sem ég á eftir að lesa. Að ekki sé nú minnst á námið sem ég á eftir að vinna upp.

Á lauslegri og yfirborðskenndri yfirferð yfir allt þetta sem ég hef misst af undanfanar tvær vikur sé ég að mér hefur ekki alveg mistekist uppeldið á fullorðinni konu. Eitt hef ég þó lært á öllum þessum uppeldistilburðum mínum og það er að stundum þarf að hætta að ala upp annað fólk og leyfa því að taka ábyrgð á sjálfu sér. Maður neyðir ekki fólk til að axla ábyrgð og nú er ég hætt að reyna það. Þess í stað ætla ég að fara í Eymundsson á morgun og kaupa mér námsbók í stað þeirrar sem liggur í flugstöðinni í Tashkent.

Á morgun ætla ég líka að finna kortalesarann minn og/eða snúruna úr myndavél í tölvu svo ég geti farið yfir, lagað til og sett inn á netið myndir úr ferðinni.
Seinna segi ég ykkur kannski frá kameldýrum sem strjúka út í eyðimörkina frekar en fá íslenska ferðalanga á bak sér.

Útför

2011-09-08T19:27:00.001Z

Ef maður fer út og þá sérstaklega til útlanda, er það þá ekki útför eða var það utanför. Jæja, ég er farin utan og ef ég kemst í tölvu verður ferðasagan samviskusamlega skrá. Færð af pappírnum yfir á netmiðil.
Ef ég nenni ekki að skrá inn á tvær síður verð ég hér. http://www.travelpod.com/s/Hafrunb?st=user
Ég er nú samt ekki viss um að það séu nein internetkaffi í boði svo ferðasagan kemur kannski bara inn í einu lagi í ferðalok.

Hressist

2011-09-02T13:03:00.000Z

Ég er enn að braggast og það ánægjulegasta þessa dagana er að á mánudagin, þegar liðnar eru þrjár vikur frá síðustu lyfjagjöf, þarf ég ekki að fara aftur. Hringurinn er rofinn og nú er það vonandi bara línulegt áframhald með stígandi kúrfu.

Svo fylgist ég með hitastiginu í Uzbekistan með kvíðahnút í maganum. Þar fer hitastigið hækkandi aftur og Accuweather spáir allt að 40°C næstu daga. yr.no er þó hógværari og nokkrum gráðum lægri. Mér hefur sýnst norska spáin nokkuð traust og ætla að trúa því að hún sér rétt fyrir Mið-Asíu.
Ég hef svo sem ekki áhyggjur af sjálfri mér þó volgni aðeins þarna en ég er búin að telja mömmu á að koma með og hún er lítið hrifin af hitastigi yfir 20°C

Annars ætlaði ég að skrifa OMG blogg um gullkorn dagsins í Fréttatímanum en ég má bara ekki vera að því. Samt klæjar mig í fingurnar og heilann að fara í létta greiningu á hugmyndunum bak við setninguna, „Hún var í svörtum leðurbuxum þannig að óttinn hvarf og ég vissi að hér væri komin kona sem gaman væri að tala við.“ Svo eru menn að gera grín að Hildi Líf í héraðsdómi.

Þetta smá lagast

2011-08-31T16:15:00.000Z

Bæði heilsan og námið en mikið skelfing voru tveir fyrstu dagarnir leiðinlegir. Ég hef svo sem aldrei verið spennt fyrir bragfræðinni en hún er hátíð miðað við tákn/táknbera, kóðun og afkóðun. Ég held ég þurfi að finna mér eitthvað lesefni um málið. Eitthvað skárra en glærubullið.

Norska íslenskan

2011-08-29T08:34:00.000Z

Ég skráði mig í íslenskunám við Háskóla Íslands, nú hamast ég við að lesa um norskar bókmenntir í norskum kennslubókum. Ert þetta háskólahúmor?

Mig vantar orðabók en ég held að það sé ekki til Norsk -Íslensk orðabók á landinu.
Kannski væri ráð að finna Norsk-Enska. Flubbinn er úti í Noregi- ætli hún hafi tíma fyrir bókabúð!

Óviðráðanleg göngugleði

2011-08-27T16:33:00.001Z

Ég vaknaði við fyrsta mávagarg í morgun og ákvað að þessi morgun væri rétti morguninn til að fara út í smá göngutúr. Til að forðast frestunargrírinn skellti ég mér í viðeigandi búnað og ákvað að láta allt annað sitja á hakanum þ.m.t. morgunmat og kaffi. Svo fór ég og labbaði allan hringinn minn, þó ég legði af stað með það í huga að fara bara rétt aðeins niður á göngustíginn og aftur til baka.

Sólin skein, æðarfuglinn stakk sér með gusugangi, sílamávurinn hlakkaði yfir einhverju og bærinn var kyrrlátur í morgunbirtunni. Klukkan var rúmlega sjö og á svona morgnum sækja á mann heimspekilegar hugsanir og vangaveltur. Ég fór ekki varhluta af því og var mjög svo niður sokkinn í hugsanir mínar alla leið heim að bæjardyrum. Þar greip ég í hurðarhún og ýtti hraustlega á til að opna. Ekkert gerðist. Samt átti að vera ólæst það var ég viss um, ég tók sjáfl úr lás um leið og ég fór út. Ég reyndi aftur. Og fullvissaði mig um að læsingin á útidyrunum er í góðu lagi. Góð ráð dýr? Heldur betur!

Það þýðir þó ekkert að deyja ráðalaus og nú er ég búin að fullvissa mig um að það er ekki hægt að starta bílnum mínum með skrúfjárni. Já, ég veit, kæruleysi að hafa hann ólæstan en það er eina leiðin til að þagga niður í bilaðri þjófavörn og svo virðast fáir ágirnast gripinn. –Einu sinni átti ég ryðgaða Lödu sem hvorki var hægt að læsa eða taka lykilinn úr en bílaþjófar tóku á sig stóran krók framhjá henni.–

Kæruleysi kemur mann svo sem stundum til bjargar og í bílnum mínum fann ég lykla. Ekki húslyklana, það var ekki svo gott, heldur lyklana að einum gamla vinnustaðnum. Ég var víst að búa mig undir að skila þeim en þeir voru ekki komnir lengra. Vinnustaðurinn er í göngufæri svo það var ekki annað sen setja lyklana í vasann og lötra af stað til að komast í síma.

Allar heimspekilegar sem óheimspekilegar hugsanir voru nú roknar út í veður og vind. Já, það var svo líltið af hugsunum eftir að ég var meira en hálfnuð á ákvörðunarstað þegar ég áttaði mig á að sundlaugin væri opin á þessum tíma sólahrings. Bakaríið líka. Það hefði verið töluvert styttra að rölta þangað. Nokkrum metrum seinna hugsaði ég með mér, já og ég á líka hjól ég man meira að segja númerið á lásnum!

Of seint, ég var að verða komin á leiðarenda svo ég kláraði gönguna, hringdi eftir lykli og settist niður til að bíða. Hálftíma bið á fastandi maga getur verið löng bið.

Þetta var engin svakalegur göngutúr, samt er ég lurkum lamin og framvegis tek ég með mér símann og lykil þegar ég fer út úr húsi. Líka þó ég taki úr lás og ætli bara út á horn.

Godmorgenbrød

2011-08-26T22:42:00.000Z

Á biðstofuflandri rakst ég á brauðuppskrift sem virtist nægilega auðveld fyrir mig og á prenti leit hún út fyrir að vera ljúffeng. Hvoru tveggja reyndist rétt og ég má til með að deila henni.
Til að einfalda mér að nálgast hana í framtíðinni ætla ég að afrita hana hingað inn og vonandi er ég ekki að brjóta bæði íslensk og dönsk lög með athæfinu.

Godmorgenbrød

lørdag 26.2.11

Et superlækkert brød der holder sig frisk i flere dage viklet i et rent viskestykke

75 g havregryn
280 g sigtemel
35 g klid
50 g soltørrede tranebær
65 g hakkede mandler med skal
2 tsk. natron
1 tsk. salt
4 dl tykmælk
1 dl syltede tyttebær
1 spsk. smør
3 spsk. sesam
Bland havregryn med sigtemel, klid, tranebær, mandler, natron og salt. Tilsæt tykmælk og tyttebær, og rør dejen godt igennem. Smør en 1½l brødform med smørret, og drys bund og sider med sesam. Hæld dejen i formen og drys resten af sesamfrøene over. Bag brødet ved 200° nederst i ovnen i ca. 1 time, og lad det køle ad under et viskestykke.

Madopskrift: Kristina Marckmann

Íslenska útgáfan

75 g hafragrjón
280 g hveiti
35 g hveitiklíð
50 g sólþurkuð trönuber (má alveg vera meira)
65 g hakkaðar möndlur með hýði
2 tsk. natron
1 tsk. salt
4 dl súrmjólk (eða AB mjólk)
1 dl sultuð títuber (ég notaði bara sultu frá IKEA í 100 gr. af henni eru 42 gr. sykur og hefði að skaðlausu mátt vera aðeins meira)
1 msk. smjör
3 msk. sesamfræ
Blandið saman hveiti, hveitiklíð, trönuberjum, möndlum, natroni og salti. Bætið súrmjólk og sultuðum títuberjum í og hrærið vel saman. Smyrjið 1,5 l. brauðform með smjörinu og stráið sesamfræinu í botn og hliðar. Hellið deiginu í formið og stráið því sem eftir er af fræunum yfir deigið. Bakað við 200° neðst í ofni í u.þ.b. 1 klst og kælið siðan undir leirþurku.

Föstudagur

2011-08-26T11:40:00.000Z

Ég bauð kettinum góðan dag og spurði hvað hann hefði gert skemmtilegt meðan ég skrapp til tannlæknis. Kötturinn svaraði með því að draga að sér andann í djúpum geyspa.

Skrítið hvað er oftast tíðindalítið á þessum bæ.

Það er svo lítið í fréttum að það gæti dugað í hæku. Sautján atkvæða frétt dagsins!

Meðan 2 ég 1 skrapp 1

til 1 tannlæknis 3 geyspaði 3 kötturinn 3 þrisvar 2.

Þarna vantar eitt atkvæði (þarf að telja aftur) og að raða rétt í línur.

Á ekki að vera 5-7-5, mig minnir það.

Ykkur að segja

2011-08-23T11:41:00.002Z

og ég treysti því að þið látið það ekki fara mikið lengra, þá er ég í tómu tjóni. Eiginlega bara heljarinna sulli.

Ég þarf að stunda hand og fótsnyrtingu grimmt og ég er óhæf. Já, það er ekki oft sem ég viðurkenni að ég sé óhæf til einhverra verka og þá sko fokið í flest skjól. Öll skjól reyndar. Hvar eru vinirnir þegar á reynir, börnin, barnabörnini, æjá, ég á engin barnabörn en ef ég ætti eitt eða tvö á aldrinum 3 til 5 ára er ég nokkuð viss um að þau væru tilbúin að sinna þessu máli. Árangurinn og handbragið væri þó sennilega svipað og hjá mér.

Mig langar ekkert í þennan snyrtistofu leik. Bera olíu á naglaböndin daglega, naglaherði þriðja hvern dag handáburður oft á dag (ef vel á að vera, en ég svíkst oft um sko) Þetta er ekki pjatt og ekki stefnuyfirlýsing að vera með svart naglalakk. Langt frá því. Samt er ég búin að lakka fingurneglurnar þrisvar í morgun með svörtu naglalakki. Klessa svo öðru yfir til að reyna að fela ósköpin. Horfa á þykkar klessurnar sem ná langt upp á hnúa, hugsa nei þetta gengur ekki, burt með þetta. Og byrja svo á öllu upp á nýtt.

Sýnishorn af naglalakki heimilisins og
handbragði höfundar.
Svartur grunnur undir silfri, fölbleiku, og bleiku
í mismundndi þykkum klessum.

Ég stóð um helgina á apótekinu og beið eftir að heyra nafnið mitt kalla upp. Tíminn leið og ég rölti um þangað til ég rakst á naglalakk í litlum umbúðum og verði var ekki nema 330 krónur. En hentungt hugsaði ég. Þetta er greinilega vel þekjandi lakk og fínt yfir það svarta. Þá sést það ekki.

Svo fór ég að velta vöngum yfir litaúrvalinu, ætlaði að finna eitthvað lítið áberandi sem hæfði vel miðaldra konu með neglur sem líta út fyrir að vera nagaðar upp í kviku. Kannski væri nú samt bara gaman að kaupa líka eitt blátt með glimmer, hugsaði ég, nú eða silfurlitt. Þetta er svo ódýrt að ég get keypt eitt auka bara til að leika mér að.

Þá var nafnið mitt kallað upp, ég snarsneri mér frá hillunni enn með silfurlitt naglalakk í höndunum og þusti að kassanum. Maður getur nú ekki verið að láta bíða eftir sér!

Já, það verður að segjast að silfurlita lakkið hylur vel, bæði svarta lakkið, naglaböndin og alla húði í kringum táneglurnar. Mér er alveg sama um það, ég er að fara í sokka. Það gekk verr með fingurneglurnar, ég ætla og ekki að ganga með vettlinga núna. Ekki einu sinni hanska. Ég á samt leðurhanska og gamaldags svarta hanska eins og hún mamma gekk stundum með þegar ég var lítil.

Nú er ég búin að prófa allt hitt naglalakkið sem ég fann á heimilinu og hef svo sem notað áður með misgóðum árangri en af einhverjum ástæðum endar þetta allt í þykkum klessum og kúlum út um allt. Neglurnar eru að vísu farnar að verða upphleyptar og bólóttar (það er undir þeim og þess vegna ekki hægt að pússa það niður) en ég held að það eitt skýri ekki þennan skelfilega árangur.

Nú, eftir að hafa lakkað þrisvar með svörtu og hreinsað jafn oft af eru naglaböndin svört og sorgarrendur undir nöglunum. Ég er samt ekkert að gefast upp. Svart skal það vera! Af einhverjum ástæðum verndar svarta lakkið meira en annað lakk sagði hjúkkan mín í vor og ég rengi hana ekki. Hún veit og kann miklu meira um afleiðingar krabbameinslyfja en ég.

Ég ætla ekki að fara að missa neglurnar þessar síðustu vikur svo nú er bara að fara á apótekið og kaupa nýtt lakk sem ekki klessist. Ekki blátt með glimmer og ekkert meira spúkí.

Mér finnst nú samt í aðra röndina gaman að vera með tær eins og tinkall.

Gangið á Óðins vegum í dag lömbin mín.

Húmorsauðlindirnar

2011-08-23T00:40:00.000Z

Ég var andlega þjökuð af húmorsleysi i dag. Allavega, nokkurnvegin og hér um bil enda fann ég engnn til að segja brandara nema sjálfa mig og ég er orðin leið á að hlusta á þessa fimmaurabrandara mína. Með það fór ég í lyfjagjöf á 11B og varð fyrir hugljómun.

Ég þykist þess nú fullviss að húmorinn eigi upptök sína í frumunum og helst í þeim sem skipta sér ört. Ég er bara ekki alveg komin svo langt að finna þessar frumur i líffræðinni. Kannski eru þetta beinmergsfrumurnar, kannski frumurnar í hársekkjunum, sem leiðir þá hugann að því hvort sköllóttir hafi annan húmor en vel hærðir einstalingar, kannski í öðrum frumum sem ég kann ekki að nefna.

Sönnunin fyrir þessari kenningu minni er sú að ákveðin krabbameinslyfi, sem drepa frumur sem skipta sér ört, drepa líka niður húmorinn.

Þarf frekari vitnanna við?

Morgun stund gefur gull í mund

2011-08-22T08:53:00.000Z

Það er gott að drífa sig á fætur fyrir allar aldir, setjast við tölvuna og eyða eins og tveimur tímum í að leika sér.
Nú er ég búin að setja upp klukkur sem sýna tímann í Reykjavík og Tashkent, höfuðborg Uzbekistan. Það er mjög gagnlegt.
Svo er veðurspáin komin inn líka svo það fer ekki milli mála að hitinn er ofboðslegur á staðnum og fer hækkandi. Ég hugga mig við að enn eru 18 dagar til stefnu og hitinn á að fara lækkandi á þeim tíma.
Það var auðvitað stórsniðugt hjá mér að setja inn teljara á siðuna, nú get ég stressað mig upp úr prjónaskónum í hvert skipti sem ég fer hér inn. Kannski hefði mér verið nær að telja niður í skólabyrjun,

Html

2011-08-21T10:58:00.002Z

Ég þarf einhvernveginn að komat í html kóðann á þessari síðu og sníða hana að mínu höfði.
Ég hef samt ákveðnar efasemdir um að tima mínum væri vel varið í það. Mér væri nær að vinna smá og fara út að ganga, tína sveppi og finna ber.
Þráhyggjan liggur nú samt á html núna. Kannski ég prufi.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nú er nokkuð ljóst að ég þarf að fara að drífa mig út á meðal fólks. Ég er farin að tala óþarflega mikið við sjálfa mig á netinu!
Html dundinu er hætt, ég finn ekki hvernig á að breyta síðunni svo textinn fái meira pláss á kostnað bakgrunns. Dreamwever er of flókinn til að læra á hann á hálftíma og nú langar mig til að gera eitthvað skemmtilegt. Ég vaknaði nefnilega með þá tilfinningu í morgun að það gæti verið gaman að fara á fætur og gera eitthvað. Það er góð tilfinning hvað sem öllu orkuleysi líður.

Já og svo færði ég landafræði leikinn sem Sjúkraliðanum mínum fannst einu sinn ómissandi inn á sér síðu en hann passar bara illa á síðuna og ég vil finna leið til að hafa bara leikinn þarna á öllum skjánum.
Ég er hætt Fb leikjadundinu (enda heilsan á uppleið) en gríp í þennan annað slagið. Ég held að það geri heilanum meira gott en hinn fíflagangurinn.

Leiðist

2011-08-21T02:26:00.002Z

Eiginlega leiðist mér! Mig langaði í bæinn í dag en hafði ekki orku í að fara. Mig langaði að sjá flugeldasýningu í kvöld, já og fara á tónleika en hafði auðvitað ekki krafta i það heldur. Í staðin hangi ég í tölvu.
Það er svo sem margt verra en að hanga i tölvu og æfa fingrafimi og rifja upp orð og hugtök eins og megindleg og eigindleg rannsókn. Ég tek eftir því þegar ég reyni að skrifa eitthvað, annað en daglegt bull um hvað ég á bágt, að mörg þau orð sem ég veit að eru þarna inni einhverstaðar finnast ekki. Það pirrar mig.
Þetta er eins og að leita að hlutum sem mann bráðvantar og veit að liggja einhverstaðar í húsinu en ekkert finnst. Kannist þið við tilfinninguna?

Síðasti Taxotere pokinn

með nafninu mínu.

Vonandi til lífstíðar en maður

getur víst aldrei verið viss.

Ég ætla ekki að velta mér

upp úr tölfræðinni núna.

Þá á meðan ég man, ég fékk síðustu lyfjagjöf af frumudrepandi krabbameinslyfjum á mánduaginn. Það var sko alveg tilefni til að fagna því og ég fékk ofvirknikast meðan á inndælingunni stóð. Sendi sms í allar áttir og sagði fólki að nú væri tilefni til að fagna.Sumir svöruðu mér áður en síminn varð rafmagnslaus, þau sms sem ég fékk eftir að slokknaði á gripnum komust ekki til mín fyrr en tveimur dögum eftir að ég kveikti á honum aftur.

Mér finnst ekkert sniðugt að fá tveggja til þriggja daga gömul skilaboð.

Útsýnið úr stólnum mínum.

Mikið rosalega var ég ánægð

með að fá hjúkkuna mína úr

sumarfríinu.

Við fórum nokkur og fengum okkur sushi í tilefni lokadagsins. Ég er farin að kunna að meta þess háttar mat og bíð eftir að dóttirin læri sushi eldamennsku og fari að elda heima.

Það er orðið skemmtilegt mannlífið og fyrirtækjaflóran í gömlu húsunum við Reykjavíkurhöfn. Til skamms tima var ekkert þarna nema Sægreifinn.

Þegar ég fer að hressast aftur langar mig í humarsúpu á Sægreifanum.

Frosnir gelhanskar draga úr hættunni á

að maður missi neglurnar en þeir eru

ekki mjög notalegir. Samt bað ég um aðra

kaldari þegar þessir voru orðnir volgir.

Hvítar og sprungnar neglur eru óspennandi

Rautt

2011-08-20T22:15:00.000Z

Ég bíð eftir nýjum rauðrófum og þegar ég næ um nokkrar svoleiðis –lífrænt ræktaðar, beint frá bóndanum sem ég þekki– ætla ég að elda rauðrófu og eplasúpu .
Ég bíð í ofvæni enda lítið annað að gera þessa dagana.

Er hér enn

2011-08-20T17:02:00.000Z

Ég er hér enn en ekki nema að nafninu til í augnablikinu.
Einhvernvegin stóð ég í þeirri trú að allar aukaverkanir eftir síðustu lyfjagjöfina yrðu léttbærari og auðveldari þegar ég gæti sagt, þetta er í síðasta skipti. En reyndin er önnur og þetta er ekkert auðveldara.
Mig langar í bæinn á menningarnótt en ég er ekki viss um að ég hafi krafta í það.
Sjáum til.

Kransæðar annara

2011-08-12T14:46:00.001Z

Ég þekki mann, já og bara nokkuð vel, sem fór í hjáveituaðgerð fyrir 10 árum. Þá ekki nema rúmlega fertugur. Þetta er vissulega arfgengur sjúkdómur í hans tilfelli en reykingarnar, kokteilsósan, kjötfarsið, majóneshrásalatið og allt hitt hafa allavega 50% að segja. Ef ekki 75%. Nú eru allar þrjár nýju æðarnar –ja, þær eru auðvitað ekki nýjar þær eru jafn gamlar honum, voru bara færðar til– stíflaðar aftur og blástur kemur ekki til greina. Helst ekki ný aðgerð og þá er bara lyfjagjöf eftir og hún verður prófuð til að byrja með.

Ég er einhvern veginn ekki að orka þetta til viðbótar við annað en ætli ég dundi samt mér ekki við að skoða hjartadeildina á Lansanum á heimsóknartímum. Allaveg eitthvað.

Og ég sem ætlaði að fara að tala um eitthvað skemmtilegra en veikindi.

Bróðir minn á afmæli í dag. Einu skiptin sem ég tek eftir því að ég eldist er þegar systkyni mín verða fimmtug!

Vottorð

2011-08-10T12:33:00.000Z

Ég fékk vottorð í gær, útbjó það sjálf meira að segja. Samkvæmt því hef ég leyfi til að vorkenna sjálfri mér heilan helling þegar ég er svo slæm í lungunum að ég anda eins og mæðiveik rolla. Ég mæddist við að horfa á sjónvarpið og þegar ég staulaðist á þverskunni einni saman upp stigann í gærkvöld þurfti ég að leggjast á næsta sléttan flöt og blása. Nei annars, til að reyna að gleypa í mig loft. Mér fannst ég eiga frekar bágt skal ég segja ykkur.

Í dag er heilsan betri, ég get hreyft mig án þess að óska þess heitt og innilega að ég hafa aðgang að súrefniskút. Þessu hefur fylgt hitavella sem er held ég að lagast og kannski er ég bara kvefuð, án þess að vera „kvefuð“.

Sem betur fer var ég ekki svona slæm í allan gærdag og gat gert helling af því sem ég átti að vera búin að og það er ótrúlega gott að hafa ekki samviskubit yfir því lengur.

Ég ætla nú samt að koma mér upp samviskubiti yfir einhverju öðru fljótlega. Fyrst þarf ég samt að skreppa í eina lyfjagjöf og finna mér svo eitthvað skemmtilegra til að tala um en eilíf veikindi.

Veðurfreistingar

2011-08-07T23:46:00.001Z

Veðrið er búið að freista mín þessa helgina og ég kollféll fyrir freistingunni. Ég var svo ánægði með heilsufarið á laugardag að ég hringdi í vinkonu og spurði hana hvort hún þyrfti ekki að taka stöðu á vexti ætisveppa. Hún var svo sem til í það og með viðkomi á markaði í Mosfellsdal fórum við og könnuðum sveppagróður í Heiðmörkinni.
Það var frekar fátæklegt um að litast þar, bæði á berjalyngi og svepparótum. Veðríð var ljúft og mér tókst að ofreyna mig. Það kom berlega í ljós seinnipartinn í nótt og í morgun. Rjátlaðist samt af mér þegar leið á daginn.
Sjálfsagt spilaði eitthvað inn í að vinkonan og maðurinn hennar buðu í mat í gærkvöld og það var sitið langt fram eftir kvöldi við gott spjall.

Í dag safnaði ég kröftum með því að lesa Horfðu á mig eftir Yrsu Sigurðar –ég er í vandræðum með að muna nöfnin á þessum bókum– og það var ekki fyrr en á síustu 10 blaðsíðunum sem ég áttaði mig á því að garðstóll og sólskin væri góður kostur við bóklestur. Mér finnst hefði að ósekju mátt skera 50 blaðsíður af ýmsum umhverfislýsingum úr sögunni.

Daginn endað ég svo með því að sitja lengi á góðu spjalli með enn einni vinkonunni, hér heima og í Grasagarðinum. Það er gott að eiga fjölbreytta flóru vina sem ýmist deila með manni blóma-, sveppa- eða bókaáhuga í misríku mæli.

Á morgun er spá heiðríkju og 14° hita og eins og venjulega hugsar maður með sér, það er óvíst að það verði fleiri svona dagar í sumar, verður maður ekki að njóta þess.

Mig bráðvantar lerkiskóg til að tína sveppi í ég man bara ekki eftir nokkru svoleiðis hér í kring. Allar upplýsingar eru vel þegnar.

Heilbrigðisstarfsfólk

2011-08-06T00:49:00.001Z

Ég fór ekki út að ganga í dag. Ákveðnir heilbrigðisstarfsmenn þykjast hafa leyfi til að pota í mig eða sparka og segja mér að ég eigi að sinna mínum daglegu göngurtúrum en gef ég ekkert fyrir það að sinni. Þeir geta átt sig og sín spörk.

Aftur á móti fór ég í sogaæðanudd í morgun –afskaplega ljúft, en nuddarinn mætti spjalla minna– í kaffi á Kjarvalsstaði seinnipartinn, í pizzu til yngra afkævmisins í kvöld og var svo bara stálslegin í kvöld. Ýkjur? Jú, auðvitað eru þetta ýkjur en ég er nú samt miklu skárri en ég hef verið frá 27.júlí. Vonandi liggur leiðin upp á við eftir þetta.

Þó ástandið sé að lagast er ég enn númeri stærri en ég var fyrir nokkrum mánuðum, fötin springa ef ég reyni að reyra þau að mér svo ég dreif mig í Kringluna. Nú á ég bæði boli og buxur sem ég get notað næstu vikur –ég ætla að leggja þeim í haust– og þarf ekki að skammast mín mikið fyrir útganginn ef ég þarf að fara úr húsi.

Á morgun vona ég að kollurinn verði laus við lyfjaáhrifin, vöðvarnir farnir að jafna sig af steraniðurtrippinu og ég geti gert eitthvað skemmtilegt. Ég hef tekið eftir því að þegar maður getur ekki unnið verður vinna hin mesta skemmtun.

Blóðbragð

2011-08-05T00:40:00.000Z

Rauðu blóðkornin myndast í beinmerg og líftími þeirra er um 120 dagar segir á vef LHÍ. Rauðu blóðkornunum mínum hefur fækkað undanfarið og einkenni þess gera vart við sig. Ég er lafmóð af því að sitja kyrr, verkjar neðst í hálsinn og neðan við viðbeinin með blóðbragð í munninum. Mér finnst það ekki gott en það er nú svo margt sem er ekki gott. Þetta lagast vonandi eftir helgina. Dagarnir hafa verið svo lengi að líða að mér finnst alltaf vera meira en vika frá síðustu Texotergjöfinni. Skil þess vegna ekkert í hvað ég næ mér hægt upp.

Það er gott að eiga góða að og það í sumarfríi. Vinkona kom og færði mér bókapakka, fór með mig á Kaffi Flóru og gaf mér fiskisúpu. Dagurinn var fljótari að líða en margir aðrir. Á morgun er sogæðanudd og kaffi á Kjarvalstöðum með annari vinkonu og síminn hringdi í dag þegar sú þriðja var að hugsa um að droppa við. Hana fæ ég að eiga inni. Það er gott að dreifa afþreyingunni aðeins.

Ég er samt samskiptafötluð núna, svimi og heiladoði þjaka mig svo ég veit aldrei hvort ég er að tala í rökréttu samhengi og stundum man ég ekki hvað var sagt og hvað ég ætlaði bara að segja.

Sjónin er ekkert til að hrópa húrra fyrir og gleraugun bæði léleg og óhrein –sjálfsskaparvíti ég veit– og þegar kattarafmánin kemur inn með eitthvað svart, langt og mjótt hangandi niður úr munnvikunu kippi ég að mér fótunum. Bið hann svo blessaðann að koma sér út aftur. Bíð lengi eftir að eftir að músin detti út úr honum meðan hann röltir kringum ming. Kötturinn aftur á móti hneykslast á móttökunum, mjálmar og reynir að losna við grasstráið sem situr fast í tönnunum.

Samviskubitið stjórnar gerðum mínum þegar ég leyfi honum að hreiðra um sig á skrifborðinu og leggja vangann á lyklaborðið.

Að hlusta

2011-08-03T23:34:00.002Z

Einu sinni áttaði ég mig á því að ég hlustaði sjaldnast á fólk. Ég beið bara eftir að það kláraði að tala svo ég kæmist að með mínar skoðanir, helst þurfti ég að grípa fram í til að koma allri minni visku að. Svo lærði ég að hlusta á orðin og stundum næ ég að vera svo djúpvitur að hlusta á hvað fólk er að segja með orðunum. Ekki alltaf og ég þekki auðvitað fólk sem bara kann ekki að nota orð til að tjá sig. Ekki orð um það meir.

Í kvöld beið ég í símanum eftir þjónustufulltrúa Vodafone. Meðan ég beið fékk ég að vita hvaða takka á fjarstýringunni þarf að ýta á til að virkja hana aftur eftir óhöpp eins og ég lenti í með tækjabúnaðinn í gærkveldi.
Með öðrum orðum, að hlusta á sjálvirka símsvara getur verið góð og gagnleg skemmtun og sparað pirringinn við þjónustufulltrúana. Eins gott að ég var búin að læra að hlusta.

Góðar stundir.

Ég er á leiðinni

2011-08-03T22:30:00.000Z

út að labba og svo er ég á leiðinni út í heim, er komin með farmiðana í hendurnar og get hlakkað til í rúman mánuð.

Að sumu leyti er mér þó ekki hlátur í huga, ég man of vel verkin sem átti að klára í apríl í fyrra og voru ekki unnin fyrr en í lok september. Mér finnst ýmislegt benda til að ástandið verði eins í ár. Ég velti aðeins fyrir mér ábyrgð þessa dagana, bæði minni og annara.

Hvað sem ábyrgð annara líður þarf mín heilsa að vera nógu góð til þess á morgun að hreinsa upp Todo listann minn með gömlum loforðum og ýmsu sem hefur safnast upp. Kannski vanmat ég það í vor hvað ég þyrfti á miklum afleysingum að halda.

Ég ætla nú samt að sýna það kæruleysi á morgun að hitta vinkonu í kaffi og aðra á föstudag. Mér finnst of gott að þær skuli vilja gefa sér tima til að sinna mér til að segja nei.

Lífið er

2011-08-03T00:52:00.001Z

yndislegt söng popparinn í útvarpin áðan. Ég var á heimleið eftir að hafa náð í lánsbílinn og ákvað að taka undir hluta af þessu sykurpoppi og að hann ætti við veðrið og sólsetrið í kvöld.

Þar sem yndislegheitin voru nú ákveðin og fastsett ákvað ég að fara út að labba þvert á allar fyrri yfirlýsingar sem ég var að undirbúa netopinberun á. Þær áttu að hljóða eitthvað á þessa leið „Ekki koma í heimsók, ekki hringja, ekki reyna að tala við mig! Ég er ekki fær um að elda, hvað sem öllum framkvæmdaáætlunum liður og ég kemst ekki út að ganga. Ekki einu sinni upp stigann.“ (eiga gæsalappirnar að vera á undan eða eftir punktinum? Æ, skítt með það, ég nenni ekki að fletta því upp núna). En svo lagðist ég í sófann smá stund og það dugði til að aðeins bráði af mér og ég treysti mér til að sækja bílinn og á endanum labbaði ég hringinn minn og það meira að segja án þess að setjast á bekk.

Nings sá reyndar um kvöldmatinn og það hefur ekkert grænmeti verði borðað í dag. Við endurskoðum þau mál á morgun ég og annar hvor kötturinn.

Það var voða ljúft að anda að sér góða veðrinu, mæðin var ekki eins ljúf og áreynslan við hreyfinguna spillti mikið til ánægjnni af sumarkvöldfegurðinni. Þetta var þó alveg þess virði. Meira að segja eftir að heim kom og ég ætlaði að setjast niður og horfa á sænskan glæpaþátt í Plúsnum á myndlykli Vodafon. Ég tel mig vera frekar tæknilega sinnaða nema þegar kemur að myndlyklum og sjónvarpi. Ef ég finnst einhvern daginn með hjartaáfall, brotið sjónvarp og myndlykil í molum hef ég loksins misst stjórn á skapi mínu við fyrrgreind tæki.

Ég var búin að hlakka til að horfa á Kommissarie Winter, ekki endilega vegna þess að sagan væri góð eða spennandi, heldur vegna þess að ég hef spáð mikið í myndatöku, lýsingu og klippingu þáttanna. Mér finnast skemmtilegar pælingar í þessum þáttum, meira svona en í öðrum glæpamyndum í sjónvarpi. Og þó – nei annars þessar pælingar verða að bíða betri tíma. Ég náði að koma sjónvarpinu í það horf að ég sá síðustu 5 mínúturnar af þættinu og ætli ég verði ekki að láta það duga og í stað þess að pirra mig meira ákvað ég að blogga um yndislegt veður og dugnaðinn í sjálfri mér. Þá hringdi dyrabjallan! Klukkan 23:45!

Það geta fylgt því ýmis vandkvæði fyrir kjagandi, fáklæddar, bjúgþemdar og hárlausar konur að rjúka undirbúningslaust til dyra í myrkrinu. Það þarf ýmislegt að laga áður en maður opnar og ég verð að viðurkenna að nú langar mig til að ná mér niðri á einhverjum. Ég veit bara ekki hverjum. Kötturinn er allavega kominn inn um aðaldyrnar, einhver hugulsamur nágranni vilaði ekki fyrir sér að hringja dyrabjöllu fyrir hann rétt fyrir miðnætti í íbúð sem varla sást ljóstýra í. Einhver vorkennir kettinum svo mikið að vera úti í hlýrri sumarnótt –hann á reyndar einkainngang sem honum hentar ekki alltaf að nota– að hann hikar við að vekja gamlar veikar kerlingar. Ég meina, það var ekkert sem benti til annars en ég væri í fasta svefni.

Jamm, ég pirrast auðveldlega þegar ég þarf að tína til allt sem hæfir því að opna útidyr fyrir ókunnugum á ókristilegum tíma. Svo var viðkomandi farinn svo ég gat ekki einu sinni sett upp ljótan svip nema fyrir köttin og honum er alveg sama.

Ég dáðist að því í morgun hvað bjúgurinn hefði nú minnkað á mér og ég liti stórum betur út. Í kvöld strekkist á hverri húðfrumu. Tannholdið eins og opið sár, það gusast reglulega fram úr nefinu á mér en bráðum þornar slímhúðin þar og þá myndast hrúður. Neglurnar eru aumar, náladofi í fingurgómum og iljum og ég finn bragð af sykri í öllum mat. Mig langar í fleiri bragðtegundir.

Á morgun ætla ég til tannlæknis, lyfin hafa farið með það sem var eftir af tönnum (tannholdi) og meira að segja eytt svo bráðabirgða reddingum að tungan á mér lýsir yfir neyðarástandi og neitar að hreyfa sig. Sogæðameðferð þar á eftir. Svo tekur við Herpsetín lyfjagjöf sem þýðir að ég sef ekkert næstu nótt en ég hef þá eitthvað skemmtilegt að hugsa um þar sem Uzbekistanfundur er síðastur á dagskránni á morgun. Ég fæ afhent ferðagögn (eins gott að týna þeim ekki) og á Uzbek telur maður bir, ikki, uch, to´rt, besh, olti, yetti, sakkiz, to´qqiz, o´n (1-10). Ég er að hugsa um að læra þetta fyrir 9. sept. Ekki samt í kýrílsku letri það var lagt af á svæðinu 2007.

Já, yndisleg heitin breytast stundum í nöldur en ég sit nú líka með drög að stundaskrá HÍ fyrir framan mig og það er hellingur að hlakka til á næstunni.

Engin ábyrgð er tekin á innsláttarvillum. Þær skifast á ónýt og týnd gleraugu. (líka stafsetningarvillur).

Og aftur

2011-08-01T22:37:00.004Z

Daprast dagur daprast sýn og þá er kannski málið að vera ekki að tjá sig mikið. Ég má nú samt til með að halda áfram að hrósa sjálfri mér.
Ég fór í göngutúr í dag. Labbaði kortersgönguna á hálftíma og þegar ég móð og másandi staulaðist inn úr dyrunum heima hjá mér var ég bara rígmontin af afrekinu. Já og að göng lokinni eldaði ég hollan og góðan mat mér. Ég ætla ekki að stenda frammi fyrir konunni 15. águst og segja upp í opið geðið á henni „Nei ég hef bara ekki gert neitt í neinu, engin hreyfing og engar matarpælngar." Ens og krakki með þjóskuröskun.

Dagur er að kvöldi komin, fartölvulyklaborðið mitt erfitt –ég fæ mér aldrei svona tölvu aftur– syfjan tekur öll völd en dagurinn í dag var betri en dagurinn í gær. Það er gott að vakna á morgnana með kollinn þokkalega heiðskýrann, jafnvel þó það slái oft út i fyrir mér þegar líður á daginn. Sjóntruflanir og svimi eru reyndar algengari en heiðskýran en ég veit að það snýst við smátt og smátt.

Ég er búin að gera áætlun fyrir daginn en ég þarf ekki endilega að fara eftir henni. Hún er viðmið og það felur í sér að borða rétt, ganga smá og hreinsa upp eitthvað smotterí af því sem afleysingamanneskjan mín yfirtók ekki af verkunum mínum.

Afrek dagsins

2011-07-31T22:57:00.000Z

Ég tók sjálfri mér tak í dag og fór út að ganga. Auðvitað var ákveðinn hvati að þessu annar en fyrirmæli læknis. Ég fékk nefnilega Kennarann til að skutla mér á apótek og í búð og uppgötvaði við það að veðrið var skínandi gott. Það hafði létt til og hitinn var greinilega yfir 15 gráðunum, þá vildi ég koma mér út undir bert loft og það tókst.

Ég var beðin um að fara ekki langt –eins og ég væri nú fær um það– það er nokkuð greinilegt að sumir hafa ekki trú á getu minni til að vera lengi á fótum þessa dagana. Ég labbað nú samt þennan litla hring sem ég hef haft sem lágmarks viðmið undanfarin ár. Ég hef gefið það upp að hann sé 15 til 20 mínútna ferð eftir veðri og færð en með góðum stoppum á þessum tveimur bekkjum sem eru við göngustíginn er ég hrædd um að við séum allavega að tala um 40 mínútna göngutúr í dag. Svo var auðvitað skerfalengdin ekki bara mæld í hænuskrefum heldur í hænuungaskrefum.

Ég er nú nokkuð stolt af mér samt og ætla aftur á morgun. Yfirlýsingar um framkvæmdir setja á mann pressu, þess vegna keypti ég mér líka framkvæmdadagbók! Mér finnst svo gaman að skipuleggja mig, verst hvað það er leiðinlegt að fara eftir skipulaginu.

Annars hefur dagurinn liðið við hljóðbókahlustun og svefn. Ég er að reyna að hlusta á Þegar kóngur kom en gegnur það frekar illa. Þarna gerist voða lítið sem hægt er að hlusta á, latínuslettur og gamaldags orð eru ekki að gera sig í upplestri, ég þyrfti að geta flett og hraðlesið.

Í kvöld plataði ég svo Kennarann til að bjóða mér á Kaffi Flóru og í smá bíltúr og enn langar mig bara til að vera úti í sumarveðrinu. Hlý sumarkvöld þegar farið er að skyggja eru eitthvað svo freistandi og gróður ilmurinn liggur yfir öllu þessa stundina.

Á morgun þarf ég að hreinsa upp af To do listanum sem ég var að rifja upp hvernig á að nota í Outlook Það kemst fleira á hann en í dagbókina.

Þessi er eitthvað svo við hæfi á svona
sumarkvöldum.

Þarmbara, vambara, vagara, kjagara

2011-07-31T11:23:00.000Z

Í gærmorgun þegar ég fór að bera mig um eftr gólfunum í húsinu fundust mér þessi orð einhvernveginn ná best að lýsa göngulaginu. Vísuna mundi ég samt ekki, bara þessi orð úr henni. Nú er ég búin að bæta úr því og sé að hún hefur ekkert með göngulag að gera, samt á þetta vagara, kjagara jafn vel við í dag og í gær.

Ég er eins og línubelgur, kjagandi á tveimur fótum og vil helst ekki líta í spegilinn því kinnarnar eru eins og á skrípamynd af karlinum í tunglinu. Sterar eru ekkert spaug en það eru aukaverkanir af krabbameinslyfjunum ekki heldur. Sennilega væri ekki skárra að fá ofnæmiskast í lyfjagöf.

Doksi var með eitthvað múður þegar ég mætti til hennar á miðvikudaginn, ég á að stefna að því að minnka að ummáli. Fara í sogæðameðferð og huga að hreyfingu og mataræði. Engin miskun og þó ég kvartaði undan skorti á hreyfigetu, þar sem lungun mótmæla harðlega lélegri stöðu á rauðum blóðkornum, var mér sagt að leggja þá bara meira á mig. Ég er ekki farn út að labba, kannski ég bæti úr því í dag.

Sjónin daprast þegar líður á vikurnar, hún var rétt að komast í samt lag á miðvTikudaginn og þá byrjaði nýr hringur. Núna verð ég vonandi fljótari að jafna mig á þessu öllu því Texoterið var minnkað um 20%. „Þessar tvær síðustu lyfjagjafir eru ekki eins mikilvægar og þær fyrri“ sagði konan og ég varð voða glöð með það allt saman og vonandi næ ég að drekka nógan rauðrófusafa til að sleppa við blóðgjöf.

Ég hefði þurft að skreppa í búð í dag og kaupa netlute og rauðrófusafa en ég er bíllaus og orkulaus, með verki í fótum og svaf ekki fyrir ógleði í nótt. Kannski ég taki á honum stóra mínum, spari pirringinn við fólk sem ekki heyrir í mér þegar ég muldra í símann (það dregur verulega niður í mér í þessu ástandi) og biðji Kennarann um að hjálpa mér að finna opna verslun í dag.

Þrátt fyrir allt þetta auma ástand tókst mér að orkera eins og einn eyrnalokk í gær til viðbótar við þá sem ég framleiddi um daginn. Þessir tvennir sem eru á myndinni fóru í sölu fyrir austan, það á eftir að koma í ljós hvort þeir seljast. Tíma mínum er svo sannarlega betur varið við handavinnu en tölvuleiki en það er bara miklu einfaldara að setjast við tölvuna.

Þambara vambara

Þambara vambara þeysingssprettir,

því eru hér svo margir kettir?

Agara gagara yndisgrænum,

illt er að hafa þá marga á bænum.

Á morgun

2011-07-27T23:55:00.000Z

Í einhverju leiðinda kasti í stofusófanumí sumar byrjaði ég aftur að spila tölvuleiki á Facebook. Ég lofaði mér því að hætta þegar skólinn byrjaði. Ég held svei mér þá að ég þurfi að hætta því fyrr og snúa mér að uppbyggilegri málum s.s. að skrifa bloggpistla og gera ljósmyndsögur klárar til birtingar.

Á morgun þarf ég að nýta mér byrinn sem verður til með steraáti og laga til í vinnumálum. Verst hvað það er auðvelt að eyða tímanum í e. annað.
Á morgun segir sá lati.

27.6

2011-07-20T01:53:00.000Z

Þokan og rigningin bregst okkur ekki frekar en fyrri daginn. Reyndar styttir upp um miðjan dag og eitt augnablik skein sólin inn um skálagluggann. maðn á því stó var í önnum kafin við að lesa Sumarljós og svo kemur nóttin og hinn skálvavörðurinn jafn upptekin við að klára krossgátuna sína. Þegar við vorum búnar að þessum mikilvægu verkefnum voru skýin skriðin niður í miðjan hlíðar aftur. Hálftíma eftir að við röltum svo af stað inn með Stóránni var farið að rigna.

Hér er ljúft að vera, bæði í sólskini og þoku.

Sumir æfðu köst og lærðu að hnýta
spún á stöng.

Hálftími inn eftir þýðir líka ha´lftími út eftir aftur og mér fannst það bara nokkuð gott á einu bretti. Mér fannst ekki eins gott að finna það á sjálfri me´r hvað það þarf mikið til að koma mér úr sporunum. Ég lét það alveg eftir me´r að velta mér upp úr sljálfsvorkun, víli og voli. Svona verður þrekið og þyngdin fram á haust, júiní rétt að verða búin og svo kemur hásumar og svo líður að hausti. Jamm, þjrú skipti eftir, 3 sinnum 3 vikur og eftir aþað get ég farið að vonast eftir jálkvæðum undirtektum við að komast í endurhæfingu.

Ég skrapp nefnilega á heilsugæslustöðina mína fyir viku, pantaði tilvísun í endurhæfingu fyrir vefjagigtarsjúklina og fékk að sjálfsögðu pöntunina afgreidda. Nást er að sjá hvað endurhæfingarstöðin gerir. Þar er forgangsraðað og ég veit svo sem ekki í haða dálk ég lendi hjá þeim.

Mig langar að geta gengið á fjöll, allavega fell, næsta sumar og það er nokkuð víst að hjálparlaust kem ég me´r ekki í form. Ekki einu sinn svo að e´g verð hálf manneskja á við það sem ég var í janúar síðastliðnum.

Á morgun þarf ég að fara héðan til að ná flugi á miðvikudagsmorgun. Ég ætla suður og aftur austur samdægurs. Lyfja hvað!

28-29

Bíllinn var mokaður upp með dyggri aðstoð aðstoðarskálavarðar

Suður fór ég og austur aftur, klárað skálavörsluna yfirgaf rollusamfélagið með tárin í augunum, ég hefði þegið þrjár vikur viðbót. Var reyndar ekki ein um þá skoðun.

Við gengum frá ökkar, sumu skiluðum við jörðinni samvisksamlega til varðveislu, annað fór í bílinn og síðan fór bíllinn niður úr skaflinum og þegar til byggða var komið var minn fjallabíll með lausan altranator og ónýtt dekk.

Okkur tókst að dóla yfir Vatnsskarðið með því að skella honum í lágadrifið en það stóð glöggt.

Það varð lítið úr varðeldinum

2011-07-20T01:31:00.000Z

eða framhaldssaga úr skálavörslu 26.6

í dag er eiginlega fyrsti dagurinn frá 15. júní sem ég finnn ekkert fyrir lyfjaáhrifum í líkamanum. Þá á ég auðvitað ekki við að ég finni ekki fyrir afleiðingum lyfja heldur að náladofinn og dofinn eru horfin, hugsunin orðin þokkalega heiðskýr og mistur og móða horfin af flestum hugsunum. Sjónin hefur lagast og rökhugsun orðin þokkaleg. Ég get hugsað í heilum setningum, jafnvel efnisgreinum.
Að vísu bregður fyrir svima og þoku annað slagið en ég held að það sé blóðþrýstingurinn sem er enn á einhverju flökti. Eftir því sem rigningarskýin yfir Víkinn þykkna, sortna og ausa sí'ðan úr sér vætunni styttir upp hjá mér.
Stuttur, eins og hálftíma göngutúr niður á sandinn, berfætt yfir móann ána og sandinn er ljúfur og ljúft að vera orðinn sjálfum sér líkur.
Kamínan í skálanum kallar á viðveri í stóra húsinu frekar en hangs í því litla, jafnvel þó það sé rúmbesti skálavarðarbústaðuirnn af þessum þremur í Víkunum.
Kamínuna má líka nota til að baka kartöflur. Varleg þó, þær eru fljótar að kolast og til að grilla sveppi. Sitja flötum beinum á gólfinu framan við hana, horfa í glæðurnar og láta hugann reika.
Veisla kvöldsins felst í hnausþykkum hamborgurum (brauðin gleymdust enda þarf þau ekki með þessum). kamínubökuðum sætum kartöflum og sveppum. Salati, hvítmygluosti og rauðvínskönnu. Hér er lítið pjatt og kaffikrúsirnar duga hvaða drykki sem er.
Á ferðalagi í góðu landi var mér einu sinni skennkt rauðvín (heimagert sull að heimilishefði úr alvöru vínberjum samt) í leirskál, ég mundi ekki eftir því fyrir kvöldmatinn annars hefði ég reynt að finna skálar til að drekka úr.

Við borðum eins og Hobbitar, lífið snýst um slökun, eldamennsku, slökun og át og við njótum hvers munnbita af matnum. Slæpumst svo, skrifum, lesum, prjónum og borðum eina ferðina enn.
Svona til að halda þrifvöðvunum í léttri æfingu þrífum við þó salerni og skálaglugga og nú er allt tilbúið fyrir hópana sem koma eftir helgina.
Annars er starf skálavarðar ekki að sinna vorhreingerngingum í skálanum þó við fengjum náðarsamlegast, eftir þrábeiðni að ljúka nokkrum verkum sem hjónin komust ekki yfir áður en þau fóru.
Það fer að rigna undir kvöldið og eldurinn í stónni, rigningin á rúðunum og vindgnauðiði í strompinum virka alls ekki illa á sálina.

Svolítið vorkenni ég nú samt öðru lambinu hennar Kollu, það skýtur upp kryppu annað slagið en ég veit að í þessu landslagi á fé auðvelt með að finna skjól fyrir láréttri rigningunni.

Gömul færsla úr eyðivík

2011-07-20T01:04:00.001Z

25.6

Satt best að segja líður mér þokkalega vel með að láta mér líða illa þessa dagana. Mér líður betur með að líða illa í eyðivík austur á landi en í menningunni í bænum. Nú eða bara einhverstaðar annar staðar en þar.

Hér kallast á ær og lömb. Stundum kalla lömb á mæður sínar en fá ekkert svar. Þær eru of uppeknar við að næra sig á nýgræðingnum, loksins komnar í hagann eftir langan vetur á húsum og síðan langt vor á túnum.

Þegar jarðýtan ruddi slóð yfir skaflana á heiðinn var féð rekið á eftir, það er loks komið í sumarhagana.

Kindur ganga á sömu slóðum sumar eftir sumar. Ætli þeim finnist þær ekki vera komnar heim á vorin þegar þær komast á þúfurnar sínar. Og ætli þær þjáist af heimþrá meðan þær eru lokaðar inni í fúlum dimmum húsum allan veturinn og fram á vor? Ég held það og það sem meira er, ég get líka skilið tilfinninguna sem fylgir því að losna úr prísundinni, komast út, upp til fjalla eða fram til víkna og fá óheft frelsi. Jafnvel þó það frelsi sé takmarkað af þeirri fastmótuðu hegðun að hanga á sömu slóðum ár eftir ár, alveg fram í dauðann.

Sennilega er ég andlega náskyld sauðkindinni.

„Hingað var rutt fyrir rollurnar. Trúin á þær hefur alltaf verið sterkasta trúin á Íslandi“ sagði maðurinn þegar hann þrælaði breyttum jeppanum yfir illa rudda skaflana.

„Trúin á sauðkindina hefur ekki reynst okkur verr í gegnum aldirnar en trúin á markaðshyggjuna“ svarað ég og því var auðvitað ekki hægt að mótmæla.

Lömb og æru eru að mestu þögnuð, – ein löggst afvelta og bíður þess að hrafninn kroppi úr henni augun, hún svarar sínum lömbum aldrei meir. Það vissi ég þó ekki fyrr en eftir að þessi færsla var færð á blað –. Hinn skálavörðurinn les Arnald. Þokan liggur enn niður fyrir miðjar hlíðar. Ég bið um góðan lyfjabyr næstu daga, er hætt að taka stera, vonast eftir að bjúgurinn renni af mér, sviminn hætti, þrokið aukist og að fjaran færist nær. Á morgun ætla ég nefnilega að fara út að ganga, helst berfætt í mýrinni, mosanum og sandinum. Kveikja varðeld í fjörunni og treysta því að enginn verið vitni að því ólöglega athæfi nema tvær miðaldra konur í skálavörslu.

Líður vel

2011-07-15T01:48:00.000Z

Austfjarðarþokan liggur milli fjalls og fjöru, Tjaldurinn tutlast um ofan við borðstofuglugann, svo nálægt að við gætum farið í störukeppni.
Hettumáfur flaug hjá án þess að velja sér lengingarbraut en silfur- eða bjartmáfur félagi hans gerði það. Þeir sækja í brauðleifar andanna.
Sá sem nennti að fara út að ganga á svona sumarnótt finndi þokuna fjótt faðma síg rakri mýkjunni og gæti lagt eyrun við lágværu sitri fossinns. Andardráttur sjávar er lágstemmdur undir grámanum.
Ég nenni ekki út, lofa ýmyndunaraflinu að skynja nátúruna inn um gluggana, áferð, andrúmsloft og angan.
Líður vel, ferðin var þess virði að bíða eftir að heilsan skili sér í ábyrgðarpósti eftir nokkra daga

Svona er það stundum og þá er gaman

Svona er það líka oft og stundum er bara ljúft þá.

Ekki seinna vænna

2011-07-11T20:38:00.000Z

en að spá í heimskortið

Gamaldags

2011-06-29T00:51:00.000Z

Ég er búin að skrifa þessi lifandis býsn, á pappír. Hugmyndin var að færa það yfir á bloggið. Það kemur í ljós hvernig það gengur.

Gjaldfellt nám?

2011-06-23T08:08:00.000Z

Mér tókst eiginlega að gjalfella eða a.m.k. hálfgjalfellea eitt stykki skírteini sem sýnir að ég er útskrifuð úr Háskólabrú Keilis og hef rétt á að sækja um í næstum hvað nám sem er í hvaða háskóla sem er. Þetta er nú bara skírteini úr Háskólabrú eða frumgreinadeild, hugsaði ég. Ekkert stórmerkilegt! En svo tók ég mér tak og benti sjálfri mér á nokkrar nettar og léttar staðreyndir.

Ríflega fimmtug kona sem missir vinnu ákveður að kasta sér út í óvissuferðalag. Ferðalag án tryggingar fastrar afkomu. Leita á Lánasjóðsmiðin í fyrsta skipti á ævinni. Safna „aftur“ upp skuldum. Þetta er ekki svona „Kýlum bara á það“ ákvörðun. Nei, meira svona „á ég“, „á ég ekki“ með 100 endurtekningum. Á endanum fór ég og þegar ég mætti í fyrsta skipti með ríflega 100 öðrum einstaklingum sem voru líka að hefja fjarnámið átti ég 65 einingar ókláraðar. Það var ekki lítið. Það var eiginlega svakaleg fjallsöxl fyrir framan mig þá.

Svo kláraði ég 5 einingar, léttar einingar. Svo aðrar álíka léttar. Svo koll af kolli, mis þungt mis gaman en alltaf upp á við. Þetta var eiginlega ekkert bratt, bara mismunandi flatt. Nei nú er ég að bulla, ég man það núna að sumt af þessu var alveg þræl erfitt. Mikil verkefnaskil á stuttum tíma.

Svo kom krabbinn íma.

Svo kom krabbinn – kolkrabbinn– hnúturinn í brjóstinu. Það var önnina sem ég ætlaði að bæta við mig vinnu og klára síðasta fagið í skólanum í staðnámi. Gefa mér góðan tíma til að læra þýskuna almennilega og hafa gaman af. Í þessu er engin kaldhæðni, mér finnst gaman að kunna smávegis í þýsku, hafði gaman af að læra hana og vildi gjarnan kunna meira.

Vorönnin fór því þannig – ég vann minna, lærði minna og hárið varð minna. Kolkrabbinn varð líka minni, hann var bara skorinn í burtu. Skorinn í beitu? Svo er bara að safna kröftum aftur, þ.e. ég safna kröftum, hann fær ekkert að vera með í því.

Langur formáli að því sem ég vildi klykkja út með hérna. meðan ég stóð í röð með möppuna mína sem geymdi útskriftargögnin mín hjá Keili þurfti ég að setja mig í mín eigin spor eins og þau voru í janúar 2010. Þá var langur fjallshryggur fram undan og ég tölti hann á leiðarenda, það var bara dágóð ganga. Ég kláraði og þegar ég horfði á gamla upphafspunktinn fann ég í gegnum lyfjaruglið og þreytuna hlýja ánægjutilfinningu og stolt vegna þess staðar sem ég var komin á.

Samt varð ég meira svona hoppandi kát þegar jeppinn hanns Þórhalls fetaði sig yfir fyrstu skaflana á leiðinni niður í Breiðuvík 8 dögum seinna! Ég var að hugsa um að stökkva út og faðma heiminn með allri sinni súld og þoku í fjöllum.

Lyfjagjafir og útskriftir

2011-06-22T16:06:00.002Z

Það er nauðsynlegt að skrifa. Á þessum síðustu og verstu hefur samt lítið farið fyrir því. Ég hef ekki skrifað um skólaútskrift, breyttar lyfjagjafir, breyttar verkanir, veður, dagleg mál eða vonir og væntingar.

Ég býst við að þessar rithömlur og áhugaleysi sýni best hvernig ástandið hefur verið en núna, já núna, stödd í svefnpokaplássi á stóru farfuglaheimili á öskudreifingarsvæði Grímsfjallagoss langar mig til að taka upp blað og penna og setja orð á blað. Orð á blaði eru alveg að gera sig en þaðan þurfa þau helst að rata í tölvuna.

Ég útskrifaðist af Háskólabrú Keilis 16. júní síðastliðinn. Mér fannst það ekkert voðalega stórt skref meðan ég beið eftir athöfninni. Hafði nú samt fyrir því að finna hæfilega fínan klæðnað og æða í nokkrar búðir til að spá og spekúlera. Ég komst að því á hlaupunum að mig vantaði nýjar göngubuxur.

Stór skammtur af sterum fyrir lyfjagjafir, núna síðast alveg extra stór, gerir manni ekki gott. Sem betur fer var veðrið þessa daga fádæma gott stóru roðahellurnar í andlitinu á mér gátu alveg eins verið eftir óvarlega útiveru.

Ég komst sko að því þegar ég mætti á LHS 15. júní að nú þyrfti ég að koma líka daginn eftir, Texatere og Herpsetín eru nefnilega aldrei gefin bæði í einu í fyrsta skipti. Lyfin eru bæði ofnæmisvaldandi og það þarf að sjá hvernig maður bregst við hvoru fyrir sig.

Þannig að ég fékk Texotere 15. júní. Stera á undan, á meðan og eftir að lyfjagjöf lauk og þeir skammtar hafa áhrif sem ég satt best að segja vil vera laus við að muna of nákvæmlega. En, ja þeir héldu mér allavega gangandi næstu tvo daga eða svo. Svo helltust verkirnir yfir.

Til að halda útskriftardaginn hátíðlegan bauð ég fólkinu mínu –hluta af því– út að borða á 19. hæð. Það var gott, ég var kannski ekki upp á mitt besta en 17. júní var ég svo búin að kaupa mér miða á tónleika í Hörpunni. Mig langaði virkilega til að sitja í þessum fallega sal, Eldborg og hlusta á eitthvað. finna þennan frábæra hljómburð sem allir láta svo mikið með.

Við dagslok

2011-06-18T23:02:00.000Z

Þá er eitt þessara fallegu íslensku sumarkvölda lokið. Sem betur fer. Öfugsnúið ekki satt, að eyða fallegum degi og kvöldi í að reyna að láta tímann líða sem þrautaminnstann en þannig er það víst hjá fleirum en mér.
Vonandi verður minn morgundagur betri og verkjaminni en ef ekki þarf víst bara að taka því og bíða eftir enn einum nýjum deginum.

Eldborg 17. júní

2011-06-17T08:06:00.000Z

Hljómburðurinn frábær og rauði salurinn glæsilegur. Ég sat í hliðarstúku þar sem er bara ein sætaröð og það kom sér. Ég gat hangið með hökuna á handriðinu, látið stólinn rugga sitt af hvað eins og mér sýndist og það hefði ég sko ekki getað gert í salnum. Ég mæli alveg með þessum sætum. Ekki misskilja mig! Ég var ekki að rugga mér í takt við músíkina, borin af bylgjum söngsins fram af handriðinu. Mig verkjaði bara svo hroðalega í bakið að ég gat engan veginn verið. Þessar stólasveiflur mínar urðu þá til þess að ég gat verulega slakað á milli verkjakasta og látið hljómana af sviðinu enduróma milli eyrnanna á mér, undir höfuðkúpuna og fram í augnalok .

Helgi syngur vel, Ragnheiður stendur alltaf fyrir sínu en færeyska dívan okkar toppar þetta alveg. Það er bara mín skoðun, þið þurfið ekki að deila henni með mér en ef ekki haldið því bara fyrir ykkur.

Brennið þið vitar lagði af stað í loftið um leið og brunaboðinn í húsinu. Ég rótaði mér ekki, „Er þetta ekki partur af prógramminu, Jú ábyggilega en ekkert sérstaklega góður brandari“ En nei þetta var ekki í dagskránni svo ég fór fyrir rest í snemmbúið hlé eins og aðrir. Ég tók nú samt lyftuna niður, hún var komin í gang aftur þegar ég stóð loksins upp.

Þetta voru fínustu 17.júní tónleikar, uppselt, allir ánægðir, dagskráin svolítið skrítin að mínu mati. Tilviljunarkennd en ekkert sem ég nenni að spá í svona eftir á.

Ég ætla bráðum í Hörpuna aftur, bara til að hlusta á eitthvað, hvað sem er!

18. júní – Og ég vakna með verkjum. Og þá meina ég verkjum. Þessir eru komnir til að leggja undir sig vöðva, bein og liðamót frá mitti fram á ristar. Þeir hverfa ekki hvernig sem látið er við þá. Byltur, snúningsstöður, legur, hreyfing, stjákl, þeir haggast ekki hið minnsta. Helsta leiðin til að plata þá er að trúa því sem mér var einhverntíma sagt, að heilinn hefði ekki tök á að fylgjast með margvíslegum sársaukaboðum eða áreiti í einu. Þess vegna reyni ég að dreyfa athygli hans. Smá ganga (ef ökklarnir þola það9 smá seta við tölvuna, stuttur bíltúr til ættingja og vina og þar má standa, ganga og sitja á víxl. Reyna svo að sofna og vona að hann hafi flutt út í nótt, helvískur. Svo velti ég því endalaust fyrir mér hvort það er vikulega eða þriggjavikna lyfjagjöfin sem bauð verkjahöfðingjanum í heimsókn.

Viku seinna fæ ég að vita að það sé 99% öruggt að svona verði ég bara á þriggja vikna fresti.Það var léttir.

Var þetta langt mál um verki? Svona smá, nú hætti ég því.

Frá Suð-Austurlandi til Kópavogs

2011-06-13T21:20:00.001Z

Það var nú ekki alltaf rok og kuldi þarna fyrir austan

Ég er mætt í Kópavoginn aftur. Mér liggur við að segja því miður en verð nú samt að viðurkenna að það er ágætt að vera komin heim. Hafa alla mína hluti á sínum stað, jafnvel þó staðurinn sé ekki rúmgóður.

Það var hlýtt í Kópavoginum þegar ég kom og ég fékk mér göngutúr. Andaði að mér lyktinni af gróðrinum og grillunum.

Meðan ég gekk hringinn minn, í fyrsta skipti í margar vikur, hugsaði ég um barnabók sem var til heima hjá mér þegar ég var krakki. Í henni var saga af svínahirði sem átti svo flottan pott að úr honum mátti finna lyktina af öllum þeim mat sem var eldaður í borgini. Auðvitað kom prinsessa líka við sögu, já og hirðmeyjar, og allar voru þær svo forvitnar að þær létu svínahirðinn plata sig upp úr skónum. Allt til að geta forvitnast um hvað var í matinn á hverju heimili í borginni.

Mér leið svolítið eins og ég hefði svona pott til umráða þegar ég gekk eftir götunni minni áðan.

Það er annasöm vika framundan og ég þarf akstur til og frá Landspítala á miðvikudaginn.

Vegriða

2011-06-02T00:57:00.000Z

Ég taldi fullvíst að ég væri komin með sjóriðu áðan þegar ég steig út úr bílnum eftir Héraðsheimsóknina. Núna hef ég áttað mig á að sjóriða er bundin við sjósókn en ég var á þurru landi. Þá er spurning hvort þessi tilfinning um að landið ruggi eða riði til of frá undir fótum manns eftir ökuferð kallist vegriða eða landriða. Ég er ekki viss. Veit bara að heimurinn er eitthvað óstöðugur.
Allir nema ég drifu sig fjárhúsin þegar við komum heim, ekki veit ég hvað þau geta dundað við þar núna því afleysingafólkið gaf á garðana í kvöld. Kannski hafa þeir svikist um að brynna. Ég hafði ekki orku í annað en gefa músinni brauð og ost.

Svo er hér uppáhalds engillinn minn.

Í dag

2011-05-31T23:30:00.001Z

afrekaði ég að koma mér fyrir á alvöru skrifstofu hjá vinnuveitandanum. Það er ekki oft sem ég hef svona góða vinnuaðstöðu og í fyrsta skipti sem ég vinn vinnuna mína í sjálfum höfðustöðvunum.

Næst vil ég fá að skoða aðstöðuna í Noregi. Það er sérdeildis munur að vinna hjá fyrirtæki með svona fjölbreytta starfsemi á mörgum stöðum.

Svo er auðvitað útbú á Laugarvatni. Ég var nærri búin að gleyma því. Það ætla ég samt ekki að skoða strax enda engin aðstaða önnur en bíllinn hjá píparanum þar.

Ég afrekaði líka að taka þátt í suðburðinum þegar ég hjálpaði lambi í heiminn en það eru nú síðustu forvöð að gera eitthvað að viti þarna úti í fjárhúsum. Ef þær hefðu ekki beytt svona margar upp í vetur væri sauðburður alveg búinn.

Svo kom ég Jónasi ræflinum í nýtt búr (krukku), það þéttist svo mikill raki innan á veggi og loft í fyrstu íbúðinni hans að hann var eins og hundur af sundi dreginn. Músar ræfillinn. En nú er hann í þurri og fínni íbúð, nýinnréttaðri. Ég lofa mynd seinna.

Mér finnst þetta bara góð afköst svo góð að ég ætla að taka mér frí á morgun, skreppa á næsta flugvöll og sækja eldra afkvæmið og fara með móður mína í leiðinni út að borða á Hótel Hallormstað í tilefni dagsins.

Niðurfærsla á kartöflum verður látin bíða helgarinnar enda óhemjugóð spá fyrir helgina.

Ég sé að fagorðanotkun bókarans smeygir sér inn í sakleysislegustu færslur en við leyfum því að eiga sig að sinni.

Svona í blá restina, ein mynd fyrir þá sem ekki eru á facebookinni minni.

Hljómsveitarstjórnandinn
frá Rómaborg

Af mönnum og músum

2011-05-31T00:33:00.002Z

Það er merkilegt nokk en sauðburður hefur gengið þokkalega á bænum í vor þó mín nyti ekki við. Ég sem hélt að ég væri ómissandi en maður kemur í manns stað og það á víð hér.

Jónas í tunnunni

Afleysingaráðskonan rakst á hann Jónas í dag. Greyið hafið hlaupið ofan í tóma síldartunnu og enginn veit hvað hann var búinn að híma þar lengi við þröngan kost. Hann fékk svo vist í Machintosh krukku en það fylgdi ekkert Machintosh með í þeirri húsaleigu.

Það var ekki fyrr en komið var kvöld að við áttuðum okkur á að ostur og ungafóður dugir engum ef vatnið vantar. Hann drakk líka þar til hann varð hnöttóttur og hreiðraði svo um sig í nýþvegnum ullarlagði. Eins gott að ég þvoði eitt ullarreifi til að taka ofan af, annars hefði hann þurft að sofa á eldhúsbréfi.

Sifjaður eftir ofát

Nýklipptur grashaus vakir
svo yfir Jónasi í tunnunni í nótt

Það er óráðið hvað verður um Jónas greyið, fóstri hans er að verða sex ára og langar óskaplega til að taka hann með heim á morgun en annað foreldrið var greynilega andsnúið því. Ætli honum verði ekki sleppt langt frá bæ svo hann verði ekki sömu örlögum að bráð og ættingjar hans. Aftaka þeirra er ákveðin um leið og nýi meindýraeyðirinn fær útskriftarskýrteinið.

Höfðingi með hvítan hatt

Þokunni létti í gær og sólin skein á okkur í dag í norðanrokinu og kuldanum. Búlandstindurinn skartar hvítu en mér blöskrar ekki snjór í 600 metra hæð eftir að hafa séð skaflana í byggð á Héraðinu.

Af mér er það að frétta að ég uppgötvaði að vítahringur lyfja, lyfja við aukaverkunum og lyf við aukaaukaverkunum er slæmur en til að rjúfa hann þarf maður að hafa farið nokkra hringi. Það passar til að næst fer ég á ný lyf og þarf þá kannski að læra á nýjan vítahring.

Í þoku og rigningu

2011-05-27T23:43:00.000Z

Komin heim í Austfjarðarþokuna og dauðlangar í miðnæturgöngu í súldinni en ég nenni því ekki. Ekki í nótt.
Ég nenni ekki heldu að skrifa langan gáfulegan pistili um dægurmálin, menninguna, sjálfa mig eða lyfjagjöfina á miðvikudaginn. Ekki um manninn sem synti hálfa leið yfir Ermasundið en gafst þá upp og synti til baka. Mér varð hugsað til hans þegar ég klárað 4. lyfjagjöfina af þessum 8 sem ég held að séu verstar.
Fyrir langa löngu síðan hafði ég afskaplega gaman af því að segja brandarann um sundmanninn. Og mín helsta skemmtun var að fylgjast með viðbrögðum þeirra sem annað hvort fannst hann ekki fyndinn eða skyldu hann ekki, nema hvoru tveggja væri.

Þarna um það bil fyrir miðju er Þokustrákurinn á „ferð“, þetta er þó ekki tekið

í þokunni í dag.

Skólalok

2011-05-18T00:15:00.002Z

Skólinn er búinn og ég vanda mig við að venjast því. –Mér ættir við að stuðla og ofstuðla, það vill verða tilgerðarlegt– Þetta er eiginlega búin að vera all svakaleg keyrsla núna frá 9. til 17. maí og ég hef ákveðnar efasemdir um gagnsemi þess að keyra heilan áfanga í gegn á 7 dögum. Ég er að minnsta kosti komin með þýsku óþol en ég vona að það gangi yfir. Svo finnst mér ég ekki kunna nema kannski helminginn af því sem ég ætti og vildi kunna eftir þessa áfanga. Kannski dreg ég upp bækurnar aftur þegar óþolið fer að minnka.

Duusbryggja

Til að halda upp á daginn skráði ég mig í íslenskunám í HÍ. Þá er það búið og gert og ég get snúið mér að því að hreinsa til í vinnumálum sem ég lofaði upp í peysuermina mína. Veik eða ekki veik, ómissandi eða ekki ómissandi, það er spurningin. Ég er allavega með hjartað á réttum stað og í góðu lagi, það var staðfest í hjartaómskoðun í dag.

Ég dróg af því þá ályktun að ég væri hjartgóð manneskja en ekki lengur brjóstgóð.

Annars dróg ég fram marglesna og þvælda ljóðabók úr bókahillunni áðan. Það er gott að rifja upp gömul kynni.

Einhvern dag

Ég vissi fullvel

að ég ætti einhvern dag

leið um þennan veg;

en aldrei datt mér í hug

að „einhvern dag“ yrði nú.

(úr Japönsk ljóð frá liðnum öldum í þýðingu Helga Hálfdánarsonar )

Keflavík

2011-05-08T22:56:00.000Z

Ég ætla að gerast Keflvíkingur í nokkra daga. Ef ég treysti mér til að sofa alein í stórri ókunnugri íbúð. Ég hugga mig þó við að þar á að vera bæði internet og sjónvarp svo ég missi ekki af neinum glæpaþáttum í vikunni.

Á morgun segir sá lati því ég nenni ekki að taka mig til í kvöld.

Laugardagsmorgun til laugardagskvölds

2011-05-07T23:22:00.002Z

Þessi fyrirsögn er auðvitað algjörlega merkingarlaus að öðru leyti en því að núna er laugardagskvöld og að einu sinni kom út saga sem þetta gæti verið vísun í. Þeirri vísun er þó ekki til að dreifa, til þess þyrfti alvöru pælingu og háalvarlegan pistil í framhaldi af því.

Ég hef liðið fyrir það undanfarið hvað andlega hliðin verður fljótt flöt þegar krabbameinslyfjaaukaverkanir eru annars vegar. Stanslaus flökurleiki, máttleysi og sljóleiki eru fylgifiskar sem ég verð að þola og ætti sjálfsagt að sætta mig við og taka með æðruleysi og þolinmæði. Ég geri það samt ekki. Þolinmæði, jú, mér þýðir ekkert annað en ég leyfi mér að pirra mig á því að verða svo andlega dofin að ég nenni ekki einu sinni að rífast yfir dægurmálunum. Það er sko háalvarlegt mál. Ég verð næstum því svo flöt ég nenni ekki að ergja mig á því að vera flöt.

Málin gerast varla alvarlegri en það að maður gleymi Júsovísjón eins og ég hélt að ég hefði gert á þessu blessaða laugardagskvöldi. Auðvitað, þegar ég fer að hugsa mig um er ekki fræðilegur möguleiki á að nokkur - þetta ætti auðvitað að skrifast með hástöfum NOKKUR- Íslendingur komist upp með að gleyma Júróvisjón! Það orð á nefnilega eftir að bergmála í öllu okkar nær- og fjærumhverfi þangað til blessuð keppnin er búin.

Mér er þó nokkur vorkun því þegar ég opnaði Feisbúkk í kvöld bentu ýmsar stöðuppfærslur til að undnakeppninni væri lokið. Ég hætti þó við að fagna ,,missinum" þegar ég áttaði mig á því að fólk hefði verið að horfa á upphitunarþættina hans Páls Óskars. Mikið vildi ég nú að annað tónlistarlíf fengi smá umfjöllun annað slagið. Kóramótið sem var á Selfossi um síðustu helgi fékk eina smá klausi í einum fjölmiðli. Ég er sannfærð um að daginn sem 600 karlmenn koma saman til að sparka bolta mæta allir fjölmiðlar lika. Samsöngur 600 kvenna er ekki fréttaefni.

Heilög vandlæting og hneykslun á fréttamati fjölmiðlanna eru til marks um að ég er að rétta úr kútnum eftir síðustu lyfjagjöf.

Annars átti ég ljúfan og þægilegan dag í blíðskapar veðri. Kíkti í Perluna og bætti við mig tveimur geisladiskum, nú hvíli ég þungarokkið og hlusta á Helga Björns og reiðmenn vindanna. Máttur auglýsinganna er nefnilega mikill og auglýsingin í Fréttablaðinu í morgun um tónleika Helga í Hörpunni 17. júní varð til þess að ég mundi eftir að horfa eftir þessum disk. Þegar ég svo kom heim eftir að hafa klappað og klippt til kirsuberjatréð mitt í Borgarfirðinum settist ég við tölvuna og keypti mér miða á þessa blessaða tónleika. Ég ætla að gefa sjálfir mér það í útskriftargjöf í trausti þess að ég hafi náð síðasta prófi og nái líka lágmarkseinkun næsta föstudag. Ef það gengur eftir útskrifast ég 16. júní.

Annars er erfitt að skipuleggja lífið mánuð fram í timann, ég býst við að verða í lyfjagjöf 15. júní og þá á nýjum kokteil sem ég veit ekki hvernig fer í mig, þau lyf hafa sumpartinn aðrar aukavekanir en þeim fylgja örugglega ógleði og ég fæ stóran steraskammtur á undan þeim og það veit ég að ég oli illa. Það verður bara ekki undan vikist því í þeim kúr verða sterarnir notaðir til að koma í veg fyrir ofnæmisviðbrögð. Ég er farin að kvíða því strax, líðanin þessa viku er nefnilega búin að vera miklu skárri en fyrir þremur vikum og ég þakka það því að steragjöfin var minnkuð um helming. Hvernig ástandið verður 17. júní er þess vegna ekki gott að spá fyrir um.

Að skrifa beint á lyklaborð fartövu er ekki alltaf góð aðferð og það má ábyggilega sjá það á þessari færslu, bendillinn er búinn að hoppa út og suður, norður og niður án nokkurar sýnlegrar ástæðu og ég hef ekki haft undan að leiðrétta villurnar sem það hefur valdið. Ég er nú samt búin að afreka að skrifa einn pistil og það hvarflar ekki að mér að leiðrétta hann. frekar ALLAR vitleysurnar hér eru tæknilegs eðlis, ég gengst ekki við neinni þeirra sjálf.

Ó, já

2011-05-02T22:32:00.000Z

Þýska II er búin og eftir miklar varúðarafskriftir á áætluðum einkunum telst mér til að ég hafi náð prófi. Það hefði verð gaman að geta sagt að ég stefndi á 8 eða 9 en staðreyndir tala sínum máli og staðreyndin er sú að ég lærði bara ekki nógu mikið. Mér finnst nú samt gaman að kunna þetta litla sem ég kann í þýsku og árangur frá 0 punkti í ágúst 2010 til fimmu dagsins í dag er bara töluverður.
Vikan 9. til 13. maí verður tileinkuð þýskunámi frá morgni til kvölds og þeirri viku líkur með verkefnaskilum sem gilda til prófs. Ekkert eiginlegt lokapróf í þeirri lotu.
Ég segi svo öllum að ég verði komin í sumarfrí 13. maí en mér væri öllu nær að kalla það veikindafrí. Frí er það nú samt og ég hlakka til að geta velt mér upp úr veikindunum, uppi í sófa, undir teppi án þess að samviskupúkinn sitji á öxlinni og hvísli, gemacht, aus, bei, mit, noch, seid von zu, gegeruber die, der, du.

Minnir mig á:
Það er best að segja hverja sögu eins og hún gengur
söguna við getum kallað einu sinni var drengur.
Svo ætla ég að tala fram aður en meira er búið
þið eruð sjálfráð börnin mín hvort sögunni þið trúið.
En sönn er hún þó auðvitað því leyft er ekki í lögum
að leggja það í vana sinn að skörkva upp heilum sögum.
(látum þetta gott heita í bili, ég er ekki alveg eins og hann Gunnar litli)

Það er lyfjagjöf í fyrramálið ég velti fyrir mér hljóðbókum –þá þarf ég að taka tölvuna með– prjónum eða orkeringu.
Eftir morgundaginn er ég búin með 3/8. Ég tel aldrei með þetta lyf sem ég fæ næstu10 mánuðina. Það er í flestum tilfellum smámál miðað við hin.

Tíðindalaust í Vesturbænum

2011-04-23T14:45:00.001Z

Það óvenjulega ástand ríkir í sálarlífinu þessa dagana að ég hef litla þörf fyrir að láta móðinn mása, hvorki opinberlega eða ópopnberlega. Samt verð ég hálf fúl þegar aðrir eru jafn lítið fyrir að tjá sig. Ég vil nefnilega geta sest niður við tölvuna og lesið skemmtilega bloggpistla þegar mér dettur það í hug. Jamm, skrítið þetta líf.

Annars einkennist lífið af þýskunámi –ég komst loks upp á lag með að læra en til þess þarf ég að fara að heiman– almennum slappleika og andleysi.

Mér til huggunar les ég ferðasögu Úzbekistan hópsins sem er út núna og leyfi mér að hlakka til að fara um þær slóðir í haust.

Tekið á Ljósavatni endur fyrir löngu. Sundbolinn á ég enn.

Fikt

2011-04-20T12:08:00.000Z

Mér fannst kominn tími á að setja upp vorútlit á síðuna og þegar ég sá þann skemmtilega möguleika að setja inn mínar eigin myndir ákvað ég að prófa.

Bakgrunnurinn á að vera þessi mynd

sem er tekin af ávaxtatré í Armeníu

í maí 2007.

Ég vonast eftir svona blómum í

Borgarfirðinum eftir nokkur ár.

Ég er svo heppin að mákonan fékk

áhuga á ávaxtatrjárækt og á

sumarbústaðaland. Ég má hjálpa til!

Þó ég sé búin að eyða of löngum tíma í þetta fikt er árangurinn frekar slakur svo ég sé fram á skemmtilega tíma við að læra betur á þessa tækni. Ég sé að ég þarf að vista myndirnar mínar niður í miklu minni gæði en ég hef gert hingað til. (minni gæði? Nú er ég orðin svo samdauna málfarsbulli og íslensku fákunnáttu blaða og fréttafólks prentmiðlana að ég veit oft ekki hvort ég er bulla sjálf)
Svo væri gott að hafa nokkra mánuði til að fara í gegnum gamla myndasafnið frá ömmu og mömmu og skanna skipulega inn og skrá almennilegar upplýsingar um myndirnar.
Kannski má nota sumarið, varla verð ég í fjallaferðum.

Vorin hafa stundum verið kaldari en í ár.

Þessi er tekin 1967, sennilega í apríl.

Og þessi vorsnjór féll 18.apríl 2011

Enn ein ég

2011-04-17T23:45:00.002Z

Ég þurfti að fletta því upp á blogginu mínu hvernig ástandið var eftir síðustu lyfjagjöf –segið svo að blogg séu ekki bráðnauðsynleg – og þar sá sé að á fimmta degi (lyfjadagur meðtalinn) var ég komin til baka eftir frjálst fall og slæma lendingu af 15. sterahæð. Núna fann ég sjálfa mig aftur á sjöunda degi. Hmm, þessi orð minna mig óneitanlega á eitthvað sem ég hef lesið einhverstaðar en látum kyrrt liggja að sinni.

Ég átti góðan dag, fór í lítinn göngutúr í Grasagarðinum og gladdist yfir að finna fyrir vöðvum, því þó þeir væru ekki merkilegir þá fann ég að þeir eru þarna. Ég sá páskaliljubeð sem bráðum verða þakin ótal tegundum af blómstrandi páskaliljum og ég ætla ekki að missa þeim.

Ég talaði lengi í símann við góða vinkonu og var endurnærðari eftir það en ef ég hefði legið á koddanum eins og til stóð og svo komu sonurinn og kærastan í kvöldmat og langt kaffispjall.

Á morgun ætla ég að lesa og vinna í námsbókum sem hafa legið opnar og óhreyfðar á vinnuborðinu frá því á mánudag. Bróðir minn ætlar að koma í heimsókn, kannski með herdeildina með sér, og þá getum við borið saman bækur okkar um krabbameinslyfjagjafir fyrr og nú.

Einhvern vegin var það nú svo þegar hann var í lyfja- og geislameðferð árið sem hann varð tvítugur var ekki til siðs að ræða svona feimnismál. Stundum hefur verið haft á orði í fjölskyldunni að krabbinn væri ættgengur, hann er víst ekki það eina. Að þrauka þegjandi virðist vera það líka. Það munstur má þó að ósekju brjóta upp án þess að steypa sér í eitthvað helv. væl.

Í dag fann hluti sem ég vissi ekki að hefðu týnst og var ekki að leita að en finn ekki það sem mig vantar.
Já, t.d. íslensku málfræðibókina mína sem ég ætlaði að glugga í til að endurlæra núliðna tíð og um núþálegar sagnir og platan sem festir myndavélina á þrífótinn er horfin. Sjálfsagt finn ég hana þegar ég verð búin að gleyma að mig vantar hana. Það verður samt seint því ég þarf að mynda nokkra hluti í myndseríu sem heitir „Smámunir“

Her2

2011-04-17T10:04:00.000Z

Fyrir daga interntsins lifði maður í (mis)sælli óvissu um ýmsa hluti. Mér finnst gott að geta lesið mér til um allt mögulegt og ég rakst á þessa síðu í gærkvöldi þegar ætlað að teikna landakort. Sumar áætlnir eru best til þess fallnar að breyta þeim.

Svo rakst ég auðvitað á bloggpistla frá ýmsum krabbameinssjúklingum og sá dæmi um að fólk sé trappað niður á sterum. Ætil ég þurfi ekki að hringja niður á deild og ræða almenilega við mannskapinn.

Þungfætt

2011-04-16T22:03:00.000Z

Ég er frekar þungfætt þessa dagana. Bæði andlega og líkamlega. Hef stundum ekki nægan vöðvastyrk til að rétta úr bakinu og þegar ég er verst tygg ég með hléum til að hvíla kjálkavöðvana. Þessu fylgir sjálfsvorkun og hún er ekki góð.
Einhver líkti fráhvörfum eftir stóra steraskamta við ákeyrslu á vegg og ég held að það sé ekki fjarri lagi. Ætli það sé ekki hægt að trappa fólk niður af þessum fjanda.

Það sem eftir lifir kvölds á ég þriggja kosta völ. Fara að sofa strax, leggjast upp í sófa og grenja í eins og einn púða eða fara og ná mér í teikniblokk og teikna landakort af landi þar sem hvorki eru til sterar eða krabbamein.

Hef ekki orku í þetta

2011-04-16T00:12:00.000Z

En það eru sex svona skipti eftir.

Teikniborð veruleikans

2011-04-13T23:40:00.001Z

Ég horfi stundum á bíómyndir þar sem einhver söguhetjan, alltaf kvennkyns held ég, klippir á sér hárið með naglaskærum og litar það í handlaug á hótelherbergi. Þegar viðkomandi svo hristir hausinn og hárið þornar lítur viðkomandi út eins og eftir lagningu hjá hárgreiðslumeistara með 25 iðnskólagráður í hárklippingum.

Ég gerði svona tilraun og útkoman varð allt öðruvísin en í bíó. Útkoman varð reyndar svo slæm að þó ég léti freistast til að smella af einni mynd þurkaði ég ekki móðuna af speglinum.

Fljótlega eftir að ég var búin að létta á mesta háralosinu skrapp ég í alvöru klippingu og útkoman var svo sem lítið skárri. Styttri tjásur þó. Mér sýndist þetta vera frá 5 upp í 10 mm. sídd eftir aðgerðina.

Þó nýjasta klippingin sé að mörgu leiti

þægileg finnst mér hún ekki klæðilegri

en það að ég þurkaði ekki heldur móðuna

af speglinum fyrir þessa myndatöku.

Lái mér það hver sem vill.

Kosturinn við þessa klippingu er að maður getur leikið sér með ýmsar gerðir kamba á klippigræjurnar og jafnvel rafmagnsrakvél líka þegar manni fer að leiðast. En það gamani stendur ekki lengi, til þess er sprettan of hæg.

Klútar og treflar, húfur og buff eru það sem blívur þessa dagana og til spari á ég varanlega hárgreiðslu sem ekki má klippa of stutt því það vex ekki úr.

Enn meirra göngumont

2011-04-12T22:19:00.000Z

Samkvæmt mínu illa færða göngubókhaldi er ég búin að fara í 95 göngutúra á 100 dögum. Þar af tvo í dag. Stearnir náðu loksins að gera mig ofvirka en ég vona bara að ég eigi ekki eftir að liggja í rúminu á morgun, undirlögð af vöðvarverkjum.

Ég myndaði líka vorgróðurinn í Grasagarðinum í dag en á eftir að tæma vélina og rúlla myndunum í gegnum myndvinnsluforritið. Ég er ekki viss um að mér endist kraftur til þess í kvöld, ég á nefnilega eftir að horfa á eins og einn breskan glæpaþátt.

Helstu atriði

2011-04-12T12:32:00.000Z

Liturinn á sumum lyfjunum er
bara þokkalega upplífgandi.
Svo fer hann óþynntur út aftur.

Ég fór í lyfjagjöf í gær. Það var svo sem ekkert slæmt á meðan á því stóð. Og ég dreif mig svo í leiðangur um tvö bókasöfn, eina hjálpartækjamiðstöð og á góðan kaffihúsahitting áður áður en bakslagið kæmi. Það var gott.
Í dag er ég búin að sitja skjálfandi úr kulda með glamarndir tennur lungan úr morgninum. Það var ekki gott en er gengið yfir, amk í bili.

Við minnstu áreinslu titra lærvöðvarnir eins og símavírar í fimmtán vindstigum. Það er ekki gott.

Ég hef ágætis matarlist í augnablikinu. Allavega súkkulaði- osta- vinberja- og sultulyst. Það er gott.

Mér gengur hægt að troða ofan í mig lasanja ég ætti að vera að borða mér til heilsubótar. Það er ekki gott.

Allan laugardaginn var rigning
og svarta þoka, en svo stytti upp
þegar sólin seig niður á bak við fjöllin.
Svo hratt að ég náði varla mynd af þvi.

Mér tókst að selja mér að ég geti farið niður í Grasagarð með myndavélina í smá göngutúr á eftir. Ég held að það verð gott.

Svo ætla ég á saumanámskeiðið mitt í ljósinu eftir göngutúrinn. Ég kem of seint eins og venjulega en ég held að það verið líka gott.

Ég var í sumarbústað um helgina og varð lítið vör við kosningaheiftina sem hefur einkennt allar netumræður undanfarið. Það var gott.

Ég hélt að ég væri laus við þrasið þegar ég kæmi heim, mér skjöplaðist. Það var ekki gott.

Úti skiptast á skin og skúrir. Það er gott.

Ég hafði með mér kokk og
rauðvín í sumarbústaðinn.
Það var gott.
Ég hafði reyndar með mér
hvítvín líka en það kom
óátekið heim.
Kannski ekki eins gott.

Mér gengur illa að skilja núliðna tíð í þýsku og er logandi hrædd um að falla á prófum. Bæði vor- og sumarannarprófum. Það er ekki gott þvi þá kemst ég ekki í HÍ í haust.
Ég þarf að fá aukatíma í þýsku. Það er hvork i gott né slæmt, það bara er.
En ef ég finn eins og einn kennar til að bjarga því verður það gott.

Svo er best að haska sér en hringja fyrst í tryggingafélagið og athuga hvort ég þarf að segja mig til sveitar bráðum eða hvort tryggingin gildir þó ég hafi ekki misst bæði brjóstin, höfuðið og herðarnar með. Gott eða slæmt, það kemur í ljós.

Mér telst til að það séu fleiri „Gott“ atriði hér en „Ekki gott“

Gönguleysi

2011-04-12T00:41:00.000Z

Kuldahrollur og kjánagangur valda því að ég ætla ekki að fara út að ganga í kvöld, ég fór ekki heldur í gær og þá eru komnir sex dagar á árinu sem ég hef svikist undan merkjum. Ég verð að vinna þetta upp. Verst að það er sófavika framundan!

Upptekin

2011-04-08T10:27:00.000Z

Að venju er ég upptekin af öllu öðru en því sem ég ætlaði að gera. Þessa dagana er það helst myndavélin sem tefur mig. Ég er nú samt búin að skipta um hárgreiðslu og verð að sætta mig við hana. Þeir dagar eru liðnir í bili sem ég get afgreitt málnin með „iss, þetta vex þá bara aftur"
Ég á myndir af nýju greiðsluni, má bara ekki vera að því að henda þeim inn á tölvuna. Svon er að þrjóskast við að mynda í RAW og þurfa þess vegna að nota myndvinnsluforrit.

Ég og kettirnir

2011-04-05T10:04:00.001Z

Erum í háralos keppni. Ég býst fastlega við að vinna hana fljótlega.

Annars tók ég upp afmælisgjöf í gær. Á henni var þetta:

Fegin verðum bæði, bið
bindur okkar hlekki,.
Slegin ótta vættir við
Vera máttu ekki.

Háar raunir móður minnar,
mæðuvísu syngur.
Bláar varir, kólna kinnar,
krókna brotnir fingur.

Vakið angist hefur hann,
Hryggur, votur hvarmur.
Hrakið hefur margan mann.
mæddan bugar harmur.

Flótta hafið langan, látin,
liðin nú þau hafa.
Ótta, reiði, gremju gráttin,
galtóm augun stafa.

Af hverju

2011-04-02T22:08:00.001Z

Ég á vinkonu sem er að leysa mig af í vinnunni og ég var með hana kennslustundi í dag. Samskipti okkar voru með nokkurn vegin þessu móti í tímanum.

Hún situr og bókar og svo er komið að því að upplýsa eitthvað af flottu „fídusunum“ í kerfinu og ég segi,
„Sláðu inn viðskiptanúmerið og ýttu svo á Ctrl og t“
„Af hverju?“
„Af því að ég segi það“ hún hummar en hlýðir og sér hvað Ctrl og t gera.
Eftir smá stund og nokkrar færslur segi ég,
„Nú skalltu ýta á F5 og velja prentun.“ Æpi svo „Slepptu helv. músinni!.“
„Fyrirgefðu“ segir hún.
Ég þekki engan sem segir eins oft fyrirgefðu. Ég hef alltaf fengið samviskubit þegar hún segir fyrirgefðu við nærri öllu sem ég segi. En ekki lengur. Ég heyrði hana nefnilega segja þetta nokkrum sinnum við sjálfa sig í dag og ég sko ekkert að segja. Var bara yfir í þvottahúsi að bauka.
„F7 og prenta" segi ég.
Hún hlýðir orðalaust aldrei þessu vant.
„F7 aftur og veldu „röðun“ í flipunum þarna uppi.“
„Af hverju?“
„Af því ég segi það.“
Hún hlýðir og nú fæ ég tækifæri til að útskýra hvernig hægt er að raða færslum upp á mismundi vegu í útprentun og hvers vegna það getur verið nauðsynlegt. Svo uppfærum við villulausa dagbókina hennar.

Næst er að sýna fleiri atriði í kerfinu og ég bendi og segi,
„Farðu í aðalvalmyndina og svo inn í þessa valmynd.“
Hún: „Af hverju?“
Ég: „Af því ég segi það.“
Hún hugsar sig vel um en hlýðir mér fyrir rest og sér þá hvernig næsta undirkerfi virkar.
Enn vinnum við –ég meina hún vinnur, ég klappa kettinum og hangi á facebook– og svo er kominn tími á næsta atriði sem þarf að læra og ég segi.
„Ýttu á F2.“

Hún: „Af hverju?“

Ég: „Af því ég segi það.“

Ég á því miður ekki hljóðritun af þessu samtali og þetta er því birt með fyrirvara og er bara úrdráttur.

Næst ætla ég að breyta til og svara „þú sérð það“ í staðin fyrir „af því ég segi það“, –ef ég man– en af því ég er búin að þekkja hana í rúm 30 ár á ég ekki von á öðru en hún haldi áfram að segja „af hverju“.

Og svo er hér fiðluleikari

kominn alla leið frá Róm.

Hann spilaði samt ekki á fiðlu

meðan borgin brann.

Ég vona bara að hún haldi því áfram í a.m.k. önnur 30 ár það eru svo fáir sem ég hef tækifæri á að segja við „af því ég segi það“ (og svo vil ég heldur ekkert hafa hana öðru vísi en ekki segja henni það).

Hún trúði mér reyndar fyrir því í dag að í alvöru vinnunni sinni væri hún kölluð Frekjan. Þar segir hún nefnilega, hægri- vinstri-, „Gerðu svona“, „Komdu hingað“, „Farðu þangað“ og þar segir ekki nokkur maður „Af hverju“

Leikaragangur

2011-03-31T00:16:00.002Z

Rómverski lútuleikarinn

Í dag lenti ég í því að taka myndavélina fram yfir námið. Það voru tæknileg mistök. Ég ætla samt að halda áfram að leika mér á morgun.

Sunnudagur til þriðjudags

2011-03-29T23:55:00.000Z

Einhvernveginn er það svo að þegar ég sest við tölvuna er heilinn dofinn. Aftur á móti þegar heilinn er starfhæfur og hefur orð á hraðbergi er ég öðru að sinna en bloggfærslum.

Annars er ég bara nokkuð glöð enn þá yfir því að vera aftur orðin ég sjálf. Svo þegar ég hugsa um hvað það er gott að geta glaðst verð ég líka glöð yfir því að geta verið glöð. Það er nefnilega ekkert sjálfgefið.
Ég þekki miður of marga sem líta sjaldan glaðan dag og það hefur ekkert með þeirra vilja að gera. Heilinn og rafboðin sem stjórna líðan okkar er ekki einfalt fyrirbæri.

Ég leyfi mér samt að fullyrða að vorið sé komið sunnan heiða og hef sannanir fyrir því.

Í grasagarðinum var breiða af bláum blómum og þetta eru ekki gerfiblóm

Tröllatær

Handfæraveiðra eru ábyggileg vorboði

Svo er það heilsulykilinn.

Ég sjálf

2011-03-26T23:37:00.000Z

Ég hitti sjálfa mig aftur í dag eftir nokkurra daga fjarveru og mikið varð ég glöð. Ég varð svo glöð að ég fór niður í kjallara með tölvuna, án þess að þurfa að renna mér á rassinum niður stigann og skríða á fjórum fótum upp aftur, prentaði þar úr nokkrar þýskar sagnir til að læra utan að. Fór svo á tónleika hjá Domus Vox, út að labba og út að borða. Ég lét það ekki einu sinni eyðileggja daginn að þjónustan á Hróa, var enn verri en venjulega, afgreiðsludaman veinaði eins og stunginn grís í hvert skipti sem hún fór í eldhúsdyrnar, kokkurinn sagðist ekki geta hitað bernessósuna því þá skildi hún sig (eða misskildi- ég nennti ekki að taka hann í tíma í sósugerð) og lambasteikin mín var steikt eins og nautakjöt. Hún var hrá. Þegar búið var að steikja hana skv. mínum smekk voru allir aðrir búinir að borða.
Kalda bernessósan var bragðgóð, kvöldið bjart, vorið er komið og ég held höfði. Hvað er hægt að fara fram á meira?

Nehmen- nimmt- nahm- genommen= taka.

Annars finnst mér voðalítið gagn í þessu þýskunámi. Ég veit ekki neitt um neitt þó ég læri einhver nafnorð og sagnorð og forsetningar. Notar maður nehmen í sömu merkingu og að taka í íslensku. Að taka í taumana, taka í nefið, taka sér tak, taka á honum stóra sínum, eða tekur maður bara eitthvað upp með nehmen?
Á facebooksíðu sjúkraliðans fór í gang umræða um þýðingu á Ave Maria. Frænka hennar vill trúa því að þetta þýði bæn af því að í krossgátum er notuð sú merking, þ.e. Ave Maria =Maríubæn. Flubbinn og kórfélaginn vill meina að merkingin sé heilög María og eftir yfirlegu á Google translate, pocket Latin dictionary frá Langenscheidt og Snöru.is er ég komin að þeirri niðurstöðu að þetta þýði heill María/Maríu. Nú eða eins og kom í ljós í söngskránni frá jólaföstutónleikunum (ég er hætt að tala um aðventu) Heil sért þú María. Þetta er nú svipað og heill sé þér María, eins og ég var að spá í fyrst.
Einu sinni langaði mig óskaplega að læra latínu og annað slagið finn ég þessa löngun aftur, kannski ég snú mér að því ef mér tekst að læra þýskuna og ná prófum þar.

Þetta er bull á bull ofan en það er allt í lagi. Ég þarf ekkert að vera gáfuleg núna, aðalmálið er að skemmta sjálfri mér.