Lopi

Með hnausþykkum fótabúnaði, lopapeysu og lopateppi hefur mér tekist að halda á mér hita í dag. Naumlega þó.
Ég þarf að koma gulrótum vestur í bæ nema vesturbæingurinn komi til min og sæki þær

Stolnar fjaðrir

Ég ákvað að skreyta mig með stolnum fjöðrum í dag og coperaði þetta þess vegna í heilu lagi af síðunni sem er linkað inn á þarna.

Þetta á bara eitthvað svo vel við.

Hafðu það einfalt

(Keep It Simple)

Þegar lífið virðist óviðráðanlegt og ruglingslegt hentar best að beita einföldum aðferðum og þetta slagorð minnir okkur á að flækja málin ekki ómeðvitað með því að reyna að sjá fyrir allt það sem gæti farið úrskeiðis til að vera viðbúin því. Þegar við höfum það einfalt reynum við að taka hlutunum eins og þeir eru í stað þess að velta því fyrir okkur hvað, ef til vill og kannski gæti orðið, ef þetta eða hitt væri svona eða hinsegin.

Það minnir okkur á að flækja málin ekki frekar eða taka ekki meira að okkur en við getum ráðið við og að okkur gangi betur ef við einföldum markmið okkar. Að við getum slakað á, verið mildari við okkur sjálf og treyst því að ef við setjum annan fótinn fram fyrir hinn til skiptis komumst við á áfangastað. Einfaldlega skref fyrir skref.

Apar og gullfiskar

,,Mamma, veistu af hverju fiskarnir eru alltaf að opna og loka munninum?" sagði sonur minn við mig um daginn þegar hann stóð og horfði inn í blómavasann sem þjónar hlutverki fiskabúrs á heimilinu. ,,Þeir eru að þrýsta vatni gegnum tálknin" sagði ég. ,,Nei" sagði hann, ,,þeir eru að dáðst að umhverfinu og segja alltaf vá, vá, vá þegar þeir synda hringinn. Þeir gleymdu nefnilega að þeir voru búnir að sjá þetta allt í síðasta hring"
Vinkona mín var eitthvað að tala um apaheila um daginn og af því ég er fiskur undir áhrifum sauðkindar með minni eftir því, man ég ekkert hvar hún var að skrifa þennan apaheilatexta sinn. Ég er samt búin að vera að hugleiða þetta með apaheilann í henni og finnst vera misræmi í því að hún segist líka vera með stærðfræðiheila. Þess vegna hallast ég að því að hér hafi orðið hugtakaruglingur og hún eigi við apahuga en ekki heila.


Nú velti ég því fyrir mér hvort apahugar geti af sér aparassa í annan ættlið?


Í framhaldi af þessum apamyndlíkingum sé ég alltaf fyrir mér lítinn apa með blá augu og langa fléttu sveifla sér grein af grein, staldra aðeins við og grípa eitt lauflblað til að japla á áður en hann vefur skottinu um næstu grein og sveiflar sér af krafti ofar í tréð sem stendur styrkum rótum djúpt í heilaberki hennar.

Stundum langar mig til að geta teiknað.

Fátæk af krukkum en rík af berjum

Ég var að komast að því að það er ekki nóg að tína rifsber, stikilsber og sólber, það þarf líka að hreinsa þau, sérstaklega þegar þau eru tínd í rigningu. Það slæddust með allskonar aukahlutir sem mér fannst ekkert spennandi að sjóða í hlaup eða sultu. Svört, gul blaut og slepjuleg blöð af runnum og trjám, roðamaur og fleira sem hljóp um ílát og ber og meira að segja leyndist einn snigill á fötubotninum. Það tók dágóðan tíma að fara í gefnum afrakstur tínslunnar og hreynsa það sem ég vildi hreynsa út og nú, þegar ég er búin að hanga á netinu við upplýsingaöflun er ég búin að komast að því að sólber og stikilsber eru handeruð á annan hátt en rifsber. Svo komst ég að því að mig vantar sykur til að sjóða með berjunum og síðan vantar krukkur. Helst vill maður setja rifsberjahlaup í litlar fallegar krukkur en þær fyrirfinnast ekki á mínu heimili.
Ég þarf að gera tilraun með eplahlaup og piparminntuhlaup.

Ber

Ég ætlað að segja frá dugnaðinum við berjatínsluna í löngu máli en áttaði mig svo á því að hér á myndmálið eingöngu við.

Alltaf spurning um hugarfar

Allt er þetta spurning um hugarfar og þegar skáldið sagði ,,þetta er eiginlega ekkert bratt, aðeins mismunandi flatt" hefði alveg eins mátt segja ,,þetta er eiginlega ekki flatt heldur mismunandi bratt"
Sumir dagar eru bara brattari en aðrir.

Í raun líður mér ekkert illa í vinnunni, bara ef ég þarf ekki að mæta á vinnustaðinn.

Á Kjalveg yfir Arnarvatnsheiði

Ég eyddi lunganum úr laugardeginum í að þræða torfæran tröllaslóða frá Arnarvatni um Stórasand yfir á Kjalveg. Við ferðafélagarnir vorum sammála um að Stórisandur ætti frekar að heita Stórgrýtissandur og aðra eins endalausa tröllaslóða hef ég hingað til ekki keyrt. Þarna þrælaðist ég á bílnum á 10 til 15 km. hraða klukkutíma eftir klukkutíma. Þegar bjartsýnin tók völdin við það að færðin gaf færi á að taka bílinn úr lága drifinu og skipta upp í annan gír var hún fljótt barin niður af mikilli harðneskju þegar nýir og nýir hraunásar og stórgrýtisfarvegir tóku við aftur. Og ekki nóg með að slóðinn væri þakinn stórgrýti heldur var hann líka svo þröngur að ég þakkaði mínum sæla fyrir að vera á mjóum bíl.


Allt hafðist þetta þó að lokum og við komumst í Hveravelli um áttaleytið á laugardagskvöldið. Það var reyndar á þeim tíma sem við ætluðum að vera búin að koma okkur fyrir grilla, borða, vaska upp og vera sest í heitapottinn. Þetta var allt nokkuð á eftir áætlun.
En svona eiga jeppafeðir að vera, við villtumst aðeins, biluðum aðeins, tvö dekk sprungu og því miður á sama bílnum. Hann komst samt til byggða, þökk sé tappasettum í farangri og laghentum viðgerðarmönnum. Við hin komumst líka öll til byggða þó áætlunin gengi öll úr skorðum en það tilheyrir líka góðum ferðum og ef mér stæði til boða að fara inn á fjöll aftur á morgun tæki ég því fegins hendi.

Fresturnaráráttan

Stundum grípa örlögin í taumana þegar frestunaráráttan er að bera mig ofurliði.
Nú þarf ég að gera alvöru úr því að finna mér eitthvað að gera.