Enn austur

Farin austur á land einu sinni enn. Kannski finn ég blóðberg einhvern daginn en það er öruggt að ég finn kulda og þoku næstu daga.

Fjallkonuvörtur

Ég hef verið í krossferð undanfarin ár. Ja, það mætti kannski segja að ég væri búin að vera í fleiri en einni krossferð í mörg ár. Ein snýst um lúpínur og önnur um vörturnar á Fjallkonunni, báðar eiga það sameiginlegt að minna á baráttuna hans Don Quijote. Stundum tekst mér að fá fleiri til að sjá ljósið og ráðast á vindmyllurnar. Ef ég held áfram að benda fólki á þær tekst mér kannski að safna heilli herdeild til að berjast við þær.
Þessi færsla er bara um vörturnar og bara sett hér inn af því einn ferðafélaginn tók myndir af mér og Láru við að fjarlægja eina tilbúnu vörtuna af Fjallkonunni.
Það sem ég kalla vörtur eru grjóthrúgurnar sem ferðafólk í einhverju hugsunarleysi hrúgar upp hér og þar um landið. Sumir hlaða vörður en flestir henda steini í ólögulegar hrúgur sem hafa smátt og smátt myndast hér og þar við gönguleiðir.
Ég er ekki viss um tilganginn með þessu en hef grun um að fólk haldi að það sé gamall og þjóðlegur siður að henda steini í hrúgu til heilla þar sem leið þess liggur um.
Þegar farið er yfir Mýrdalssandinn kemur fólk að Laufskálavörðu en þar er haldið í þann forna sið að leggja stein í vörðuna áður en farið er á sandinn. Ég hef heyrt að það hafi eingöngu verið þeir sem voru að fara í sína fyrstu ferð á sandinn sem gerðu þetta en ekki að fólk henti steinum í vörðu þar í hverri ferð.
Á Bláfellshálsi er svo grjóthrúga, kölluð Beinakerling sem þjóðsaga hefur myndast um en uppruni hennar er reyndar allt annar en Laufskálavörðu og á Ferli.is er fróðleg grein um vörður og vörðu hleðslur en þar stendur um þessa tilteknu grjóthrúgu ,,Staðreyndin um vörðuna á Bláfellshálsi er hins vegar sú að upphaf hennar má rekja til þess að Eiríkur Þorsteinsson frá Fellskoti var að smala á hálsinum á sjöunda áratug 20. aldar þegar gat kom á annað stígvélið hans. Hann skildi stígvélið þar eftir, en hróflaði áður grjóthrúgu yfir það. Síðan sáu ferðalangar, sem að komu, vörðuna á hálsinum, sem er táknrænn áfangi á leiðinni, og bættu um betur, minnugir sögninni um heillamerki."

Sennilega hefur göngufólk tekið í sig að best sé að henda grjóti í hrúgu til heilla hvar sem það gengur og þess sjást vel merki við göngustígana í Esjunni. Skyldu þeir sem ganga Esjuna oft í viku hafa velt því fyrir sér hvernig Esjan þetta uppáhalds fjall margra liti út í dag ef svona ,,fjallamennska" hefði verið stunduð í marga áratugi og hvernig Esjan, Búrfellsgjaáin og fleiri vinsælar gönguleiðir komi til með að líta út eftir 50 ár með þessu áframhaldi.
Í Búrfellsgjánni hef ég séð amk þrjár svona hrúgur og allir sem hafa lagt leið sína upp í Esjuna vita hversu stórar og margar hrúgurnar eru þar-vörturnar.

Norðan við Landmannalaugar stendur Kirkjufell og við það er fallegt friðsælt vatn, Kirkjufellsvatn sem gott er að á við á fallegum sumardegi en því miður voru ferðamenn byrjaðir að hrúga upp þarna grjóthrúgu sem var til lýta á landslaginu og átti ekkert skylt við þá fornu hefð að hlaða vörður vegfarendum til leiðsagnar eða sem kennimerki. Við fjarlægðum hana.


Þessi árátta minnir mig mest á þá hefð hunda að lyfta upp fæti og merkja sér svæði sem gengið er um.

Trausti á myndirnar og ég linkaði á þær án leyfis.

Sumarfrí

Ég er komin í sumarfrí og það er lítið meira um það að segja.

Akstur, tjöld, bækur og meiri akstur

Ég keyrði Flubbann og Norðmannin inn í Landmannalaugar á fimmtudag og af því það var svo góð veðurspá ákvað ég að tjalda innfrá eina nótt og dunda mér þar fram eftir degi á föstudag. Ég þurfti að vera komin í bæinn aftur klukkan fimm til að mæta á námskeið í japanskri blekmálun sem ég hafði skráði mig á í Norræna húsinu og gat ekki hugsað mér að sleppa.Ég komst að því aðfaranótt föstudags að svefnpokinn minn heldur bara alls ekki á mér hita í tjaldi, ekki einu sinni á hlýjum sumarnóttum. Ekki það að sjálfsagt sígur súlan á hitamælinum sjálfsagt meira inn í Laugum en niðri við sjávarmál. Eftir góðann göngutúr í Laugahrauninu var ég orðin of sein í bæinn og ók eins og vitlaus manneskja beina leið í Norræna húsið. Fékk meira að segja Kennarann til að brjótast inn heima hjá mér og færa mér föt til skiptanna á staðinn svo útilegu fötin og lyktin færi ekki fyrir brjóstið á nettum japönunum sem voru að kenna blekgerð og málun.
Ekki veit ég hvað ég hafði svo sem upp úr þessu námskeiði en ef ég hefði ekki mætt hefði ég trúað því statt og stöðugt að ég hefði misst af einhverju.
Á laugardaginn kom svo stressið, næturkuldinn og aksturinn í bakið á mér með tilheyrandi hausverk, sljóleika og heilaþoku.Ég náði mér samt það mikið þegar leið á daginn að um kvöldið opnaði ég bók til að lesa ,,nokkra" kafla og lagði hana ekki frá mér fyrr en klukkan fjögur um nóttina. Dreif mig svo fram í stofu fyrir klukkan tíu til að klára hana áður en ég næði í Flubbann og Norðmanninn í Bása en þær kláruðu Laugavegsgönguna í dag og þurftu einhvern veginn að komast heim blessaðar.
Leiðin inn í Bása er löng og þar sem olían er dýr og lögreglan í þyrlum dólaði ég á rólegum hámarkshraða svo mér gafst nægur tími til að velta efni bókarinnar sem ég var að lesa fyrir mér, aldrei þessu vant. Ég komst að þeirri niðurstöðu að hún sé virkilega góð, ekki bara spennandi glæpasaga heldur hefur hún ýmsan boðskap fram að færa um mannlegt eðli og hegðun.
Mér er sagt að þetta sé fyrsta bókin í því sem átti að vera fjögurra bóka sería en höfðundurinn hafi ekki náð að skrifa nema þrjár þeirra áður en hann lést. Ég bíð eftir að hinar tvær komi út á íslensku.
Karlar sem hata konur er bók sem ég sé ekki eftir að hafa vakað yfir hálfa nóttina og allan morguninn.