Jökuldalir

Ég kom seint heim úr vinnunni á föstudaginn eins og stundum áður. Og eins og stundum gerist þegar ég kem heim úr vinnunni sest ég við tölvuna heima og opna facebook til að vita hvort einhver hafi sagt eða gert eitthvað merkilegt síðan síðast. Eða, ef ég á að vera alveg heiðarleg, til að sinna aðeins garðyrkjunni minni á netinu. Það fyrsta sem ég rak augun í á síðunni minni var tilkynning um ferð inn að Jökuldalakvísl og í Halldórsgil til að skoða vöð og gönguleiðir og það fylgdi sögunni að skráning væri hafin á farþegalista.
Ég féll í stafi og fékk fjallaglígju í augun.
Eftir japl og jaml og fuður ákvað ég að henda öllu frá mér sem ég ætlaði að sinna þessa helgi. Reddaði afleysingabílstjóra til að sækja Sjúkraliðann á Þingvelli eftir Leggjabrjótsgönguna hennar, henti saman einhverjum bráðnauðsynlegum farangri og mundi meira að segja eftir að hafa til svefnpoka. Hentist svo í kaffisamsæti sem ég var búin að lofa mér í og eftir það beint í Hagkaup til að kaupa nestið.
Á laugardagsmorgun vaknaði ég frekar rugluð í kollinum eins og stundum gerist í stressi og álagi en þá fer heilaþokan að gera illilega vart við sig. Ég þurfti að þjóta á milli staða til að ná í dótið mitt og ástandið var ekki skárra en það að ég var komin margar götulengdir að heiman þegar ég áttaði mig á að það hékk engin myndavél um hálsinn á mér. Ég snéri bílstjóra umsvifalaust við, því ég var ekki á eigin vegum í ferðinni og við sóttum myndavélina.
Samferðafólkið hafði ekki fundið geymslulykilinn og vantaði þess vegna helminginn af viðlegubúnaði en ég hirti allan viðlegubúnað af Flubbanum. Svo komumst við út úr bænum.

Auðvitað uppgötvaðist um kvöldið að allir höfðu gleymt einhverju, mis áríðandi þó en við uppötvuðum líka að það þarf meira en smámuni til að eyðileggja svona ferð. Skítt með mat og eldunargræjur sem gleymast, það má alltaf deila nesti og prímusum.

Um hádegi á laugardagsmorgun var ég farin að ganga berfætt yfir dragaár og dýjamosa upp undir snjólínu í sólskini inni á fjöllum. Lífið gerist ekki ljúfara á íslensku sumri nema þá helst þegar maður skríður í svefnpokann á lækjarbakkanum og hlustar á lóukvak og lækjarnið.

Ég er búin að prófa að sofa í varpoka (bivak) í fyrsta og kannki síðasta skiptið á ævinni. Íþeim kemst maður enn nær náttúrunni en í tjaldi og ég komst líka að því að ég get þetta alveg ef ég bara fæ mér aðra einangrunardýnu og aukaskammt af verkjatöflum.

Pest, kvef, flensa?

Það fá allir flensu nú orðið. Saklausasta kvef er flensa þegar fólk segir frá og enginn er lasinn, heldur eru allir veikir. Ég held nú samt að ég sé lasin en ekki veik og ekki með flensu alla vega ekki svínaflensu í mesta lagi grísaflensu og ég er harðákveðin í að láta mér batna í nótt. Ég nenni þessu ekki og þarf að setja niður grænmeti í garðinn minn í raunheimum á morgun. Ég er búin að sinna tölvugarðinum nóg í dag.

Heimkomin

nenni ég ekki að mæta í vinnu á morgun en neyðist til þess. Ég væri til í 3. mánaða sumarfrí en það er best að fara varlega í óskunum, þær eiga það til að rætast á annan hátt en maður átti von á.

Ég verð heima í rúmlega tvær vikur og svo er ég farin austur aftur. Á þessum tveimur vikum ætla ég að gera helling. Labba á Úlfarsfellið, setja niður meira grænmeti, tína blóðberg, vinna sem minnst, láta mér batna meira og ofgera mér ekki svo nýfengin ,,betri líðan" endist sem lengst.

Mig langar á námskeið í eldsmíði en það kostar aðeins of mikið og svo er ég ekki farin að sjá að ég setji upp eldsmiðju þó ég skelli mér á námskeið og því þá að fara? Ætli ég grauti ekki í nógu mörgu samt. En ég sé til, það er mánuður til stefnu enn.

17. júní

Einu sinni labbaði ég Leggjabrjót á 17. júní. Ég hefði ekkert á móti því að endurtaka það en ´þennan 17. júní ætla ég að fljúga austur á land. Hef ekki komið þangað í hálfan mánuð og það er kominn tími til að skoða kartöflugrösin mín.
Ég rétt slapp heim úr vinnunni áður en 17. júní rann upp og skapsmunirnir voru ekki upp á sitt besta eftir japl og jaml og fuður við afstemmingar sem ekki vildu ganga upp og ég ekki að skilja hvernig er hægt að flækja einfalt mál svona mikið. Mér tókst að koma öryggiskerfinu í gang, ekki bara einu sinni heldur tvisvar og það var ekki til að koma geðinu í lag. Ég skellti nú samt hurðinni í lás og vona að einhver annar verði búinn að leysa vandamálin þegar ég kem aftur. Deadline var í dag!

Á morgun ætla ég að vera annarstaðar að hugsa um allt önnur mál.´

Góðar stundir.!

Meiri garðvinna

Hér var tiltektardagur í dag og ég fór með klippur á allt of mikið af trjám og runnum en það dugði þó ekki til. Ég verð handlama á morgun og þarf að athuga með einakaritara í vinnunni til að geta klárað allt það sem ég þarf að gera á morgun.

Á miðvikudagsmorgun er stefnan tekin í austurátt inn í kulda og rigningu. Ég get ekki beðið eftir að komast út úr bænum.
Veðurspáin er reyndar ekki eins slæm og sumir vilja vera láta.

Ásareiðin

Jóreyk sé ég víða vega
velta fram um himinskaut
norðurljósa skærsta skraut.
Óðinn ríður ákaflega
endilanga vetrarbraut.

Grímur Thomsen

Það er eitthvað við orðin hans Gríms Thomsen sem höfða ansi sterkt til mín. Sum þeirra að minnsta kosti. Ekki öll en þessi og fleiri.

Lausamjöll í skógi skefur
skyggnist tunglið yfir hlíð
eru á ferli úlfur og refur
örn í furutoppi sefur
nístir kuldi um næturtíð.

Garðyrkja eða drullumall

Í gær eyddi ég hluta úr deginum við að skríða á fjórum fótum í moldarflagi í Breiðholtinu. Vesturbæingurinn hafð fengið þá flugu i höfuðið að rækta grænmeti og kartöflur í sumar. Sem betur fer var hún ekki með hugmyndir um meira en heimilisræktun svo þetta tók ekki marga daga. Ég var nýbúin að fá minn fjallabíl úr viðgerð og átti að sjá um keyrslu þar sem hennar bíll er að aðstða við ferðabókaskrif um Ísland. Vonandi ætlar höfundurinn samt ekki að skoða Gæsavatnaleið á Yarisnum.
Það kom nú samt í ljós, kannski ekki öllum að óvörum en allavega gegn öllum vonum að bíllinn minn sprengdi öryggið um leið og honum var startað í gang og til að sprengja ekki ótal öryggi í snúningunum við að kaupa forræktað kál og rauðrófur var hann látinn ganga allan daginn fyrir utan ýmsar gróðrastöðvar og við skólagarðana. Sem betur fer hitar hann sig ekki en gekk með sannfærandi díselhljóði allan daginn. Það ergði engann þar sem enginn var í skólagörðunum nema við.
Það eru enn lausir reitir í garðinum sem við vorum að potast í og þó ég treysti mér ekki til að setja niður kál og rauðrófur í heilan garð, enda búin að sá austur á landi, væri ég alveg til í að fá horn hjá Sjúkraliðanum sem auðvitað á að fá sér garð svo ég geti sett niður úr eins og tveimur bökkum af rauðrófum. Ég fékk blá enda af beði til að setja niður steinseljurót í gær.
Hnúðkál, blómkál, hvítkál, rauðkál, fennel, sprotakál og sitthvað fleira væri gaman að borða beint upp úr garði undir haustið. Fjögura hólfa bakki er komin niður í 300 krónur í Storð.

Keyrði svo Vesturbæinginn heim löngu eftir kvöldmat og sá glitta í Gróttuvita í sólarlaginu. Mig langaði afar mikið í fótabað við hákarlshjallinn en þegar ég mundi að ég gat ekki drepið á bílnum hristi ég þá löngun af mér og hélt heim á leið.

Heilsa hefur verið þokkaleg þessa vikuna svo kannski, en bara kannski hef ég farið of geyst. Óvenjulöng ganga á föstudagskvöldið og garðapot í gær. Þess ber að gæta að það sem mér finnst óvenjulangt er smá mál í annara augum. En fyrir mig var þetta afrek ársins. Vonandi verða þau fleiri.

Mótmæla?

Vér kópavogsbúar ættum kannski að mæta við Fannborgina og mótmæla einhvern daginn.

Enn nóg að gera

röntgen frá en ýmislegt eftir. Rakst annars á mynd í tölvunni hjá mér áðan. Mynd af konu í hjólastól sem var þó manna hressust á ættarmótinu mínu fyrir tveimur árum.
Svo ekkert væl í bili.

Stefnir í annasama viku

Á morgun þarf ég að fara niður í Domus í röntgen, á þriðjudag held ég að ég eigi að mæta í Krabbameinsfélaginu og í Gigtarfélaginu á miðvikudag en ég ætla að taka einn dag í einu. Má bara ekki gleyma að hringja til að vita hvenær tíminn minn er, ég held ég hafi ekki skrifað hann rétt inn.

Þessi þrastarungi var síðastur úr hreiðrinu sem liggur á bita hátt uppi í hlöðurjáfri. Honum tókst ekki að fljúga upp aftur enda löng leið og ekki á færi hálffleygra, grálúsugra þrastarunga. Honum var hent út eins og bræðrum hans og systrum og vonandi hafa foreldrarnir annast hann þar.

Mætt í stressið

Eftir langt og samt of stutt frí sem var nýtt til að sjá karföflum, girða utan um rabbabarann, sá gulrótar-, rauðrófu- og kálfræum, fyrir utan auðvitð það að taka á móti lömbum, merkja, marka og sleppa fé á fjall er ég mætt í stressið í bænum.
Ég stefni á að fara aftur 17. júní og svo enn aftur í júlí. Þangað til rækta ég garðinn minn í tölvuleik á facebook.