Skrif

Á á að læra að skrifa segir Urtan og ótrúlegt en satt þá er ég á námskeiði í Endurmenntun HÍ þar sem ég þykist ætla að læra að segja það sem ég hugsa á skipulegan og grípandi hátt. Þar sem upphaf, miðja og endir mynda samstæða heild.
Mér fallast hendur og fyllist vonleysi og depurð þegar ég sé upp á vegg hvað margt þarf að hafa í huga ef maður ætlar að skrifa eitthvað meira en örbloggfærslu.
Persónusköpun kemur ekki af sjálfu sér og það ,,má" ekki lýsa persónu á mörgum blaðsíðum heldur á hún að lýsa sér sjálf með því sem hún segir og gerir og svo á hún að halda uppi samræðum við annað fólk í frásögninni. Þetta er svakalega flókið, mér finnst miklu auðveldara að setja út á það sem aðrir gera og er snillingur í að finna hvenær höfundar láta sögupersónur sínar tala óeðlilega saman á stirðu og fornlegu máli. Steindýrin eru dæmi um það en kannski er ég sérlega næm á óeðlileg blæbrigið samtala þar af því ég var með þá bók sem hljóðbók.
Sögusvið þarf að vera skipulagt, planað og rökrétt eða þannig. Allavega er betra að vita hvað maður ætlar sé með það hvort sem maður vill nú hafa það rökrétt eða ekki.
Flétta, frásögn, sena, atburðarrás, endurlit (eða þannig) Þetta er alltof flókið mál.
Á morgun ætla ég austur á land og annan des ætla ég líka austur á land! Flókið? Nei ég held ekki.