Rötun

Kötturinn á heimilinu kom inn úr morgungögnunni, votur á feldi og fótum og skildi eftir sig blaut spor á gólfinu. Hann vildi spjalla um það sem fyrir augu bar á morgungöngunni eins og hann er vanur og meðan hann segir mér fréttirnar vill hann fá höfuðklór og baknudd.
Fyrir nærri þremur áratugum vildi eigandi þessar kattar ekki fara á fætur á morgnana fyrr en hún var búin að kúra sig undir sænginni aðeins lengur og fá klór á bakinu. Helst lengi.
Meðan ég vann á næturvöktum kom ég heim rúmlega átta á morgnana og þó þau feðginin ættu að vera komin á fætur, tilbúin að stökkva í bílinn um leið og ég skilaði honum og drífa sig í leikskóla og vinnu voru þau yfirleitt ekki komin á fætur og voru mjög samtaka í því að vilja kúra fram eftir, spjalla og sinna bakklóri. Yfirleitt voru þetta notalegar morgunstundir hjá þeim þar til ég kom heim og eyðilagði stemmnguna með kröfum um fótaferð. Þegar ég var búin að reka þau á fætur með harðri hendi, skreið ég sjálf upp í til að reyna að ná uþb. fjögurra tíma svefni. Leikskólinn bauð upp á vistun frá 8 til 12 og ekki mínútu umfram það svo ég þurfti að vakna þegar pabbinn var búinn að sækja dömuna á leikskólann og gefa henni og sér hádegismatinn. Yfirleitt fékk ég að sofa til klukkan að verða eitt.
Einn daginn vaknaði ég þó fyrir klukkan tólf við að fá ungann minn upp í til mín í útigallanum og öðru gúmístígvélinu, kalda í kinnum og grátandi. Mér gekk illa að skilja hvað hún var að gera ein inn og hvert pabbinn hefði farið enda var ég ekki kýrskýr í kollinum nývöknuð eftir stuttan svefn en þóttist svo skilja rétt, án þess þó að trúa því alveg að óreyndu, að hún hefði labbað ein heim af leikskólanum. Þetta er ekki nema 5 til 10 mínútna ganga fyrir fullorðna manneskju en henni var alltaf keyrt í og úr leikskólanum og ekki veit ég hvað hún var lengi að rölta þetta ein í snjó og kulda um hávetur þriggja ára gömul.
Ég hringdi á leikskólann og fékk það staðfest að það stæði yfir leit að barninu en það hafði ekki uppgötvast fyrir en pabbinn kom að sækja hana að hún var horfin. Hún hafði hlaupið út þegar útihurðin var opnuð af foreldri sem var snemma á ferðinni, hún ætlaði að athuga hvort pabbi hennar væri kominn enda hafði einhver starfsmaðurinn sagt við hana að kannski væri þetta pabbi hennar sem heyrðist í þarna úti. Hún var farin að bíða eftir að komast heim blessunin.
Þegar út var komið sá hún auðvitað ekki pabba sinn og hurðin var þung og stíf svo hún náði ekki að opna til að komast inn aftur. Auðvitað fannst barninu rökréttast að ganga heim, það gerði hún og hún rataði.
Seinna fór hún og lærði næturrötun eftir landakorti og áttavita og vonandi ratar hún alltaf heim hér eftir sem hingað til.