Gulu miðarnir á skjánum mínum hafa ákveðinn áhrifamátt. Nú er ég þrátt fyrir alla mína leti búin að setjast við tölvuna hvað eftir annað í dag til að klára það sem var mælt fyrir um á einum miðanum. Það er búið að taka langan tíma og þó voru þetta ekki nema tvö orð.
Ég náði ekki að henda fjan.... miðanum af því verkið var ennþá meira en ég hélt. Ég klára hann samt á morgun.
Gráu hárunum hefur fjölgað gífurlega undanfarna daga yfir þessu miðastandi og sérstaklega þessum sem stendur á ,,sækja um skóla" Ég var búin að setja öll mín gögn á rafrænt form (pdf), laga ferilskrána og fylla upp í alla reiti þegar ég rak augun í að ég þarf að senda persónulegt bréf með.
Mér óx mikið í augum að skrifa persónulegt bréf á einhvern skóla þar sem ég vissi eiginlega ekki hver tæki við bréfinu. Hvernig, hvað, hvað ekki, hvers vegna og vandamálið óx og óx eins og fjallið sem spratt upp af halahári Búkollu. Miðinn óx líka og óx á tölvuskjánum svo ég sá fram á svefnlitla nótt nema ég næði í stóra borinn og reyndi að vinna eitthvað á þessum fjallgarði.
Ég er orðin svo sifjuð að ég þori varla að ýta á publish post undir þessari færslu og alls ekki að senda skólaumsókn með þessu persónulega bréfi mínu í nótt en ég er byrjuð og nú er bara að hreinskrifa, laga, bæta, breyta og láta svo Flubbann lesa yfir og segja ,,neiiii, ekki segja þetta, þetta skilst ekki" og allt þetta sem hún lætur út úr sér þegar ég skrifa eitthvað bull.
Svo er hún alltaf jafn merkileg þessi uppgötvun að stærsti þröskuldurinn sé fyrsta setningin. Eftir hana eru flestir vegir færir.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli