Búningsklefinn

Ég áttaði mig á því í morgun að búinings- og sturtuklefar kvenna í sundlaugum eru skemmitlegir staðir. Ég veit ekkert hvort það er eins gaman í sturtuklefum karla því ég hef enga reynslu af því öfugt við eina frænku mína sem áttaði sig á því þegar hún var komin undir sturtuna að karlmaðurinn sem fór í sturtuna við hliðina var ekki að villast heldur hún sjálf. Ég get þó alveg ímyndað mér að það væri gaman að vera fluga uppi á vegg í sturtuklefanum karlameginn í lauginni en þó af öðrum ástæðum en þeim sem ég hef gaman af að vera í kvennaklefanum.

Í kvennaklefanum kristallast fjölbreytileiki og þroski konunnar frá barnæsku til elli. Það má sjá margbreytileika hvers aldursskeiðs grímulausan. Barnungar stúlkur, ungar stúlkur, unglinga, þroskaðar konur og gamlar konur. Þar má sjá hvernig líkamninn breytist, þorskast og hrörnar. Hvernig slétt og mjúk húð barnsins umbreytist í slétta og mjúka húð með bóluívafi, þornar svo smátt og smátt þangað til ríflega áttræða húðin minnir mest á útið apalhraun og maður veltir því ósjálfrátt fyrir sér hvernig silikonbrjóst og tattú kæmu út á hverjum stað. Hvernig beinþynningin kýtir saman hrygginn svo hlutföllin í líkamanum breytast, hvernig höfuð og líkami barnsins er í ólíkum hlutföllum við þroskaða einstaklinga, hvernig líkamlegur þroski heldur sínu striki hvað sem andlegum þroska líður. Og allt er þetta fallegt, svo fallegt að konu eina sem er komin yfir miðjan aldur langar mest til að fá að setjast með teikninblokk og blíant í sturtuklefann eða fá að taka með sér myndavélina og mynda meðan mjúk gufan frá sturtunum undirstrikar kvenleika ólíkra kvenna á öllum aldri.
Sturtuklefinn í lauginni er staður til að standa fyrir framan spegilinn og láta sér þykja vænt um sjálfan sig.