Af lögbrjótum og umferðaþrjótum

Ég játa mig seka um umferðarlagabrot.
Mér hentaði betur að brjóta umferðarlögin og keyra á móti skilti sem þýðir ,,innakstur bannaður" en þræða mig til baka niður botlangann sem ég var komin í.
Bíllinn minn er þokkalega lipur og hefur krappan beygjuradíus þó langur sé svo ég ákvað að smeygja mér út innkeyrsluna þó það væri bannað enda engin umferð í augnablikunu, beygja svo snarlega til hægri þegar inn á veginn væri komið og þá væri ég sloppinn.
Ég horfið haukfránum sjónum í báðar áttir en sá engan lögreglubíl, bara einn jeppling sem var það langt frá mér að ég yrði löngu komin mína leið áður en hann kæmi aðvífandi.
Ég gaf í-, bíllinn histaði, hann gengur ekki sérlega vel, því miður. Tók samt glæsilega ubeygju til hægri um leið og ég kom inn á aðalveginn, tókst að sleppa við umferðareyjuna á miðri götunni og umferðarskiltið á henni skóf ekki stuðarann hjá mér. Þetta leit allt ljómandi vel út- alveg þangað til bíllinn drap á sér!
Bílstjórinn á jepplingnum lagðist á flautuna og ég held ég hafi heyrt, amk með sjötta skilningarvitinu hvernig hann bölvaði kvennkyns ökumönnum á jeppum, ökuníðingum og aumingjum.
Ég náði að starta bílnum við þetta undirspil og kláraði beygjuna. Til að ná svo samhljómi við þennan ferðafélaga minn þarna í Grafarholtinu bætti ég aðeins við flautuspilið áður en ég hélt mína leið í Kópavoginn.

Á heimleiðinni virti ég allar umferðarreglur, gaf stefnuljós á viðeigandi stöðum með góðum fyrirvara, já ég ók bara eins og hver annar virðulegur löghlýðinn borgari og ég er viss um að ekki einu sinni börnin mín hefðu getað sett út á aksturinn.

Þegar inn á Kringlumýrarbrautina var komið keyrði á undan mér fólksbíll með kerru í togi, kúfulla af sandi. Sandurinn seig greinilega í og það var lítið lofti í dekkjunum á kerrunni. Hann hefði nú þurft að pumpa í vinstra dekkið hugsaði ég með mér meðan við dóluðum á stað á ljósunum en sá þá og heyrði að hægra kerrudekkið var hálfu verra því það var ekkert loft í því lengur. Kerran var á felgunni!
,,Helduður að hann viti ekki af þessu? " sagði ég við farþegann. ,,Jú, hann hlýtur að heyra allan þenna hávaða." svaraði farþeginn og við dóluðum á eftir skoppandi kerrunni í rólegheitum. Heldur fóru nú rólegheitin að fara af kerrueigandanum þegar hann var komin yfir ljósin við Kringluna því nú fór hann að gefa í og svört korn og flyksur skoppuðu eftir veginum fram undan. Ég jók bilið milli bílanna sem var ekki vandasamt því þegar undir Bústaðabrúna var komið var sandflutningamaðurinn farinn að gefa svo hraustlega í að sandur og möl dansaði upp af kerrinni og um allan veg. Fyrr en varði kom svo brettið af kerrunni svífandi á móti okkur. Nokkra metra í viðbót enntist dekkið en svo kom að því að það gafst upp, stórar svartar gúmífliksur svifu yfir okkur sem á eftir vorum , restin af dekkinu hentist upp á umferðareyju og kerran tók að hoppa og skoppa á felgu sem var ekki lengur hringlaga.
Neistar eins og af stjörnuljósi gengu undan felgunni og hávaðinn gat ekki leynst neinum nema vita hreynarlausum einstalingi.
Þegar þar var komið sögu hélt ég að nú yrði lagt út í kant og reynt að bjarga því sem bjargað yrði en sjálfsagt hefur það þótt seint í rassinn gripið og hann hélt áfram með kerruna þar til hann gat farið inn á planið við Nesti. Þar skildu leiðir okkar og ég huggaði mig við að ég væri ekki eini fáráðurinn í umferðinni þennan dag.