Hálfnað verk þá hafið er

Gulu miðarnir á skjánum mínum hafa ákveðinn áhrifamátt. Nú er ég þrátt fyrir alla mína leti búin að setjast við tölvuna hvað eftir annað í dag til að klára það sem var mælt fyrir um á einum miðanum. Það er búið að taka langan tíma og þó voru þetta ekki nema tvö orð.
Ég náði ekki að henda fjan.... miðanum af því verkið var ennþá meira en ég hélt. Ég klára hann samt á morgun.
Gráu hárunum hefur fjölgað gífurlega undanfarna daga yfir þessu miðastandi og sérstaklega þessum sem stendur á ,,sækja um skóla" Ég var búin að setja öll mín gögn á rafrænt form (pdf), laga ferilskrána og fylla upp í alla reiti þegar ég rak augun í að ég þarf að senda persónulegt bréf með.
Mér óx mikið í augum að skrifa persónulegt bréf á einhvern skóla þar sem ég vissi eiginlega ekki hver tæki við bréfinu. Hvernig, hvað, hvað ekki, hvers vegna og vandamálið óx og óx eins og fjallið sem spratt upp af halahári Búkollu. Miðinn óx líka og óx á tölvuskjánum svo ég sá fram á svefnlitla nótt nema ég næði í stóra borinn og reyndi að vinna eitthvað á þessum fjallgarði.
Ég er orðin svo sifjuð að ég þori varla að ýta á publish post undir þessari færslu og alls ekki að senda skólaumsókn með þessu persónulega bréfi mínu í nótt en ég er byrjuð og nú er bara að hreinskrifa, laga, bæta, breyta og láta svo Flubbann lesa yfir og segja ,,neiiii, ekki segja þetta, þetta skilst ekki" og allt þetta sem hún lætur út úr sér þegar ég skrifa eitthvað bull.
Svo er hún alltaf jafn merkileg þessi uppgötvun að stærsti þröskuldurinn sé fyrsta setningin. Eftir hana eru flestir vegir færir.

Límmiðarnir mínir

Þeim hefur ekkert fækkað frá því í gærkveldi. Þetta er ótækt en dag skal að kveldið lofa.

Músadagar

Hjá heimavinnandi atvinnuleysingju með of mörg verkefni líður dagurinn á mikilla tilþrifa. Mér tókst samt að plokka nokkra gula miða af ísskápnum en Flubbinn er farin að þekja ísskápinn með gulum límmiðum, árituðum hinum og þessum athugasemdum Maður skyldi ætla að þetta væru uppbyggilegar og jákvæðar athugasemdir hugsaðar sem uppörvandi lestur fyrir aldraða atvinnulausa móður en það er öðru nær. Þetta er hennar örþrifaráði til að fá mig til að gera það sem hún setur mér fyrir. Á þeim ertu athugsemdir eins og ,,fara með ruslið", ,,ganga frá hjólinu í geymslunni" ,,hringja í Smiðinn" ,,skila bókunum" og annað í þessum dúr. Ég bíð bara eftir að þarna birtist miði með ,,taka lýsið" ,,bursta tennurnar" og ,,ekki borða kökurnar". Er nema von að ég sé orðin gráhærð. Sem minnir mig á það, ungur frændi minn er haltur eftir að hann fékk spark í hnéð á degi ,,spörkum í rauðhærða" Ætli það hafi nokkuð verð sparkað í Flubbann minn í vinnunni?
Aftur að gulum miðum.
Ég er með Windows 7 stýrikerfi á tölvunni og í því er hægt að líma gula límmiða á skjáinn. Stórsnjallt uppátæki og í staðin fyrir að bæta límmiðum í safnið á ísskápnum hengi ég mína minnismiða á tölvuskjáinn. Þar er líka klukka og dagatal og nú sé ég að klukkan er orðin of margt til að tala um fjólubláa mús með gul augu en ferðalag hennar um bílastæðiði og íbúðina er það markverðasta sem gerðist hér í dag. Fyrir utan námskeiðið auðvita en það var nú meira í kvöld en í dag.
Og þá er best að bæta límmiðum á skjáinn áður en ég knúsa koddann. Ég hefði viljað græna límmiða líka!

Iðnaðarmenn

Ég hringdi aftur í iðnaðarmanninn sem ætlaði að koma fljótlega. Það var fyrir tveimur vikum, nú ætlar hann að koma einhvern næstu daga. Þeir eru ekkert skárri en aðrir iðnaðarmenn þessir iðnaðarættingjar mínir.

Tannmissir

,,Gef ég þeim sem gaf og gef mér aðra nýja" sagðist hún móðir mín hafa sagt þegar hún tróð barnatönnunum sínu inn í hlöðuvegginn. Þar eru þær enn og hún fékk aðrar nýjar.
Það eru bara engir hlaðnir hlöðu eða fjárhúsveggir orðið til að setja tennurnar sínar í. Sennilega flutti tannálfurinn hingað þess vegna. Ég átta mig ekki alveg á því hvaðan hann kom.
Allavega er tannálfur af erlendu bergi brotinn að safna íslenskum tönnum, hver veit hvað hann ætlast fyrir með allar þessar tennur. Búa til voodoo brúður kannski. Eða eitthvað verra.

Af lögbrjótum og umferðaþrjótum

Ég játa mig seka um umferðarlagabrot.
Mér hentaði betur að brjóta umferðarlögin og keyra á móti skilti sem þýðir ,,innakstur bannaður" en þræða mig til baka niður botlangann sem ég var komin í.
Bíllinn minn er þokkalega lipur og hefur krappan beygjuradíus þó langur sé svo ég ákvað að smeygja mér út innkeyrsluna þó það væri bannað enda engin umferð í augnablikunu, beygja svo snarlega til hægri þegar inn á veginn væri komið og þá væri ég sloppinn.
Ég horfið haukfránum sjónum í báðar áttir en sá engan lögreglubíl, bara einn jeppling sem var það langt frá mér að ég yrði löngu komin mína leið áður en hann kæmi aðvífandi.
Ég gaf í-, bíllinn histaði, hann gengur ekki sérlega vel, því miður. Tók samt glæsilega ubeygju til hægri um leið og ég kom inn á aðalveginn, tókst að sleppa við umferðareyjuna á miðri götunni og umferðarskiltið á henni skóf ekki stuðarann hjá mér. Þetta leit allt ljómandi vel út- alveg þangað til bíllinn drap á sér!
Bílstjórinn á jepplingnum lagðist á flautuna og ég held ég hafi heyrt, amk með sjötta skilningarvitinu hvernig hann bölvaði kvennkyns ökumönnum á jeppum, ökuníðingum og aumingjum.
Ég náði að starta bílnum við þetta undirspil og kláraði beygjuna. Til að ná svo samhljómi við þennan ferðafélaga minn þarna í Grafarholtinu bætti ég aðeins við flautuspilið áður en ég hélt mína leið í Kópavoginn.

Á heimleiðinni virti ég allar umferðarreglur, gaf stefnuljós á viðeigandi stöðum með góðum fyrirvara, já ég ók bara eins og hver annar virðulegur löghlýðinn borgari og ég er viss um að ekki einu sinni börnin mín hefðu getað sett út á aksturinn.

Þegar inn á Kringlumýrarbrautina var komið keyrði á undan mér fólksbíll með kerru í togi, kúfulla af sandi. Sandurinn seig greinilega í og það var lítið lofti í dekkjunum á kerrunni. Hann hefði nú þurft að pumpa í vinstra dekkið hugsaði ég með mér meðan við dóluðum á stað á ljósunum en sá þá og heyrði að hægra kerrudekkið var hálfu verra því það var ekkert loft í því lengur. Kerran var á felgunni!
,,Helduður að hann viti ekki af þessu? " sagði ég við farþegann. ,,Jú, hann hlýtur að heyra allan þenna hávaða." svaraði farþeginn og við dóluðum á eftir skoppandi kerrunni í rólegheitum. Heldur fóru nú rólegheitin að fara af kerrueigandanum þegar hann var komin yfir ljósin við Kringluna því nú fór hann að gefa í og svört korn og flyksur skoppuðu eftir veginum fram undan. Ég jók bilið milli bílanna sem var ekki vandasamt því þegar undir Bústaðabrúna var komið var sandflutningamaðurinn farinn að gefa svo hraustlega í að sandur og möl dansaði upp af kerrinni og um allan veg. Fyrr en varði kom svo brettið af kerrunni svífandi á móti okkur. Nokkra metra í viðbót enntist dekkið en svo kom að því að það gafst upp, stórar svartar gúmífliksur svifu yfir okkur sem á eftir vorum , restin af dekkinu hentist upp á umferðareyju og kerran tók að hoppa og skoppa á felgu sem var ekki lengur hringlaga.
Neistar eins og af stjörnuljósi gengu undan felgunni og hávaðinn gat ekki leynst neinum nema vita hreynarlausum einstalingi.
Þegar þar var komið sögu hélt ég að nú yrði lagt út í kant og reynt að bjarga því sem bjargað yrði en sjálfsagt hefur það þótt seint í rassinn gripið og hann hélt áfram með kerruna þar til hann gat farið inn á planið við Nesti. Þar skildu leiðir okkar og ég huggaði mig við að ég væri ekki eini fáráðurinn í umferðinni þennan dag.

Búningsklefinn

Ég áttaði mig á því í morgun að búinings- og sturtuklefar kvenna í sundlaugum eru skemmitlegir staðir. Ég veit ekkert hvort það er eins gaman í sturtuklefum karla því ég hef enga reynslu af því öfugt við eina frænku mína sem áttaði sig á því þegar hún var komin undir sturtuna að karlmaðurinn sem fór í sturtuna við hliðina var ekki að villast heldur hún sjálf. Ég get þó alveg ímyndað mér að það væri gaman að vera fluga uppi á vegg í sturtuklefanum karlameginn í lauginni en þó af öðrum ástæðum en þeim sem ég hef gaman af að vera í kvennaklefanum.

Í kvennaklefanum kristallast fjölbreytileiki og þroski konunnar frá barnæsku til elli. Það má sjá margbreytileika hvers aldursskeiðs grímulausan. Barnungar stúlkur, ungar stúlkur, unglinga, þroskaðar konur og gamlar konur. Þar má sjá hvernig líkamninn breytist, þorskast og hrörnar. Hvernig slétt og mjúk húð barnsins umbreytist í slétta og mjúka húð með bóluívafi, þornar svo smátt og smátt þangað til ríflega áttræða húðin minnir mest á útið apalhraun og maður veltir því ósjálfrátt fyrir sér hvernig silikonbrjóst og tattú kæmu út á hverjum stað. Hvernig beinþynningin kýtir saman hrygginn svo hlutföllin í líkamanum breytast, hvernig höfuð og líkami barnsins er í ólíkum hlutföllum við þroskaða einstaklinga, hvernig líkamlegur þroski heldur sínu striki hvað sem andlegum þroska líður. Og allt er þetta fallegt, svo fallegt að konu eina sem er komin yfir miðjan aldur langar mest til að fá að setjast með teikninblokk og blíant í sturtuklefann eða fá að taka með sér myndavélina og mynda meðan mjúk gufan frá sturtunum undirstrikar kvenleika ólíkra kvenna á öllum aldri.
Sturtuklefinn í lauginni er staður til að standa fyrir framan spegilinn og láta sér þykja vænt um sjálfan sig.

Skrif

Á á að læra að skrifa segir Urtan og ótrúlegt en satt þá er ég á námskeiði í Endurmenntun HÍ þar sem ég þykist ætla að læra að segja það sem ég hugsa á skipulegan og grípandi hátt. Þar sem upphaf, miðja og endir mynda samstæða heild.
Mér fallast hendur og fyllist vonleysi og depurð þegar ég sé upp á vegg hvað margt þarf að hafa í huga ef maður ætlar að skrifa eitthvað meira en örbloggfærslu.
Persónusköpun kemur ekki af sjálfu sér og það ,,má" ekki lýsa persónu á mörgum blaðsíðum heldur á hún að lýsa sér sjálf með því sem hún segir og gerir og svo á hún að halda uppi samræðum við annað fólk í frásögninni. Þetta er svakalega flókið, mér finnst miklu auðveldara að setja út á það sem aðrir gera og er snillingur í að finna hvenær höfundar láta sögupersónur sínar tala óeðlilega saman á stirðu og fornlegu máli. Steindýrin eru dæmi um það en kannski er ég sérlega næm á óeðlileg blæbrigið samtala þar af því ég var með þá bók sem hljóðbók.
Sögusvið þarf að vera skipulagt, planað og rökrétt eða þannig. Allavega er betra að vita hvað maður ætlar sé með það hvort sem maður vill nú hafa það rökrétt eða ekki.
Flétta, frásögn, sena, atburðarrás, endurlit (eða þannig) Þetta er alltof flókið mál.
Á morgun ætla ég austur á land og annan des ætla ég líka austur á land! Flókið? Nei ég held ekki.

Rötun

Kötturinn á heimilinu kom inn úr morgungögnunni, votur á feldi og fótum og skildi eftir sig blaut spor á gólfinu. Hann vildi spjalla um það sem fyrir augu bar á morgungöngunni eins og hann er vanur og meðan hann segir mér fréttirnar vill hann fá höfuðklór og baknudd.
Fyrir nærri þremur áratugum vildi eigandi þessar kattar ekki fara á fætur á morgnana fyrr en hún var búin að kúra sig undir sænginni aðeins lengur og fá klór á bakinu. Helst lengi.
Meðan ég vann á næturvöktum kom ég heim rúmlega átta á morgnana og þó þau feðginin ættu að vera komin á fætur, tilbúin að stökkva í bílinn um leið og ég skilaði honum og drífa sig í leikskóla og vinnu voru þau yfirleitt ekki komin á fætur og voru mjög samtaka í því að vilja kúra fram eftir, spjalla og sinna bakklóri. Yfirleitt voru þetta notalegar morgunstundir hjá þeim þar til ég kom heim og eyðilagði stemmnguna með kröfum um fótaferð. Þegar ég var búin að reka þau á fætur með harðri hendi, skreið ég sjálf upp í til að reyna að ná uþb. fjögurra tíma svefni. Leikskólinn bauð upp á vistun frá 8 til 12 og ekki mínútu umfram það svo ég þurfti að vakna þegar pabbinn var búinn að sækja dömuna á leikskólann og gefa henni og sér hádegismatinn. Yfirleitt fékk ég að sofa til klukkan að verða eitt.
Einn daginn vaknaði ég þó fyrir klukkan tólf við að fá ungann minn upp í til mín í útigallanum og öðru gúmístígvélinu, kalda í kinnum og grátandi. Mér gekk illa að skilja hvað hún var að gera ein inn og hvert pabbinn hefði farið enda var ég ekki kýrskýr í kollinum nývöknuð eftir stuttan svefn en þóttist svo skilja rétt, án þess þó að trúa því alveg að óreyndu, að hún hefði labbað ein heim af leikskólanum. Þetta er ekki nema 5 til 10 mínútna ganga fyrir fullorðna manneskju en henni var alltaf keyrt í og úr leikskólanum og ekki veit ég hvað hún var lengi að rölta þetta ein í snjó og kulda um hávetur þriggja ára gömul.
Ég hringdi á leikskólann og fékk það staðfest að það stæði yfir leit að barninu en það hafði ekki uppgötvast fyrir en pabbinn kom að sækja hana að hún var horfin. Hún hafði hlaupið út þegar útihurðin var opnuð af foreldri sem var snemma á ferðinni, hún ætlaði að athuga hvort pabbi hennar væri kominn enda hafði einhver starfsmaðurinn sagt við hana að kannski væri þetta pabbi hennar sem heyrðist í þarna úti. Hún var farin að bíða eftir að komast heim blessunin.
Þegar út var komið sá hún auðvitað ekki pabba sinn og hurðin var þung og stíf svo hún náði ekki að opna til að komast inn aftur. Auðvitað fannst barninu rökréttast að ganga heim, það gerði hún og hún rataði.
Seinna fór hún og lærði næturrötun eftir landakorti og áttavita og vonandi ratar hún alltaf heim hér eftir sem hingað til.

Ritstífla!

Ætli laxerolía dugi við henni.

Einhvern veginn

verður minna úr verki þessa dagana en ég hefði viljað. Samt er ég að hugsa um að skreppa austur á land í nokkra daga. Kæruleysi er bráðnauðsynlegt svona annað slagið, það hjálpar til við að komast í spennu- og stressham þegar líður að deadline.

Afmæliskaffi

Flubbinn minn bauð í afmæliskaffi í dag og þó aðeins helmingurinn af gestunum sé kominn er húsið orðið fullt af fólki og smáfólki. Ég forðaði mér í kjallarann enda engin sæti laus á efri hæðinni.
Ef það væri hægt að loka á milli hæða væri ég til í að setja mynd í videoið og slappa af.
Kannski ég skoði hvað ég á af handavinnu úr því það er ekki svefnfriður.

Önnum kafin

Það er aldrei meira að gera en þegar maður heldur að maður hafi nógan tíma. Tíminn er svo mikill að manni verður ekkert úr verki. Ég æfði mig nú samt í að kenna orekeringu í kvöld, þrír fyrrverandi vinnufélagar mættu og æfðu sig í að búa til hnúta, lykkjulauf, keðjur og hringi og þær vildu ólmar fá að mæta aftur á mánudag svo þetta hefur ekki verið alveg mislukkað hjá mér.
Námskeiðsdagur á morgun og námskeiðskvöld og opið hús hjá listamönnunum í gær og það er bara búið að vera yfrið nóg að gera alla vikuna. Ég þarf samt að koma meiru í verk í næstu viku. Þe. ég þarf að afkasta meiru í vinnunni.

Sum tilboð eru einfaldlega of góð til að hafna þeim og ég fékk eitt slíkt í dag

Með rjúkandi súpuskálina á eldhúsborðinu, enn í náttfötunum og á leið að sinna mikilvægum málum um leið og ég væri búin að borða tók ég upp símann minn til að laga í honum stillingarnar. Í staðinn fyrir að borða, vinna og fara í ræktina rauk ég í útigallan, heimtaði bílinn úr láni, greip það sem hendi var næst í ískápnum, hellti gúllassúpunni í könnu og rauk út. Mér höfðu nefnilega borist skilaboð í símann um að nú ætti að fara í fyrirvaralausa jeppaferð að Hvalvatni og ég átti að vera mætt 10 mínútum seinna við bensínstöðina við Vesturlandsveg.
Ég náði ferðafélögunum við Þjónustumiðstöðina á Þingvöllum þar sem þeir biðu og síðan ókum við inn í draumaveröld ljósmyndaranna.

Þrír forfallnir ljósmyndarar í 6 manna hóp þýðir bara eitt. Við náðum ekki heim í björtu.

Ég ef afskaplega ánægð með að hafa gegn betri vitund farið frá öllu sem ég ætlaði að gera eftir hádegið.