Jemen

Strembin helgi en skemmtileg.
Ég er búin í fótunum og skólinn í Jemen er í höfn. Konurnar sem stóðu fyrir þessu og hafa staðið í ströngu undanfarnar vikur er auðvitað kjarnakonur og búnar að gera ótrúlega hluti.

Veruleikinn

Minn veruleiki í dag er:

Vefjagigt (e. fibromyalgia syndrome) er langvinnur sjúkdómur eða heilkenni(e. syndrome) sem samanstendur af fjölmörgum einkennum frá hinum ýmsu líffærakerfum. Helstu einkenni eru langvinnir og útbreiddir verkir frá stoðkerfi, almennur stirðleiki, yfirþyrmandi þreyta og svefntruflanir. Önnur algeng einkenni eru órólegur ristill, ofurnæm þvagblaðra, fótapirringur, kuldanæmi, dauðir fingur (e. Raynaud´s phenomenon), dofi í útlimum, bjúgur, kraftminnkun, úthaldsleysi, minnisleysi, einbeitingarskortur og depurð.

Þessi lýsing er af síðunni vefjagigt.is og sumt af þessu kannast ég við annað ekki.

Á þessum upplýsingavef um vefjagigt stendur líka:

Lærðu að segja nei án þess að fá samviskubitVeikindi eins og vefjagigt sem takmarka getu þína krefjast þess að þú virðir mörk líkama þíns. Því er mikilvægt að læra að segja nei, að hafa kjark til að segja nei, þegar þú veist að það er þér fyrir bestu.

Ég held að stundum sé erfiðast að læra að segja NEI við sjálfan sig og ég held líka að ég þurfi aðeins að læra að leysa þetta eins og hvert annað verkefni. Ég vil auðvitað helst fá lausnina á lyfseðli og geta svo gengið í nokkra daga á Hornströndum eftir mánaðar lyfjaskammt. En það er víst ekki svona auðvelt.

Ég tók eitt skref í rétta átt þegar ég fór til læknis í sumar og bað um tilvísun á sjúkraþjálfun til að fá aðstoð við að koma mér á, ekki beinu brautina heldur á einhverja braut. Svo liðu nærri þrír mánuður í næsta skref, það að panta sér tíma í sjúkraþjálfun.

Eftir slæma daga núna í ágúst hundskaðist ég loksins til sjúkraþjálfara og það brá svo við að ég kom miklu hressari út og þetta var ekki nema viðtal og skoðun. Sálrænt? Eða munar bara svona mikið um að láta velta liðamótum fram og til baka?

Allavega er ég í bjartsýniskasti í dag, afkastaði eina heimsókn (og að sníkja mér matarboð) og hafði orku í að fá mér göngutúr í ljósaskiptunum í kvöld. Það er eitthvað við hlý ágústkvöld sem er svo notalegt. Vantaði bara lyktina af þurru heyi úr hlöðunni.

Ég þarf að klára nokkur verkefni sem ég tók að mér fyrir löngu síðan og halda svo áfram að segja nei við sjálfa mig þegar mig langar til að halda áfram í félagsmálapakkanum. Það er svo margt sem er skemmtilegt en þegar ég grauta öllu saman finnst mér ég ekki gera neitt af því af einhverju viti. Ég ætla að læra að gera færri hluti og hafa þá kannski stærri.

Og lesa vefjagigt.is reglulega

Kapp er best með forsjá

Ég tók að mér að baka Fatimukökur. Uppskriftin virkar ekki sérlega flókin svo ég hrærði í snarhasti í tvöfalda uppskrift og henti kökunum í ofninn meðan ég sauð saman það sem átti að fara ofaná.

Það var eiginlega ekki fyrr en ég stóð með hálffullan pott af bræddu smjöri, sykri og hunangi og átti að hella ofan á hálfbakaðar kökurnar sem voru þó farnar að verða ansi dökkar að ofan sem runnu á mig tvær grímur því ég áttaði mig á því að ég hef ekki minnstu hugmynd um hvernig bragð, áferð eða þéttleiki blessaðra Fatimukaknanna á að vera.

Ég hellti þó sullinu ofan yfir og í hálfbakað deigði og ákvað að sjá hvernig útkoman yrði.

Meðan ég beið eftir niðurstöðunni í ofninum fór ég og tíndi út í bíl það sem átti að fara með í Sorpu eftir skápasamsetning og húsgagna skiptin á heimilinu. Að því loknu snaraðist ég inn í eldhús og gekk á vegg af brunalykt. Önnur kakan var með vel brenndri sykurhúð en hin meira í kaffibrúnakantinum. Báðar sprungnar, blautar og ekkert líkar myndinni sem er á uppskriftinni.

Sú brennda var notuð í smakk og smakkaðist ekki sérlega vel, ég held að hunangið sem var í skápnum hafi verið af annari sort en Fatima notar.

Það var ekki um annað að ræða en duga eða drepast því ég var búin að lofa kökum svo ég ákvað að fara nú og kaupa mér meira hunang og fara að ráðum Tölvunarfræðingsins sem hefur eiginlega ráðið ríkjum í bökunardeildinni frá því hún var 10 ára og kaupa einnotaform til að baka og afhenda dýrðina í. Nú hafði ég vit á að hræra bara i eina köku í einu, passa hitann á ofninum og fara ekki út úr eldhúsinu (nema rétt í tölvuna til að leyta að uppskriftinni af byggbrauðinu sem var í Fréttablaðinu í dag.) Fyrri kakan í þessu seinna holli var óbrennd og þétt viðkomu þegar ég hellti þessum ósköpum af sykurleðju yfir sem uppskriftin mælir fyrir um og þó minnkaði ég skammtinn örlítið. Sú seinni var ekki eins vel bökuð og þegar leðjan fór yfir hana og það verður að segjast eins og er að það var ekki fyrr en í þessari fjórðu tilraun minni sem kakan varð eitthvað lík því sem ég held að þær eigi að vera. Sýnishornin sjást hér að ofan, eitt hálfbrunnið hraun, vel bleytt upp í hunangskaramellu. Ein þokkaleg útlits en með harðri karamelluhúð og svo sú síðasta mjúk og fín.

Kannski ætti ég að fara með þær allar og einhver getur fengið tvær fyrir eina.

Úr því ég var nú byrjuð að baka og búin að safna svona vel kröftum undir sænginni í gær ákvað ég að baka mér eitt byggbrauð. Mér tókst að komast hjá því að setja byggjmölið í Fatimukökurnar og sykurhungngssmjörsullið í byggbrauðið en eitthvað varð það nú samt flatt.

Bragðið er samt ágætt (af brauðinu sko) og mistökin eru til þess að læra af þeim. Verst að ég baka svo sjaldan að ég er búin að gleyma öllum lærdómi þegar kemur að næstu bökunardögum.

Hnoðra mínum fannst lyktin góð en eitthvað aftraði honum þó frá því að smakka.

Skórinn var skreyttur meðan ég sat og hugleiddi hvaða munur væri á að tapa leik og lenda i öðru sæti eða vinna leik og lenda í þriðja sæti.

Fatimukaka

1/3 bolli brætt smjör

3 egg

½ bolli sykur

Vanilludropar

½ bolli hveiti

½ teskeið lyftiduft

Sett ofan á

1/3 bolli smjör

½ bolli sykur

1/3 bolli hunang

½ tesk. Kanill

Stríðsástand og flugslys

Það er stríðsástand í Georgíu og heljarinnar flugslys varð í Kyrgistan. Á annan staðinn fór ég í fyrra og á hinn ætla ég á næsta ári.
Ég held nú samt að þetta sé því óviðkomandi og við komum ekki til með að fljúga með flugfélagi sem ekki fær að fljúga til Evrópu.

Bakstur

Eftir þessa sjúklegu menningarnótt mína var ég komin á fætur við fyrsta hana gal í morgun. Kveikti meira að segja á sjónvarpinu til að fylgjast með handboltanum en komst fljótt að því að það væri betra að hamast með ryksuguna um húsið en sitja í sorg yfir leiknum. Þetta er eins og einhver sagði ,,ef þeir ná bronsinu vinna þeir leik en ef þeir ná silfrinu tapa þeir leik".
Mér finnst nú samt auðvitað handboltalandsliðið vera búið að standa sig vel. En ekki hvað, þeir komust á verðlaunapall.
Annars horfi ég aldrei á hvorki fót- eða handbolta nema fyrir einstaka slysni ef ég er að bíða eftir öðru sjónvarpsefni en það sem ég sé fær mig til að hugleiða hvers vegna ó ósköpunum fólk fjölmennir á fótboltaleiki en ekki á handboltaleiki sem eru þó mun fjörlegri íþrótt en hitt helv..

Annars átti þetta að vera um bakstur.
Ég lofaði því að baka tvær kökur á Glæsimarkaðinn sem á að vera í Perlunni næsta laugardag og úr því ég fer að fikta í hrærivél og ofni langar mig til að baka brauð.
Ég sé hvað setur.

Sjúkleg menningarnótt

Þessi menningarnótt var í bókstaflegri merkingu sjúkleg. Um það leyti sem ég hefði átt að vera að týgja mig í bæinn skreið ég á koddann og bruddi verkjatöflur milli þess sem ég lá í móki. Alveg fram á kvöld. Ég náði svo mikilli heilsu um kvöldið að ég gat horft á Taggart, þetta er í fyrsta skipti í mörg ár sem ég missi af flugeldasýningunni á menningarnótt.
En svona er lífið.

Kartöfluæturnar

Krtöfluæturnar er málverk, tvívídd hvað sem allri tækni líður. Kartöfluætan Kennarinn er í þrívídd og þess vegna kyngdi hann of stórri of lítið soðinni kartöflu í kvöld.
Sonurinn keyrði hann á slysadeild og sat yfir honum þar til var komið að magaspeglun og léttri svæfingu. Þá skipti hann við mig.
Skrautlegt kvöld en ég hitti gamlan vinnufélaga úr húsa. Sú stutta er orðin hjúkka á þessum 10 árum sem eru liðin.

Það er nú einu sinni svo að maður tekur öðruvísi fréttum að stríðsástandi og hörmungum á þeim stöðum sem maður þekkir til. Ég ferðaðist um Georgíu nokkra daga á síðasta ári og ég kvaddi land og þjóð með söknuði. Þegar skærurnar og síðan stríðið við rússa og nú hernámið því það er ekki hægt að kalla veru rússa í landinu annað en hernám, hefur mér verið tíðhugsað þangað og oft verið nokkuð þungt hugsi.
Gorí og Stlínsafnið, sprengjuárásir rússa, lokuð landamæri, hervegurinn til Rússlands, blómstrandi ávaxtatré, glaðlynt og vingjarlegt fólk, ótrúlega gamlar byggingar, drukkinn bóndi fæddur í Norður-Ossetíu bjóðandi hóp af túristum inn í þröngt og fátæklegt heimili og gefandi heimatilbúinn ost og peruvodka (ódrekkandi), Kákasusfjöllin, landið, þjóðin, sagan.
Eiginlega fæ ég vott af heimþrá þegar ég hugsa þangað en ástandið núna...! Það er dapurlegt að hugsa til þess.

Ég sá þetta á Hugarflug áðan og tek mér það bessaleyfi að copera það hingað. Soffía litla sem var leiðsögumaðurinn okkar er þriðja frá hægri.

Dear Johanna,

you and my friends from Iceland are as attentive as always!!! thank you very much for that!!!
well, I guess you all have a possibility to watch the terrible things happening in My Homeland..
the cruelty of Russian politik is much Deeper than we could ever imagine.. they act as Wild as in 17 TH centuries!!!
their troops are destroying everything that stands on their way.. we have a lot of IDP-s in Tbilisi and among them are my relatives from Gori, my uncle with his family . they are ok as we have capacity to look after them. but my grandparents are still in conflict zone and we worry about them very much!! I hope that, thanks to support from European countries , Russian army will leave Georgia one day and we will have a chance to see my Grandparents

God Saved Georgia For Many Centuries and I'm sure God will save us also Today!!

God Bless you All!!!

Thank you very much for your warm hart and attention!!

with friendly hugs!!
Sofia

Mér finnst þó gott að vita að stelpan er heil á húfi.

Jæja

Þá er ég búin að ganga úr skugga um að kortð í vélinni er verulega laskað eftir að við settum það í tölvu hjá einum ættingja Kennarans á ættarmótinu þeirra. Sem betur fer á ég annað kort í vélina og það eru ekki margar myndir á kortinu sem ég á eftir að færa yfir í tölvu. Ætli ég verði ekki að muna eftir að fara með dótið í Ormsson og athuga hvort þeir geti afruglað kortið.

Námskeið hjá Ljósmyndari.is er svo á dagskránni 15. til 24. sept., það er kominn timi til að lofa fólkinu mínu að borga afmælisgjöfina frá því vetur.
Ég átti annars handbók með vélinni sem ég hef gluggað í einu sinni eða tvisvar til að læra á hana en hún vill týnast vikum og mánuðum saman. Svo var mér gefin þessi fína bók um ljósmyndu í vetur, hún var meira að segja vandlega valin fyrir mig í Foleys en hún hefur sömu áráttu og handbókin með vélinni. Finnst bara ekki. Mér finnst það hundfúlt.

Ég er farin út.

Ganga?

Mig langar út í dag. Ganga út af malbikinu og eitthvað út í móa, á Helgafellið, í Búrfellsgjána eða eitthvað annað sem mér dettur í hug. Kannski niður að Lónakonti.
Einhvernveginn finnst mér samt að mig vanti einhvern til að rölta þetta með en það er enginn til staðar til þess og guli ferfætlingurinn sem ég gekk oft með er ekki lengur tengdur mér og er þar að auki upp í sveit í pössun.
Ég þarf sennilega að drífa mig út og læra að vera sjálfir mér nóg.

Mikið að gera

,,Af hverju hefurðu svona mikið að gera" var ég spurð í dag og þegar ég velti þessari spurningu fyrir mér kemst ég að því að ég hafi ekki haft neitt sérstaklega mikið að gera. Ég var tildæmis í fríi bæði laugardag og sunnudag en af því ég átti sveflausa og erfiðar nætur um síðustu helgi og sat í bíl einhverja 700 km. og vann svo til 8 og 9 öll kvöld í vikunni til að þurfa ekki að vinna alla helgina en þess hefði ég þurft að því ég lét það eftir mér að vinna ekki allt það sem ég ætlaði að gera meðan ég var úti á landi, nú það kallaði á vondan laugardag uppfullan af verkjum og þreytu og svo var sunnudagurinn líka erfiðuraf því ég lét það líka eftir mér að leysa Tölvunarfræðinginn af í tölvuleiknum.
Tölvuleikir hafa þann galla að maður situr lengi í sömu stellingum með einhæfum hreifingum handa við að stjórna hnappaborði eða einhverjum stýripinnum og það veldur bólguhnútum í herðum og baki og þeir valda svo höfðuðverk.
Þrátt fyrir þetta væl var helgin ekki alslæm, ég fór í Grasagaðinn á föstudagskvöldið, hitti þar fólk og fór svo á rúntinn og horfði á sólarlagið á Seltjarnarnesinu.
Í gær fór ég aftur í Grasagarðinn í rigningunni og tók slatta af myndum. Það er gaman að ganga úti í rigningu, alveg satt.

Annars sé ég eftir því að hafa ekki komist í gönguna Fjallvegir í Reykjavík sem var 31. júlí.

Ég hugleiddi það meira að segja í gær að heimsækja Sjúkraliða sem ég þekki en efaðist stórlega um að hún væri heima og keyrði því bara framhjá.

Ég er búin að tína símanum mínum einu sinni enn. Ég á að vera að vinna og í dag er komið veðrið sem átti að vera á laugardag.

Það getur verið gott að ganga úti í rigningu.


Horfa niður fyrir tærnar á sér eða í gegnum myndavélalinsu.

Sunnudagur 3. ágúst

Það ringdi í dag.