Dagurinn minn

Ég var byrjuð á langri og margorðri færslu hérna en vissi svo að allt sem skipti máli var.....

að ganga
berfætt í sólbökuðum sandinum og finna hitann leiða upp í iljarnar
að hlaupa
í votum köldum sandi á mörkum láðs og lagar
að finna
kald ölduna freyða um ökklana
að horfa
á sandkornin streyma í átt til hafs með útsoginu
að spyrna
við fótum til að hraða sér ekki á eftir þeim
að anda
að sér lyktinni af blóðbergi mosa og lyngi
að ræða
við vin á tungutaki þeirra sem skilja svo oft án orða
að góð nærvera
gerir sólríkann sumardaginn bjartari.

Stökk ekki.....

Ég hugsaði til þess með ánægju þegar ég lagði á stað heim á leið að nú væri Tölvunarfræðingurinn búinn að stökkva og ég þyrfti ekki að vera með hnút í maganum yfir því dæmi lengur. Hún hringdi í mig, bað mig að setja hvítvínið sitt í kæli og sagði að flugvélin hefði bilað og hún ætti jómfrúrstökkið eftir enn. Ég sagði Æ,Æ,Ææi. Fór heim og setti bæði hennar hvítvín og mitt í kæliskápinn.

Tíðindalaust

Brottfluttur fyrrum vinnufélagi sendi mér póst í dag og spurði mig um slóðina á bloggið mitt, hún veit greinilega ekki að hér er um leyniblogg að ræða og ef of margir vita af því er hætta á að ég þurfi að vanda mig og hætta að tala illa um vinnufélagana. Ekki það að hér hafi verið talað mikið undanfarið og ef þetta á að vera dagbók virðist fátt gerast hjá mér annað en næturheimsóknir áttfætlna. Ég er þó búin að gera hitt og þetta undanfarið og ég er að hugsa um að lista það hérna upp svo ég geti farið inn á gamlar færslur eftir nokkur ár og séð að ég hafi gert meira en vinna og elta köngulær.
1. Ég fór á ættarmót fyrir tveimur vikum. Lagði á stað á lánsbíl á fimmtudagskvöldi, ætlaði að fara hálfa leið það kvöldið, gista um nóttina og klára svo keyrsluna á föstudaginn til að verða ekki frávita af vöðvabólgu og strengum eftir aksturinn.
Mér tókst að sannfæra mig um það þegar ég setti bílinn á stað við dyrnar hjá mér að ég væri á bensínbíl því ég sá ekkert ljós fyrir glóðarkerti í mælaborðinu.
Í Borganesi tók ég bensín á bílinn og kallaði farþegana til vitnis um að ég væri ekki að dæla diselolíu á hann eins og ég er vön að gera við minn bíl. Tölvunarfræðingurinn borgaði heilan helling fyrir það, hún átti að tanka í þetta skiptið og ég næst. Stúdentinn hafði borgað í göngin.
Rétt um það bil sem við duttum úr símasambandi á Holtavörðuheiðinni hringdi Kennarinn til að vita hvernig gengi. Þegar Tölvunarfræðingurinn (sem nota bene er á fallhlífarstökk námskeiði í kvöld) kvartaði undan því hvað bensínið væri dýrt á bílinn hélt hann að hún væri að segja lélegan brandara og hún endurtók þessa kvörtun sína við hann. Það sem ég heyrði kveikti glóandi eldrautt viðvörunarljós í heilanum á mér sem var þó hálfsoðinn af svefnleysi og vinnuálagið undanfarinna sólahringa og ég beygði út í kannt og drap á bílnum og tók eftir því í leiðinni að ganghljóðið í honum var orðið ansi gróft.
Ég hefði átt að vita að bíllinn er díselbíll og það hefði Stúdentinn átt að muna líka en svona eru nú bara sumir dagar og við þvi er ekkert að gera nema kannski góla aðeins.
Kennarinn sótti okkur innst inn í Norðurárdal, tók sér frí í vinnu daginn eftir til að fara og dæla bensíninu af bílnum, setja á hann olíu og lofttæma svo vélina. Það var hellings vinna og tímafrek.
Vélin slapp og við komumst á ættarmót um kvöldið, framlág, þreytt, svefnlaus og sum orðin kvefuð, önnur að jafna sig eftir kvef.
2. Ég kláraði ættarmót og hitti langt að komna nákomna ættingja sem ég hef sjaldan séð. Ég hitti líka helling af ekki eins nákomnum ættingjum og man fæst af nöfnunum en ég á niðjatal svo ég get alltaf reynt að læra þetta. Tölvunarfræðingurinn sagðist aldrei hafa verið á ættarmóti fyrr þar sem hún þekkti engan nema móður sína, bróður og mákonu. Það rættist nú aðeins úr því þegar systkyni mín mættu á svæðið.
3. Ég fór og ætlaði að sinna sveitaverkunum vikuna á eftir ættarmótinu en svona þétt samvera við kvefuð afkvæmi leiðir bara til eins og það er að maður smitast og af því ég var orðin aðeins of þreytt varð ég heldur veikari en ég hefði verið annars svo þrír dagar af þessum sjö sem ég ætlaði að taka auka fóru í að gera ekkert annað en sitja í stól með hangandi haus eða liggja í rúminu.
4. Ég komst samt á lappir og fékk að leggja stéttina við húsið aftur. Ég lagið hana fyrir þremur árum en henni var rústað í fyrra svo ég mátti endurgera hana og þegar það var búið tókst mér að endurgera eitt blómabeð líka og setja niður í það rósir sem hundurinn ákvað í dag að grafa upp og setja frekar beinin sín niður í holurnar.
5. Kennarinn bókaði fyrir mig farið heim á netinu og í staðinn fyrir að bóka far heim á sunnduagskvöld tókum við dagafeil og ég átti bókað far á laugardagskvöldi. Það var ágætt því þegar ég mætti hér heim sá ég að mér veitt ekki af einum degi til að kenna loðdýrunum að ryksuga og þurka af. Þau horfðu á mig gera þetta en ég held þau hafi ekki lært handbragðið. Ætli ég verði ekki að sýna þeim þetta aftur við tækifæri.
6. Það lýður að næstu vsk skylum og ég þarf að vinna og vinna helst meira.

Áttfætlusamstarf

Ég vaknaði einn morguninn í vikunni og þegar ég var búin að teygja úr mér leit ég upp í loft áður en ég þröngvaði fótunum fram úr rúminu. Ég sá stóra áttfætlu kúra neðan í loftplötunum og hugsaði með mér ,,shit, nú þarf ég að fara og ná í ryksuguna og ég nenni því ekki".
Eftir morgunsturtuna leiddi ég hugann hvorki að áttfætlum eða ryksugum heldur dreif mig beint í vinnuna með hafragrautinn í plastboxi.
Morguninn eftir vaknaði ég reif upp augnalokin og leit upp í loft. Það liggur svo beint við að líta upp í svefnherbergisloftið þegar maður liggur á koddanum enda eru það einu skiptin sem ég tek efir því að það sé loft í herberginu mínu, þegar nágrannarnir haf hátt og stappa mikið leiði ég hugann stundum að gólfinu þeirra sem er yfir höfði mínu en það er önnur saga.
Þennan morgun sá ég tvöfalt, að ég hélt. Könguló í öðru veldi spásseraði um svefnherbergisloftið og hafði ekki meira fyrir því heldur en nágrannarnir á efri hæðinni hafa fyrir að ganga um efra borðið á loftinu. Þegar ég var búin að depla augnum nokkrum sinnum sá ég að aðeins önnur köngulóin hreyfðist og þá gat ég útlokað að ég sæi töfalt, hún virtis aðeins hafa náð sér í annan sambýling en mig þessa nótt og nú, mér til mikillar skelfingar virtist hún ætla að losa fæturnar frá loftplötunni og ég bað þess innilega að hún væri föst á þræði þarna uppi en ætlaði sér ekki að taka hástökk ofan á andlitið á mér. Sú bón rættist þvi kvikindið byrjaði að spinna sér þráð niður úr loftinu en hin sat sem fastast og ég velti því fyrir mér hvort hún væri kannski innrásarher sem hefði laumst inn um gluggann í skjóli nætur og fyrir áttfætlan væri bara á flótta niður á gólf.
Í staðinn fyrir að fylgjast lengur með þessu samfélagi í svefnherbergisloftinu skaust ég fram úr rúminu áður en þráðurinn bæri köngulóna niður til mín og ákvað að láta þær eiga sig fram yfir sturtu og morgunverð og sjá þá til hvort ég legið það á mig að ná í ryksuguna eða beitti öðrum aðferðum við að úthýsa kvikindunum.
Þegar ég var búin að morgna mig hélt ég aftur inn í svefnherbergi nú vopnuð glerkönnu og auglýsingapésa, mikið af þeim auglýsingapésum sem koma inn um bréfalúguna geta ært óstöðugann og kannski stökkt köngulóm á flótta.
Inni í herberginu var önnur köngulóin búin að spinna sér þráð niður á loftljósið og hin virtist vera að spinna annan yfir í hengiplöntuna í glugganum. Köngulóaarkitektinn var greinilega búinn að skipuleggja stóran vef þarna á milli og þær voru byrjaðar að leggja grunninn. Ég veit ekki hvort köngulær eru vanar að vinna tvær og tvær saman við vefnaðinn en fannst þetta allt saman mjög athyglisverðar aðfarir og gat varla fengið af mér að spilla þessu góða sambandi. Beitti mig þó hörku setti könnuna undir það dýrið sem hékk í þræði niður úr loftinu skar á þráðinn með pésanum og tæmdi svo könnuna út um gluggann. Ég lék svo sama leikinn við seinna dýrið sem gat engum vörnum við komið en reyndi þó að læsa fótunum í gluggann á leiðinni út. Ég lét hana ekki komast upp með neitt múður og blés henni út um gluggann og niður í garð.
Ég er vön að slátra svona óboðnum gestum með blaði, skósóla eða spreybrúsum en í þetta skiptið fékk ég mig ekki til þess. Annað hvort er ég meirari svona nývöknuð eða þetta áttfætlusamstarf kallaði fram minn betri mann, hvort heldur er hika ég ekki við að stytta þeim aldur ef þær gera sig heimakomnar aftur.

Afturfótadagur og blóðberg

Það er flest að ergja mig núna en ég væri til í að fara austur fyrir fjall eða eitthvað út í sveit til að leita að blóðbergi um helgina.

Bíllinn minn

Bíllinn minn stendur í hlaðinu heima hjá einhverjum öðrum en mér og lyklarnir læstir inni hjá konu sem ekki vaknar þó ég hringi.
Ég var að velta því fyrir mér að vera kvikindisleg og hringja í alla hennar síma og berja húsið að utan en svo dettur mér í hug að kannski sé konan bara ekki heima hjá sér á þessum sunnudagsmorgni.
Hver veit og ég ætla bara að leita að bíllyklum tölvunarfræðingsins og fara í bakaríið.

-------
Ég skrifaði færslu hér í gærkveldi og hún birtist ekki þó ég sjái hana undir ,,Edit Posts".
Skrýtið.

Mætt

Ég er mætt á heimilið aftur og köttunum er óhætt að fara að draga fram ryksuguna. Mér blöskrar umgengnin hjá þeim.

Á öðrum stað er kona sem á að fara að toga upp um sig buxurnar og fara að sinna vinnunni enda nennti hún ekki að sækja mig og því verður engin miskun sýnd í vinnumálum.

Ég þarf að temja mér nýtt göngulag og hnén á mér mótmæla því hástöfum. Ég vissi það ekki fyrr en á fimmtudag að ég kynni ekki að ganga, ég hef staðið í þeirri trú frá því ég man eftir mér að ég gengi bara rétt eins og annað fólk en nú fullyrðir kona sem ég hitti að ég læsi hnjánum þegar ég stend og geng og þyngdarpunkturinn eigi ekki að vera í hælnunum heldur táberginu.
Ja svei.

Smásögur og ljóð

Sjúkraliðinn er orðin ljóðaunnandi í sumarfríinu og um leið og ég byrja að lesa ljóð á einhverstaðar langar mig í meira en það er lítill tími til að leggjast í ljóðalestur.
Ég las smásögu um daginn sem mér fannst skondin og skemmtileg og ég þarf að lesa hana aftur í rólegheitum til að átta mig aðeins betur á hvað mér finnst þar fyrir utan og því þarf ég að koma í verk fljótlega. Ég bíð svo nokkuð spennt eftir Fjallvegabók sama höfundar.

Ég er búin að taka svo mikið af húsgögnum í geymslu að ég þarf að fara að sofa í þvottahúsinu.
Það er spáð 19 til 29 stiga hita í Róm á morgun og eftir það er okkur slétt sama um Ítalíuveður því Tölvunarfræðingurinn kemur heim á þriðjudag og vonandi tekst henni að skáskjóta sér inn með skápum og borðum til að komast inn úr dyrunum.

http://www.centralasiatravel.com/

2009

Mig langar til Uzbekistan og Kyrgistan 2009!

Ætti ég að fara að leggja í sjóð?

Af marblettum og konungbók

Ég er iðin við að blanda mér í það sem mér kemur ekki við, þess vegna bauðst ég til að fara með Kennaranum og vera honum til halds og trausts meðan hann ásamt Rafvirkjanum og Matráðskonunni gengju frá búslóð foreldra sinna sem hvíla nú hlið við hlið aftur eftir tuttugu og sjö ár.
Ég sá svo auðvitað um að pakka hinu og þessu inn í dagblöð og raða í kassa og þegar Rafvirkinn lagði leið sína á háaloftir gat ég ekki stillt mig um að príla upp í stigann og líta þetta marg umrædda háaloft augum.
Mér hefur ábyggilega ekki verið ætlað að snuðra í neinu þar því þegar ég lagði olbogana upp á loftskörina og leit í kringum mig losnaði stiginn úr festingunum á veggnum og ég dunkaði niður með miklum skarkala en hafði sem betur fer tak á skörinni og hékk þar og náði svo með tánum niður á stigann sem skorðaðist fastur undir hillurekka á hliðarvegg.
Ég slapp frá þessu með skrekkin, svarbláan marblett á síðunni og blá rönd á innanverðum framhandleggnum.
Ég er að velta því fyrir mér hvort ég þurfi að vera í langermabol á mánudaginn í vinnunni svo sögur um heimilisofbeldi fari ekki á kreik í reykpásunum hjá vinnufélögunum. Ég hef fengð fréttir af töluverðu hugmyndaflugi á svölunum.
Annars kem ég sjaldan öðruvísi en skreytt hinum ýmsustu marblettum þegar ég hef lagt leið mína á Austurlandið. Eftir vorverkin verður fóki starsýnt á lærin á mér ef ég voga mér í laugarnar en þá bera þau merki ofbeldis úr fjárhúsunum þegar oft á tíðum óþægilega oddkvöss hornin á fénu stingast í mig þegar ég þarf að draga það á milli og nú bætist þetta við.
Eins gott að ég er orðin of gömul til að barnaverndarnefnd verði dregin í málið.

Ég náði svo að lesa Konungsbók Arnalds Indriðasonar á heimleiðinni í dag og varð stórhrifin af því að höfundurinn skuli nota föður sinn og aðrar alvöru pesónur og atburði í sögunni. Það kviknaði hjá mér löngun til að lesa fornsögurnar okkar og nú man ég að ég ætlaði að fá lánaða Sögur frá Skaftáreldum í bókahillunum heima en gleymdi því að sjálfsögðu.
Ætli ég geti ekki farið að fá vinnu við að lesa bækur?

Bruni og bólga

Ég er steinhætt að þora að líta í spegil, ég óttast það sem ég gæti séð þar næst.

Ég leit í spegil þegar ég kom heim á sunnudagskvöld og sá þar rautt og þrútið nef með rauð-þrútnum kinnum sitt hvoru megin en skjannahvíta rönd lá þvert yfir nefrótina yfir í augnkrókana, ennið var líka eldrautt með hvítri skárönd upp við hársrót.
Daginn eftir var þessi rauði litur orðinn svo glóandi að hann lýsti upp umhverfið og sviðinn í andlitinu og þó einkanlega á enninu truflaði daglegt líf mitt óþyrmilega. Það dró þó úr þessu smátt og smátt og í gærkvöld angraði mig lítið annað en örlítill sviði og kláði á enninu og enn voru skærrauðir blettir undir hvoru auga.
Í morgun vaknaði ég svo með óþægilega kláða tilfinningu umhverfis augun og fannst húðin vera að flagna af augnalokunum, sem var svo sem ekki furða eftir þessa íkveikju. Ég staulaðist fram á bað, leit i spegilinn og fannst ég heldur þrútin í andlitinu, bara krem á augnsvæðið og ákvað að ná mér í blað af Aloa Vera plöntu til að bera á mig.
Eftir sturtu og Aloa Vera áburð með pensímblandi leit ég aftur í spegilinn og við mér blast andlit með augnalokum sem voru orðin þreföld að þykkt og það var rétt svo að ég gæti lyft þeim nógu mikið upp til að sjá í spegilinn. Liturinn var svo út í fjólublátt og þegar við það bættust tveir eldrauðir blettir undir augunum og hvít rönd yfir nefrótina var sjónin orðin heldur óhugnaleg og ég velti því fyrir mér hvort ég gæti látið sjá mig utandyra í dag.
Ég lét mig þó hafa það að fara í vinnuna en þar hefði verið betra að vera með sólgleraugu til að sleppa við að svara sömu spurningunni aftur og aftur enda hafði ég lítið svar við þvi hvað hafði komið fyrir andlitið á mér. Eitt var ég þó viss um að þetta var ekki viský drykkju um að kenna, eins og einhver stakk upp á því ég drekk koníak en ekki víský.
Í kvöld eru augnlokin komin í nærri rétta stærð en mig klæjar enn.

Tölvunarfræðingur í Róm

Aldrei getur maður látið vera að njósna um afkvæmin og ég sé að í Róm er 24 stiga hiti klukkan rúmlega átta í morgun að staðartíma. Varað við þrumuveðri einhverstaðra á landinu en það er stórt svo kannski missa nöfnurnar af þvi.
Ég vona að þær fái ekki yfir 40 stiga hita þegar líður á daginn eins og hefur stundum verið þarna á svæðinu undanfarið og svo finnst mér svona veðursíður bara hrein snilld.

Íkveikja

Næst þegar einhver segir við mig ,,Við þurfum enga sólarvörn" ætla ég ekki að taka mark á því.