Mogginn sagði mér þetta áðan þegar ég leit í hann:
Fiskar: Öryggi þitt meðal fólks dregur að sér tækifæri. Ástvinur (sérstaklega einhver yngri) lærir af þér. Í kvöld færði tækifæri til að blása í gamlar glæður.

Í ljósi þessa spándóms held ég áfram að hringa í yngra barnið mitt svo hann geti lært tiltekt af mér.
Ég velti því svo fyrri mér hvort nokkur hætta sé á að það komi glæður í flugeldalagerinn hjá Kennaranum en hann verður að selja flugelda fram að miðnætti.
Ánnars hefði ég þurft að kíkja á gamla vini áður en árið er liðið í aldanna skaut og mig langar eiginlega bara til að byrja morgundaginn á því að fara í ljós. Já ég veit, ég predika miskunarlaust óhollustu ljósabekkja en á þessum tíma árs blæs ég á allar mínar predikanir og fer í einn eða tvo tíma. Það minnkar á mér myglan við það.
Sjúkraliði , eigum við að byrja daginn klukkan 9 á því að fara í ljós?

Sammála

Ég rakst á bloggskrif konu sem ég sá að ég er oftar en ekki sammála og auðvitað linkaði ég á hana til að muna eftir að lesa hana reglulega óreglulega.

:-)

Það er galli á heilabúinu í mér. Hann lætur sérstaklega mikið fyrir sér fara í skammdeginu þegar sólin er skriðin í hýði og dagsljósið flutt á aðra vetrarbraut. Þessi galli veldur ofáti og minnistapi og það er allt honum að kenna að ég tók upp rafmagnslausa myndavél áðan.
Það vita flestir að rafmagnslausar myndavélar henta illa til æfingamyndatöku af blysum og flugeldum en ef ég hefði ekki gengi fram á ísilagt tré rétt neðan við Perluna áðan og reynt að taka af því myndir hefði rafmagnið dugað til að smella af einni til tveimur myndum af flugeldunum.
Ég gekk fram á þetta ísilagða tré rétt við gervihverinn í Öskujuhliðinni og ég var að veltast þar í óþökk varðliða Landsbjargar vegna þess að á leið minni úr Nauthólsvíkinni gekk ég fram hjá manni sem stóð við einn af akvegunum um Öskjuhlíðina og kallaði hástöfum í þá sem voru síðastir í blysgöngu FÍ og Útivistar að við ættum að beygja upp á veginn. Ég hlýddi og nokkrir aðrir, flestir af þessum nokkrum hafa snúið við og elt hitt göngufókið sem betur fer fyrir þá því ég og þeir sem héldu upp í hlíðina þarna komum fljótlega að gulum borða sem varnaði okkur leiðarinnar. Við gerðum tilraun til að hundsa það en rákumst þá á varðliðana sem gerðu okkur afturreka og eftir að hafa þrætt stíga og ófærur komum við að gervihvernum þar sem þessi langa málsgrein byrjaði á.
Það er lítið meira um þetta mál að segja ég hef áður villst í blysgöngu í Öskjuhlíðinni og séð flugeldasýningu fyrir því en ég lagði vel á þetta litla minni sem ég hef að maðurinn sem vísaði okkur úr leið var ávarpaður með nafni af einhverjum göngumanni og spurður að því hvort hann væri að vinna fyrir Útivist. Ég velti því fyrir mér hvort leiðsögn hjá því félagi sé öll í þessum stíl.

Netið

Ég er búin að vinna af mér vinnuskylduna á gamlársdag með því að leika mér. Leika mér við að setja inn upplýsingar á starfsmannasíðu nýju vefsíðunnar sem vonandi fer í loftið fljótlega. Þar sem stór hluti starfsmannana var ekki með mynda af sér á gömlu síðunni fann ég bara myndir við hæfi til að setja inn. Þær eru misjafnar og sumar teknar af jólaskrautinu mínu, aðrar fundnar á netinu.
Netið er snilldar uppfinning þrátt fyrir alla þess galla eða öllu heldur hvernig gallaðir menn misnota það. Ég googlaði nokkra einstaklinga sem ég vinn með og sjá, ég fann myndir af þeim.
Klippti nokkrar til og lagaði og setti þær inn, einn fékk nú bara mynd af baklutanum af sér og konunni á árbakka uppi á fjöllum, í önnum við að losa fjallabílinn sinn úr krapaelg við árbakka. Mér fannst sú mynd mun skemmtilegri en myndin af honum með baukinn sinn í fjallakofa.
Það ber að taka fram að leikaragangurinn með myndirnar var ekki hluti af vinnuskyldunni.

Nú er ég að hugas um að taka til í því sem ég er búin að trassa og trassa og ....

Og klukkutíma og 20 mín síðar

Er ég búin að finna litina sem ég fékk í jólagjöf í FYRRA og penslana sem fylgdu með og leika mér að þeim en vefsíðumálin liggja enn í dróma.

Klukkutími og 20 mínútur

þangað til ég fer að horfa á House og á þeim tíma ætla ég að skoða vefsíðubullið sem ég þarf að gera í vinnunni, skoða vatnslitablokkina sem ég keypti mér snemma í desember og eitthvað meira sem ég man ekki í augnablikinu. Kannski hita upp jafninginn með hangikjötsafgangnum.

Fjórða og síðasta

Þá er fjórða og síðasta bókin búin í bili og meira að segja 3 blaðsíður í manjúalnum með myndavélinni. Ég kann orðið að kveikja og slökkva og að kveikja og slökkva á skjánum líka. + svolítið meira, nú er að hætta að lesa og byrja að mynda.
Það er vinna á morgun, mikið væri nú gott að sofa fram að hádegi.

Jólin koma og jólin fara

Og ég er búin að lesa Litbrigði galdranna sem er auðvita hrein snilld þó hún missi eitthvað af snilldinni í þýðingu en það er alltaf við því að búast. Ég átti eiginlega ekki von á að það væri hægt að þýða Terry Pratchett svo vel færi, hélt að það væri þá löngu byrjað á því.
Arnaldi lauk ég svo af í gærkveldi og á þar með að geta skilað honum á bókasafnð á morgun, hann átti að vera kominn þangaði fyrir viku síðan. Harðskafi kemur lítið á óvart, fléttan er góð og Erlendur endurtekur sig frá fyrri sögum, það er spunninn meiri þráður í persónuna en mikið endurtekið og í morgun renndi ég í gegnum Mary Higgins Clark svo ég geti skilað henni líka á bókasafnið. Arnaldur stendur sig betur í persónusköpun en sú ameríska.
Næst á að fara út að labba og undirbúa ármótaheitin um breytta og betri lífshætti í þeirri von að það geri mér kleyft að labba á fjöll í sumar, allavega fell. Von hefur aldrei skaðað neinn, það hefur vonleysi aftur á móti gert.

Hætt

Ég er hætt að spila með fyrir þessi jól, hætt að hafa áhyggur af því að finna ekki hina einu sönnu jólagjöf handa dótturinni, syninum og öllum hinum. Ég ætla að forða mér frá mannaveiðurunum sem beita lygakrókana með skrumi fyrir hver jól, hætt að láta það fara í taugarnar á mér að sumir af mínum nánustu séu eins og órói um allan bæ við að finna þetta og hitt til að fullkomna jólin, hlaupa búð úr búð í þeim tilgangi. Ég er hætt að láta það angra mig þó aðrir af mínum nánustu hagi sér á þann hátt sem ég er ósátt við. Ég veit ekki hvort get hætt að finna til með stúlku sem ég er sannfærð um að verði döpur þessi jól en ég get reynt, því mín vanlíðan bætir ekki hennar.
Eins og fyrir hver jól undnfarin ár hefur hellst yfir mig tómleikatilfinning annað slagið, kapphlaupið um hinn fullkomna jólaundirbúning hefst sífellt fyrr. Strax í október förum við að sjá viðtöl og myndir af fullkomnu fólki í fullkomnum jólaundirbúining og það er tíundað hvað þetta fullkomna fók er myndarlegt til munns og handa og lifir í eilífri hamingju alla aðventuna þar sem hápunkturinn eru hinn fullkomnu jól. Og eins og segir á baksíðu eins þessa miðils sem keppist við að selja okkur fullkomin jól þetta árið ,,Kaupmenn veigra sér ekki við því að auglýsa munaðarvarning að andvirði margra mánaðarlauna verkamanns sem gjafir í tilefni af fæðingu hans sem fæddist í fjárhúsi til að vera ofsóttur fyrr kærleikann. Hinir göfugu gefa ekki lengur ölmusu þannig að hægri höndin viti ekki hvað sú vinstri gerir, heldur sem fermetrastórar ávísanir á síðum blaða, þannig að almenningur sjái gæsku þeirra og fyrirgefi þeim okrið og svindið."
Auglýsing innan í þessu sama blaði hvetur okkur til að gefa góða heilsu í jólagjöf og þess auglýsing virkaði eins og köld vatnsgusa framan í mig því heilsan verður ekki keypt í húsgagnaverslun. Engin kaupmaður á landinu getur selt mínum nánustu verkjalausann dag handa mér þeir dagar eru eins og happdrættisvinningar og þeir koma á miða sem ekki þarf að borga fyrir. En vissulega koma kaupmenn til með að beita svipuðu skrumi á lygakrókana til að veiða þá sem vilja sínum nánustu allt það besta sem þeir geta gefið og það er búið að innræta okkur að það besta felist í einhverju sem þarf að borga fyrir.
Ég er hætt að spila með en ekki hætt að vera þakklát fyrir að hafa kynnst öðruvísi jólaundirbúningi og jólahaldi, að hafa kynnst jólaföstu sem ekki einkenndist af kapphlaupi við að njóta lystisemda lífsins í tónleika- og skemmtanahaldi, ofáti og hlaupum milli verslanamiðstöðva, heldur jólaföstu þar sem taktur náttúrinnar réði lífsmunstrinu meira en kaupmennirnir og gul rafljósamengunin var daufar týrur út við fjarðarmynnið meðan stjörnurnar fengu að blika óáreittar á himni og ég er sannfærð um að rósemdarjórtur kindanna í fjárhúsunum eftir gegningar er meira í anda kristninnar en upplestur plastjólasveinsins á jólaguðspjallinu. Reyndar finnst mér jaðra við helgispjöll að láta rautt og hvítt plastið byrja að lesa upp úr helgiriti kristinna manna í nóvember.
Ég er svolítið hissa á kirkjunnar mönnum að mótmæla ekki þessari meðferð á helgisögunum, ég er nokkuð viss um að það hefðu heyrst hávær mótmæli ef skrípið hefði verið látið lesa upp úr Kóraninum.

----------
Og nú ætla ég að halda áfram að hlusta á RÚV rás1 þar sem Njörður P flutti tölu um ýmislegt tengt jólum og las upp jólaljóð m.a úr ljóðabókinni Einferli eftir Finn Torfa sem þar sem ég lærði orðið lygakrókar, mér finnst það snilld.

Jólarólahvíldin

Þegar maður er orðinn leiður á jólagólinu er ráð að skreppa suður á bóginn
og hlusta á

Israel Kamakawiwo`ole, blessuð sé minning hans.

Þetta er náttúrulega frábært

Hver þarf jólalög á Þorláksmessu.

Merkilegt

Sórmerkilegt að fólki skuli detta í huga að heimta eitthvað á þessum árstíma annað en jólagjafir. Nú þarf ég að vinna heila helv. helling og það við allt annað en ég ætlaði mér þegar ég tók upp úr kössunum eftir flutninginn.
Annars er það helst héðan að frétta að glugginn minn snýr ekki að Engjasmáranum, aftur á móti horfi ég þangað þegar ég fer í kaffi. Glugginn minn snýr að Esjunni sem ég því miður sé mun minna af en á gamla staðnum og ég er frekar niðurdregin þegar ég hugsa um útsýnið þar.
Ég er búin að setja rauða blómaseríu í glerkúlu í gluggann minn svo ef þið sjáið rauða týru sem rýnir í austur átt þá tilheyrir hún mér.
Það er búið að setja hurðir á báða stigagangana og fyrir lyftuganginn líka svo við sem sitjum næst lyftuopunum þurfum ekki lengur flísteppi og ullarsokka sem aukabúnað, aftur á móti er orðið ansi þungt og loftlaust hérna þar sem gluggaopnun á að vera stýrt með sjálfvirkum mælum og veðurstöð og við eigum eftir að sjá hvort það fullnægir okkar kröfum um hreint loft og súrefni.
Þangað til eru það stuttbuxur og hlýrabolir!
Hækkanlegt skrifborð hefur verið draumavinnuaðstaðan lengi og nú er best að njóta þess og fara að vinna.

Batnað?

Mér er næstum þvi batnað, ég er að hugsa um að fara í stigaæfingu í dag en fyrst ætla ég að koma við í bakaríinu. Ég nenni ekki að taka stigaæfingu í hádeginu líka.

Svimi

Ég held að það hafi ekki verið fyrir lofthræðslu sem mig svimaði svo mikið í morgun að ég gafst upp í vinnunni klukkutíma eftir að ég mætti. En hvernig sem á því stóð var heilsan svo léleg að ég hefði átt að halda mig í rúminu í morgun í stað þess að læðast í vinnuna á bílnum. Ég var varla ökufær heim og þurfti að tala sjálfa mig til í gríð og erg til að lognast ekki út af undir stýri. Svaf svo meira og minna í sex tíma og hef dottað af og til síðan.
Það er grenjandi rigning, svo slæm að kattaprinsinn á heimilinu vogaði sér ekki út heldur sat í dyrunum og ruggaði fram og aftur því hann var alveg að pissa á sig og þá er sko veðrið orðið slæmt.

Ég keypti hálfa myndavél í gær en er ekki farin að skoða hana ennþá, kom þó við hjá Kennaranum í gærkveldi og setti rafhlöðuna í hleðslu. Ég þarf svo að finna mér tíma til að læra á gripinn.

Gömul skólasystir úr heimavistinni og nágranni úr sveitinni á afmæli í dag. Skrýtið hvað maður man sum afmæli en önnur ekki. Hún fæddist um borð í strandferðaskipi en fékk ekki að heita í höfuðið á því.
Þó svo að ég óskaði henni til hamingju hérna kæmist hún aldrei að því svo ég læt mér nægja að hugsa til hennar. Vel að sjálfsögðu.

Flutt

Ég fór og þurkaði sagið úr hillunum og raðaði upp nokkrum möppum, labbaði nokkra hringi og horfði á pollanan á gólfunum í endanum sem á eftir að þétta glugganan í.
Það er bara nokkuð kúl að flytja inn í hálfklárað, það stendur stormur upp um lyftuopin og ég verð komin í góða stigaþjalfun í vikulokin.

Skreytingar

Skreyttir kertjastjakar geta valdið vandræðum þegar sjónvarpið er á annari hæð en kertaljósin.
Ég þarf að sóthreinsa.

Nenni ekki

neinu núna.
Best að hlutsa á ,,Orð skulu standa".

Nýbyggingar

Það er borin von að áætlanir byggingarverktaka og iðnaðarmanna standist nokkurn tíma.
Minn vinnustaður ætlar samt að hefja starfsemin í nýju húsnæði á mánudaginn. Í húsi sem er 20 hæðir, ein lyfta komin í gagnið og engar vinnulyftur í notkun, allir iðnaðarmenn langt á eftir áætlun með sín verk á öllum hæðum og þurfa allir að nýta þessa einu lyftu til að flytja fólk og efni á hæðirnar.
En við látum ekki deigan síga og í dag hefur framkvæmdarstýran 1 klukkutíma til að flytja skrifborðin upp og á morgun hefur hún 4 tíma til að flytja allt annað sem við þurfum til að geta byrjað að vinna á mánudaginn.
Starfsfólk þessarar tilteknu framkvæmdastýru glotti út í annað þegar hún byrjaði að segja okkur á starfsmannafundi að byggingarstjórinn hefði tilkynnt sér að ekkert gæti orðið af flutningum um helgina þar sem dúkarinn gæti ekki byrjað að vinna á hæðinni okkar fyrr en á þriðjudag, klósettin væru ókomin upp og flísarnar á snyrtingar líka.
Við áttum ekki von á öðru en við flyttum samt sem kom auðvitað í ljós, hún hafði fundið dúklagningamann sem mætti á staðinn á fimmtudag og var búin með 600 m2 af 800 seinnipart í gær. WC má setja niður til bráðabirgða og ef það dugir ekki öllum er almenningssalerni í næsta húsi. Hurðir koma svo með tímanum og vonandi verður búið að skipta um tengla á ljósunum, sem voru öll með röngum tenglum, svo við þurfum ekki að nota vasaljós enda gæti það verið varasamt ef ekki er vel lokað fyrir lyftustokkana sem ekki eru komnir í gagnið.
,, Þetta verður svolítið eins og að flytja inn í sína fyrstu íbúð" sagði hún og starfsmennirnir glottu út í hitt líka. Við pökkuðum svo samviskusamleg niður í gær og af því lyftumálin standa svona verð ég heima hjá mér í dag og athuga eftir hádegið á morgun hvort ég get orðið að liði í nýbyggingunni við að taka upp úr kössum og skrúfa saman skrifborð.

Ok

Ég er komin aftur í fjölmenninguna á suðvesturhorninu eftir að hafa andað að mér lyktinni af golfstraumnum austan við landið, séð hvað fuglar geta verið grálúsugir, reytt hálfan hana, hreinsað upp helling af fuglakjöti, borðað svartfugl, myndað öldur og klakabólstra, sofið, prjónað, sofið meira og föndrað jólakúlu.

Svo kom ég heim og fór að vinna og vinna og nú er ég búin að vinna af mér þessa tvo frídaga mína.

Á morgun þarf ég að vinna meira og svo þarf vinnan að flytja og svo ef guð lofar og handleggirnir hlýða mér þarf ég að þvo einn eða tvo glugga heima hjá mér og ganga frá hreinatausfjallinu mínu.

Ég lýsti því að vísu yfir í vinnunni að ég ætlaði ekki að gera annað fyrir jól en að skipta á rúminu mínu enda er ég ekki að þrífa gluggana vegna þess að það eru að koma jól heldur vegna þess að þeir eru óhreinir. Og ef, ef til vill bættist við skreytinguna í skúffunum undir sófaborðinu, þessar sem eru fjórar og ég ætlaði einhverntíman að skreyta eina á hverjum sunnudegi í aðventu, já þá bara treysti ég því að enginn segi vinnufélögunum frá því svo þeir standi mig ekki að ýkjum, skrökvi og ósannindum.

Ég rakst á bók í bókasafninu um daginn, í henni var snið að jólaþorpi og ég ætlaði að búa mér til jólaþorp í glerborðið. Ég hef ekki mátt vera að því ennþá og ennþá er ekki kominn kortahönnunarkvöldið sem Sjúkraliðinn lofaði upp á ær og trú að við héldum á aðventunni.

Ég er aftur á móti komin á þá skoðun að gáfulegust myndavélakaupin að svo stöddu sé Olympus E-500 kit með tveimur linsum.

Að þessari niðurstöðu komst ég eftir að hafa pumpað og spurt út úr Bláu konuna með hvirfilvindinn í kollinum, þessa sem enginn fellibylur hefur enn verið látin heita í höfuðið á. Sennilega vegna þess að þessi kona hefur ekki líkamlegt atgerfi til að láta eins og fellibylur og það hvarflaði að mér hvort æðri máttarvöld hefðu sett henni hemil af ráðnum hug því eins og alkunna er getur slóðin eftir fellibylji orðið skrautleg. Synd og skömm samt sem áður.

Og eins og venjulega hef ég ekkert að segja en get samt ekki hætt að blaðra.

Flóttamaður

Ég er að hugsa um að flýja Suðurlandið á morgun klukkan 10.
Verð ég þá ekki orðin landflótta?

Snilld

Bíllinn minn fékk fimm lítara af olíu og rauk í gang. Jæja, það eru auðvitað ýkjur að segja að hann hafi rokið í gang en það þurfti allavega ekki að losa einhvern helling af rörum og dæla upp olíu, hann gerði það sjálfur og ég er alltaf að sjá það betur og betur hvað þetta er snilldarlegt ökutæki.
Hvað er fólk að kvarta þó það glamri svolítið í mælaborðinu, ballansstöngin sé í skottinu og helmingurinn af pústinu í ruslinu.
Ég held nú samt að ég þurfi að kaupa perur í mælaborðið fljótlega svo ég sjái á olíumælinn, það er orðið dimmt að morgni, um kvöld og miðjan dag eða alltaf þegar ég sit i bílnum.

Olíulaus?

Bíllinn minn drap á sér um leið og ég beygði inn á bílaplanið áðan, ég er hrædd um að ég hafi loksins orðið olíulaus. Ég man bara alls ekki hvenær ég tók olíu síðast!
Djöf... vesen.