Mogginn í dag

Ég sé að starfsmenn Morgunblaðsins þekkja ekki íslenskar reglur um notkun ,,gæsalappa" í ritmáli og ég sá fyrr í dag að ,,Humarhátíðin á Eskifirði gengur vel" Ég veit ekki hversu margir Hornfirðingar hafa fengið áfall við að lesa þessa frétt. Mér brá allavega.

Annars var gulur hundur í 101 Reykjavík víst að spyrja eftir mér og þar sem ég þarf ekki að gera fínt svo hægt sé að halda veislu hér í kvöld er ég að hugsa um að fara og viðra hann aðeins, skila af mér eggjum og bréfum áður en ég klára að pakka niður fyrir sumarbústaðaferð og Hvítársiglingu á morgun.

Sumarfríið búið í bili

Ég var í sumarfríi í gær og það mun hafa sést hérna á síðunni, ég var duglegri að blogga en að skola skítinn af bílnum mínum og það sést líka á honum.
Vinnan er níðþung núna og það bitnar líklega bæði á blogginu og bílnum.
Ég hélt í gær að ég væri að fara að leiðbeina í gömlu aukavinnunni minni en það var einhver misskilningur í gangi þar og þá þarf ég víst að faraaftur við fyrsta tækifæri til að koma einhverju í verk á þeim bæ.
Ég er eiginlega ekki tilbúin til að ganga aftur í þessi verk í júlí og ágúst svo ég færi ekki að gráta þó Sjúkraliðinn fengi ekki Færeyjavinnu í sumarfríinu.

Fagmenn

Mér finnst virkilega gaman að sjá fagmenn að störfum. Fimm ára stelpukrakki sem ég kannast við ,,ELSKAR" flest. Hún sagði við móðursystur sína í kvöld: ,,Ég elska banana" um leið og hún fleygði bananahýði í ruslið. Móðursystirin svaraði ósköp rólega ,,Já, en bananinn elskar þig ekki. Honum þykir bara mjög vænt um þig eins og okkur þykir mjög vænt um banana". Sú stutta sneri frá ruslafötunni og á leiðinni út úr eldhúsinu sagði hún, ,,Jáhá, og mér þykir MJÖG vænt um banana".
Ég er sannfærð um að þessi móðursystir er fagmaður og ætla að mæla með henni við alla sem ég þekki. Þurfið þið á sálfræðingi að halda?

------------------------------------

Ég skil ekki hvað er að bílnum mínum. Kona sem ég þekki segist ekki ætla í jeppaferðir með mér fyrr en ég verði komin á stærri jeppa og ég er ekki að sjá samhengið.
Stórir jeppar, stór dekk? Hvað er málið.

Hugsandi

Ég hef verið að hugsa, þökk sé Gerði Kristnýju, hugsa um hvernig ég geti orðið fræg.
Mig langar til að verða fræg fyrir ekki neitt en bara veit ekki hvernig ég á að fara að því. Gæti ég orðið fræg á Íslandi fyrir að stilla mér upp á Austurvelli, standa þar í nokkra daga við hliðina á styttu Jóns Sigurðssonar og gera ekki neitt. En bara það að standa eins og stytta og gera ekki neitt er jú að gera eitthvað svo ég get ekki notað það. Get ég farið að stunda næturlífið í Reykjavík af miklum og áberandi krafti með öllum þeim aðferðum sem ungt fólk í dag notar til að fá athygli ljósmyndara slúðurvefsíðna og slúðurblaða? Það er samt að gera eitthvað, ekki satt?
Ég er að láta mér detta í hug ýmislegt annað, sumt er ekki falið til birtingar hér, til að vekja á mér athygli og verða fræg en sá böggull fylgir skammrifi að allt felur það í sér að gera eitthvað og þá verð ég ekki fræg fyrir ekki neitt.
Ég held að ég tilheyri þeim hópi fólks sem þarf að endurskoða viðhorf sín til ýmissa mála og ábending Gerðar Kristnýjar í Bakþönkum í dag er þörf áminning.

Ég rændi þessari mynd á netinu. Ég veit ekki nema ég sé að þverbrjóta lög og reglur um höfundarrétt með þessu, ég verð sjálfsagt að kynna mér það betur.
Meðfram þessum smávötnum gengum við eins langt og hægt var fórum þá upp á hálsinn á milli þeirra og Langasjávar og til baka meðfram honum. Auðvitað allt með útúrdúrum og löngum kaffi og matar stoppum. Það var sólskin og ég brann á nefinu en sem betur fer fyrir mig dróg ský upp á himinninn þegar leið á daginn. Það er mý á staðnum og þó ég þrætti fyrir það í gær að þetta gæti verið bitmý, ég sá engin bit á mér, varð ég að viðurkenna það þegar ég kom heim að mér skjátlaðist.

Langisjór

Ég kom að Langasjó í fyrsta skipti á ævinni í gær. Einhver misfróður karl eða kona var búin að telja mér trú um að ég kæmist ekki á bílnum mínum þangað og ég hef síðan þá ekki þorað að hugsa til þess að fara þarna inn eftir á eigin vegum.
Fór með rútu í gær og sá ekki betur en þetta væri vegur fyrir alla bíla, eitt vaðið var þó allt að því hnédjúpt svo ég mæli ekki með að fara á Toyotu Yaris ,,sem maður á sjálfur" eins og einhver orðaði það.
Ég get framvegis látið mig dreyma um að fara með tjald og veiðistöng inn að Langasjó og að ganga á Sveinstind í rólegheitum.
Ég sleppti göngunni á Sveinstind því ég er í lélegu göngformi og finnst fátt leiðinlegra en að sprengja mig á að reyna að halda í við þá sem fara hraðar eða vera dragbítur á aðra í göngum, svo ég ásamt hjartasjúklingum og gamalmennum rölti með vatninu og upp og niður skriður og brekkur á þeim hraða sem þeim hentaði og fór ágættlega með mig enda finn ég ekki fyrir neinum álagsverkjum í dag, hvað sem verður á morgun.
Sérkennilegt að ganga í svona landslagi sem rennur undan fæti í hverju skrefi og þegar maður kemur að mosató hugsar maður ,,Jæja, loksins eitthvað fast undir fæti" en sjá, mosaflekkirnir skríða hægt og virðulega með mann niður hlíðarnar líka. Ég var stundum með áhyggjur af sjúklingunum en þeir spjöruðu sig og stoppuðu þegar þeim hentaði. Ef ég get gengið þessa sömu leið þegar ég verð orðin 77 ára þarf ég ekki að kvarta í ellinni.
Ég gleymdi tannburstanum, hárburstanum, GPS tækinu, myndavélin virkaði ekki, ég komst ekki til að kaupa mér landakort, tók með mér fullt af óþarfa mat en eggjabakkadýnan sem Kennarinn gaf mér á föstudaginn var með í ferðinni og framvegis fer ég ekki í skálagistingar öðruvísi en með hana með mér.

Ég mætti í brúðkaup á laugardag í fallega gamla bárujárnsklædda kirkju í Hafnarfirðinum. Þar var fátt sem kom á óvart, þetta var hugguleg athöfn samkvæmt íslenskum nútímahefðum, brúðhjónin hamingjusöm og hugguleg eins og vera ber, brúðurin er held ég búin að finna sinn farvegi við að lappa upp á vansælar sálir í vinnutímanum og hefur haldið sig við heilbrigðan einstakling í einkalífinu síðan hún byrjaði að læra sálfræði.
Allt voða huggulegt og mér finnst alltaf jafn gaman að sjá unga ljóshærða prestinn á hvítu bandaskónum með pinnahælunum í ljósum messuskrúða sjá um athafnir fyrir þessa vinkonu sína sem hún gifti þarna.

Einhvern daginn vona ég svo að ég eigi eftir að heyra fólk sem heldur kirkjubrúðkaup velja eins og einn sálm til að láta syngja við brúðkaupið, þetta er jú trúarleg athöfn en ekki veraldleg og þess vegna finnst mér eðlilegt að þess gæti meira við athöfnina.

Fuglalíf

Það var of gott veður í morgun til að bæla koddann fram eftir svo ég nuddaði mestur stýrurnar úr augunum klukkan sex, vippaði mér í skóna og dreif mig út að ganga.
Sólin skein á spegilsléttann Kópavoginn, ég deildi morgunsólinni með æðarfuglum, gæsum og vaðfuglum, hundaeigendur og blaðburðarfólk var ekki enn komið á stjá. Undanfarna morgna hef ég hitt æðarhjón með tvo unga við fjöruborðið og ég sá ekki betur en þau væru þarna skammt undan fjörunni í morgun á hægu sundi, æðarhópurinn sönglaði sitt hægláta úÚúúÚú og kjölfar þeirra skreytti lygnan flötin. Skyndilega breyttist sönglið í eitthvað sem líktist meira krruunk, krrruuunnk og ungarnir eins og runnu saman við kolluna, um leið og sílamávur renndi sér niður að þeim. Hann rétti sig ,,tómhentur" úr dýfunni og lagði til atlögu við næstu ungamömmu sem var blikalaus á ferðinni með einn unga. Sá ungi var sýnd veiði en ekki gefin og eftir nokkrar tilraunir í viðbót settist vargurinn á stein og beið færis.
Ég hinkraði við til að sjá hvort honum tækist að veiða sér til matar og veiðilöngun mín lét á sér kræla líka. Áar mínir hefðu verið snöggir að ná í riffil og skjóta kvikindið enda í dauðafæri. En það er bannað að vera með vopn á svæðinu og ég á þar að auki engan riffil svo ég hélt göngunni áfram og eftir stutta stund hélt mávurinn áfram líka matarlaus.
Ég fór í Grasagarðinn í vikunni og horfði á vegfarendur gefa sílamáfunum brauð, þeir eru orðnir uppiskroppa með andarunga og þurfa að láta sér gjafabrauðið nægja og það var stór hópur og mikill vængjaláttur yfir ,,gjafaranum".
Ælti fólk átti sig ekki á því að meðan endurnar slást við mávana um brauðið gleyma þær að gæta unganna og þeir verða auðveld bráð. Það er því bjarnargreiði að gefa öndunum meðan þær eru með unga.
Það sást heldur enginn andarungi á tjörninni í garðinum núna bara nokkrir gæsarungar og þeir eru of stórir fyrir veiðibjöllur fljótlega eftir að þeir koma úr eggjunum.

Málshættir

Ég er mikill aðdáandi málshátta og máltækja en á þó til eins og aðrir að snúa þeim við. Allir málshættir og máltæki eiga sína skýringu en þegar ég sagði einni frænku minni í dag að það sem hún væri að gera þessa dagana væri kallað ,,að vera eins og útspýtt hundskinn" fór ég að hugsa um hvaðan í ósköpunum þetta orðatiltæki væri komið.
Ég sá oft spýtt skinn þegar ég var krakki og veit síðan þá að þegar skinn er spýtt á holdrosinn að snúa út en hárinn á skinninu að því sem það er spýtt á. Amk spýtti afi minn selskinnin þannig meðan hann skaut og fló sel og spýtti skinn, en á virðulegum söfnum hef ég séð þessu snúið við. Ég sá afa aldrei spýta hundsskinn og veit ekki til þess að það hafi yfirleitt verið gert. Svo hvaðan kemur þetta og hver er samlíkingin?
Svo tala sumir um að ,,rembast eins og rjúpan við staurinn" en aðrir tala um ,,steininn". Rjúpur voru bundnar við straura til að laða að aðrar rjúpur ,,sem lágu þá vel við höggi" veiðimannsins. Ég held að þær hafi aldrei verið bundnar við stein. Aftur á móti hefur stundum verið talað um ,, það liggi fiskur undir steini" og var mikið notað í tengslum við heimildarmynd um Grindavík fyrir langa löngu.
Ég býst fastlega við að ákveðinn heilbrigðisstarfsmaður hafi verið að rugla þessu tvennu saman um daginn langar til að koma leiðréttingu á framfæri þó seint sé.

Svo þarf ég að fara að hringja í fleiri frændur og frænkur og sækja myndir og þetta og hitt og annað en nenni því ekki.

17. júní

Það er kominn 17. júní og ég er ekki að ganga yfir Leggjabrjót- en það kemur 17. júní aftur einhverntíma og kannski kemst ég þá. Svo hef ég labbað Leggjabrjót á öðrum tíma en 17. júní og kannski geri ég það einhverntíma aftur.
Það er mikið af ,,kannski" og ,,einhverntíma" í þessari færslu.
Ég gerði svo í dag allt það sem ég ætlaði að gera í gær en heilsan leyfði ekki og þó mig langi til að gera miklu meira heima hjá mér langar mig líka niður í Grasagarð og ég er að hugsa um að láta það eftir mér.

Ég hefði alveg þegið að eiga frí á morgun líka.

,,........nístir merg og bein"

Ég var í óvissuferð í gær og mér varð kalt. Ég veit ekki hvort það var partur af prógramminu en það var vissulega ekki það sem ég átti von á og var þess vegna ekki með föðurland og langerma ullarbol.
Kannski haldið þið að maður þurfi nú ekki á svoleiðis að halda á íslensku rok- og rigningarlausu sumarkvöldi en þegar maður boðar í hlöðu sem er eingöngu hituð upp með tveimur gashiturum sem verða gaslausir til skiptis og vindaugað opið upp á gátt, búið er að standa úti í einn og hálfan tíma til að bíða eftir matnum án þess að hreyfa sig að ráði fer manni að verða kalt og þegar mér verður kalt fara verkir, stingir og bólguþrimlar að gera vart við sig hér og þar, skapið versnar og sjálfsvorkunin lætur kræla á sér.
Ég fer fram á það næst að fara á mínum bíl í óvissuferðir á vegum vinnunar.
Af þessu öllu leiðir að ég er frekar lítilfjörleg og aðgerðarlaus í dag, ég vaknaði að vísu með þá fullvissu í kollinum að nú veitti mér ekkert af því að fara í Bláa lónið en er búin að komast að því að ég nennti sennilega að fara ef lónið fræga væri í bakgarðinum hjá mér, ekki annars. Sundlaugin er í þar, þar næsta garði en ég nenni samt ekki fyrir mitt litla líf að taka mig til og fara þangað, það er allt of mikil fyrirhöfn að klæða sig úr og í núna.
Ég er svo lítið upplífgandi núna að það er niðurdrepandi að umgangast sjálfa mig.
Annars er vinnuferli komið í gagn til að bæta heilsuna eins og hægt er, það tekur bara allt sinn tíma.
Ég áttaði mig heldur seint á að ferð FÍ og Landverndar að Langasjó er núna í júni, ég hélt hún yrði farin í lok júlí eða byrjun ágúst og lenti á biðlista þegar ég loksins pantaði.
Ég fékk upphringingu í gær og var sagt að ég kæmist í ferðina, ómögulegt að fara þetta án mín og nýjasta slagorðið verður hér eftir ,,engin ferð á Hafrúnar". (ég hef skáldaleyfir á þessari síðu) Og nú hef ég viku til að hætta þessu voli og væli og láta mér batna svo ég geti aðeins hreyft mig næsta sunnudag.
Verst að ég þarf að keyra í Hólskjól á laugardagiskvöldið eftir að ég er búin í brúðkaupsveislunni. það stefnir í að ég stoppi ekki lengi þar.

Fríið búið

og stressið byrjað með verkjatöfluáti og tilheyrandi. Ég þarf að klára allt of mikið á of stuttum tíma og svo dynja á mér bréf úr ýmsum áttum sem fólk býst við að ég svari!
Ég verð mikið fegin þegar ættarmótið verður loksins búið en núna veit ég hvenær systrabörnin mín hinu megin á hnettinum eru fædd. Ekki lítið það!
Ég er að hugsa um að skreppa á eins og einn fund.

Menningardagar

Ég er búin að vera í alvöru fríi um helgina. Kom ekki nálægt neinni vinnu og litlu af heimilisstörfum. Fór í miðbæ Reykjavíkur eftir hádegi á laugardag og rölti milli búða, horfði í glugga og spáði í íslenska hönnun sem er í flestum búðum á Skólavörðustíg og þar í kring. Fór svo í bíó um kvöldið og sá létt grín og gaman um sjóræningja.
Í dag sinnti ég menningunni áfram og byrjaði á að fara á Listasafn Íslands og hlusta á leiðsögn um sýningu Cobra hópsins og tengsl Sigurjóns Ólafssonar við hann. Þar kom ýmislegt fróðlegt fram um fugla, grímur, egg og fleiri form í
súrrealismi en ég saknaði þess að fá ekki leiðsögn um salinn þar sem myndir Svavars Guðnasonar héngu eingöngu.
Síðan lá leiðin út á Seltjarnarnes þar sem menningardögum seltirninga var að ljúka og ég skoðaði vinnustofur ma þeirra Tolla, Kristínar íkonamálara og fleiri góðra listamanna sem ég er of sifjuð til að muna nöfnin á.
Góður dagur og það eina sem ég sakna að hafa ekki komist yfir er fótabaðið á Nesinu litla og lága.
Á morgun er sumarfrí og vonandi sólskin og blíða, ég ætla að reyna að komast í garðvinnu.

Ruglið

og bullið.
Ég hringdi í Píparann í kvöld, hann var á leiðinni í bæinn og ég sagði honum að hann væri að fara út á morgun. Honum fannt það ólíklegt, sagðist vera að fara út á sunnudag og í dag væri föstudagur. Ég þrætti við hann nokkuð lengi um vikudaga en hann lét loksins sannfærast. Þegar ég fór svo að skoða ferðaáætlunina hans til að sjá hvenær vélin færi í fyrrmálið sá ég að hann á ekki að fara neitt fyrr en á mánudagsmorgun.
Ég veit ekki hvort okkar er ruglaðara en hitt veit ég að það sem ég skrifaði hérna áðan kemur ekki fram á síðunni og ég veit ekki hvað veldur. Kannski kemur það 9. júní á næsta ári.

Fossinn

,,Á hvað minnir fossinn þig?" sagði hún. ,,Fossinn?" spurði ég, um leið og hvítfreyðandi fossinn hvarf bak við hæðarbrúnina. ,,Já, minnir hann þig ekki á neitt?" ,,Nei," svara ég og mér finnst eins og hún verði fyrir vonbrigðum með svarið. ,,Fossinn minnir mig á svuntu" segir hún; ,,svuntuna hennar mömmu, hún setti alltaf á sig hvíta svuntu á sunnudögum og mér finnst fossin eins og hvít svunta með böndum aftur yfir hálsinn."
Mamma hennar gekk alltaf með svuntu sem var smeygt yfir hálsinn og bundin aftur fyrir mjaðmirnar. Kona sem fór fyrst allra á fætur, kveikti upp í kolavélinni, greiddi þykkt kastaníurautt hárið í tvær langar fléttur, vafði þeim eins og kórónu um höfuðið og á sunnudögum setti hún á sig snjóhvíta svuntu sem minnti á neðsta fossinn í ánni. Það er fátt hvítar en fossinn í vatnavöxtum í vorrigningunum.
Jú, framvegis minnir fossinn mig á á svuntu, gengnar kynslóðir og unga fimm barna móðir sem setti upp fosshvíta sparisvuntu á sunnudögum.

Að sofa við opinn glugga.

Ég er búin að gera minnst af því sem ég ætlaði að gera í morgun en það gerir ekkert til ég er í sumarfríi og engin aukavinna til að plaga mig núna. Ég hef eftirlátið öðrum hitann og þungann af því fyrirtæki.
Snaraði ryksugunni inn í herbergið mitt áðan og fékk skýringu á martröðinni sem ég fékk í nótt þegar ég fór að ryksuga rimlagluggatjöldin ofan við höfðalagið mitt.
Mig dreymdi að einhver óhugnaleg vera gripi í axlirnar á mér og þrýsti mér niður í rúmið þar sem ég lá á magnaum með andlitið ofan í koddann. Þegar ég svo vissi í svefni að nú væri mig að dreyma og ákvað að vakna hert þessi óhugnaður takið bara enn frekar og þrýsti þungri krumlu á bakið á mér líka. Mér tókst nú samt að vakna, bylta mér til að losna við möruna og sofnaði aftur.
Þegar ryksugan lenti upp í hornið á glugganum áðan, þetta sem er beint yfir höfðalaginu hoppaði svört, spikfeit könguló út úr rimlunum. Ég skellti ryksugunni á kvikindið og er sannfærð um að það er ekki ávísun á góða drauma að sofa með svona heimilisdýri í svefnherberginu.
Það fylgja því bæði kostir og gallar að sofa við opinn glugga og kannski ég ætti að ryksuga oftar.

Blöðin

Ég hef ekki legið mikið í blaðalestri frá því í apríl en í morgun byrjaði ég daginn á að pæla í gegnum Fréttablaðið og hraðlesa fyrirsagnir í Blaðinu, enda komin í þriggja daga helgarfrí. Ég ætla að bæta mér upp skort á hvíldardögum síðustu 6 vikur. Ef einhver stendur í þeirri trú að þriggja vikna langferðir séu hvíldartími leiðréttist það hér með. Það er hörku púl og ummönnun sauðfjár í sveitasælunni er líka púl.
Í Fréttablaðinu í morgun er úttekt á athafnamanni ættuðum frá Flateyri og ekki nema gott um það að segja alveg þangað til blaðamaður greinir okkur frá því að viðkomandi hafi sterkar pólitískar skoðanir ,,rétt eins og Einar móður bróðir sinn" (feitletrun mín, eins og þeir segja í blöðunum).
Fyrir meira en mánuði síðan las ég grein eftir Davíð Þór Jónsson og varð fyrir áfalli þegar ég þessa sömu notkun á orðinu sinn. Ég hef alltaf haft mikið álit á íslenskukunnáttu Davíðs og á svolítið erfitt með að sætta mig við þessa málfræðivillu hjá honum.
Auðvitað á ég að umbera og fyrirgefa mannlega breyskleika og gera ekki kröfur á fullkomnun annara, sérstaklega ekki þegar mín íslensku kunnátta er ekki meiri en það að ég treysti mér ekki til að rökstyðja það að þetta sé ekki málfræðilega rétt með einhverjum tilvitnunum í íslenska málfræði (og nenni ekki að fletta því upp) en fjandinn hafi það ef það má ekki gera meiri kröfur til þeirra sem eru á launum við að skrifa greinar og fréttir fyrir almenning en til misvel menntaðra bloggara sem þenja sig á ,,netinu" og þar að auki slævir það málvitund lesenda að sjá og heyra sömu villurnar hvað eftir annað í fjölmiðlum. Mér persónulega finnst vor dagleg íslenska orðin ansi einhæf og varð t.d klumsa þegar ferðafélagi minn, kona á besta aldri, hafði aldrei heyrt orðið ,,morgunsvæfur".
Hin ýmsu gullkorn á síðum blaða, í útvarpi, sjónvarpi og á bloggsíðum eru auðvitað stundum krydd í tilveruna og mér fannst sagan af merinni Ögðu sem kastaði út um gluggann (Dagbók Þráins Bertelssonar í Fréttablaðinu í dag), og um frambjóðandann sem sat með lífið í öngunum (Njörður P, sami miðill) bráðskemmtilegt og sjálf hef ég lent í að hnoða málsháttum í ambögur en ef þið sjáið eitthvað þannig hér þá endilega leiðréttið mig.

Gærdagurinn

Í gær átti Píparinn afmæli. Ég er ekki viss um að hann hafi munað eftir því, hann man ekki afmælisdaga barnanna sinna eða annara ættingja og ábyggilega ekki sinn heldur.
Ég hélt upp á afmælið hans með því að liggja í rúminu allan daginn með ælufötuna við hliðina á mér og kaldan bakstur á hausnum og þegar hann hringdi í mig mundi ég heldur ekki eftir afmælinu hans.
Ég er að hugsa um að fara gífurlega varlega í vinnunni í dag tilbúin að tilkynna mig veika og hlaupa heim við minnstu merki um höfðuverk og ógleði. Svo til viðbótar við það var ég að ákveða að taka langt helgarfrí og skrá mig í sumarfrí á mánudaginn. Ég vona að veðurspáin standist.

Sjúkraliðaafmæli

TIL HAMINGJU MEÐ DAGINN SJÚKRALIÐI!

Vinir

Ég er að reyna að muna máltæki sem ég hef einhverntíma lesið um vináttuna en minnið svíkur mig eins og það gerir yfirleitt orðið og ég kann engin ráð við því.
En af gefnu tilefni fór ég að velta fyrir mér vinum mínum áðan, ég held ég eigi tvo eða þrjá og kannski einn til tvo í viðbót.
Einn vinur minn er grænn. Einhverntíma þegar ég var á kafi í djúptþenkjandi andlegum mannræktarpælingum í heimavist í íslenskum stórskógi hefði ég tengt hana við jarðarorkuna og heilunarkraft gróðursins. Einhverjar fleiri spekingslegar samlíkingar duttu mér í hug á heimleiðinni áðan en þær hurfu út í veður og vind meðan ég var að yfirfara ,,settings" flipann á síðunni til að reyna að breyta ,,commenta" kerfinu.
Hvað um það, sumt fók er bara rökfast, yfirvegað, réttsýnt, hefur oft lánað mér vit gegnum árin, hefur þann kost helstan að hafa áhuga á sömu hlutum og ég og mig grunar að það gæti verið gaman að fara með henni í langferðir út í heim ekki síður en á listasafna rölt.
Annar vinur minn er blár. Hún er hrifnæmur kleyfhugi sem hleypur til í hvaða vitleysu sem mér dettur í hug (oftast), með höfuðið í skýjunum og kollurinn rúmar ekki allar þær hringiður hugmynda og langana sem á hana herja og nær þess vegna ekki að rækta hæfileika sína á einhverju einu sviði. Það er þá allavega ekki hægt að kvarta undan einhæfni á þeim bæ. Blátt og grátt er litur þeirra sem reka höfuðið í himininn.
Þetta eru bara skemmtilegar pælingar, kannski ég geri andlega og félagslega litgreiningu á fleir vinum og vandamönnum einhvern daginn.

Fjarvinna og húsbrot

Fjarvinnan er ekki alveg jafn auðveld og nærvinnan, aðallega vegna þess að ég kann ekki að vinna á fartölvulyklaborð. Finnst hundleiðinlegt að hafa ekki talnalyklaborði við hægri hendina og svo er ,,plús" takkinn ekki að virka á þessu og hvernig á maður þá að vinna eins auðveldlega á forritið og ég er vön.
EN- það eina sem hefst upp úr því að velta sér upp úr svona hlutum er pirringur og ekki vinn ég hraðar með því móti.
Ég lagðist í húsbrot og bílahnupl í sveitum landsins. Ég tók einhverntíma loforð af eldri Super Mario bróðirnum um að ég mætti nota tölvuna hans og nettenginguna til að vinna ef ég fengi að taka vinnu með mér út úr bænum og ég geng út frá því sem vísu að þetta sé ótímabundið og jafnvel ævilangt loforð um aðstöðu og veð hér inn þó hann sé að leika sér í öðrum landshluta.
Akstur milli netsambandsins og svefnaðstöðunnar heimtaði ég svo hjá fjáreiganda sem ég taldi mig eiga inni greiða hjá akstur fæðingarhjálpina sem ég var látin inna af hendi áður en mér tókst svo mikið sem að segja ,,Gott kvöld börnin mín" þegar ég kom austur. Til að lostna við rúntinn var mér bara boðinn bíll að láni og ég sagði að sjalfsögðu bara ,,já takk" enda fullyrðir þessi fjáreigangi að maður eigi alltaf að þiggja það sem manni er boðið ef það komi að einhverjum notum og ekki vera með einhverja óþarfa hægversku sem komi manni bara sjálfum í koll.
Og hana nú!
Best ég fara þá að reyna að koma einhverju í verk, bara eitt búið en fimm eftir!