Hafnanir og húsvitjanir

Ég laumaði mér snemma úr vinnunni í dag til að leika bjargvætt, það hljómar svo vel ,,Hafrún bjargvættur". Björgunaraðgerðin tók ekki langan tíma svo klukkan hálf fimm í dag skein sólin inn um bílgluggann minn og taldi mér trú um að úti væri ekta göngveður með helling af D vítamíni. Ég lét það ekki á mig fá og hringdi í Tölvunarfræðinginn til að athuga hvort hún væri á leiðinni heim til að hjálpa mér í stórtiltekt. Hún var á leið í árshátíðarskemmtiatriðisundirbúningsfund. Þá ákvað ég að nú væri tími fyrir göngu og hringdi í Sjúkraliðann sem alltaf er til í gönguferðir. Nema núna, nú var hún ekki lengur í sjúkraliðagervinu heldur önnum kafinn Kennari við að undirbúa kennslu morgundagsins og hafnaði mér af mestu harðneskju.

Ekki veit ég hvers ég á að gjalda og ég var niðurbrotin manneskja, lengi. Alveg þangað til ég mundi að ég hafði ákveðið að heimsækja Kínafarana og dætur þeirra daginn sem ég hætti á skikkanlegum tíma í vinnunni og þyrfti ekki að fara á fundi af neinu tagi. Um leið og ég mundi það tók ég gleði mína, þakkaði mínum sæla fyrir að þær tvær væru svona uppteknar og dreif mig í húsvitjunina sem ég er búin að ætla í lengi. Alltof lengi.

Morgunhringurinn

Ég náði þeim merkilega árangri í morgun að koma mér í leppana á mettíma og fara svo út í göngutúr. Klukkan var rétt að verða sjö og mesti sortinn farinn af himninum, nægilega mikið til að aðeins stærstu stjörnur á himinhvolfinu voru sýnilegar. Þá er stundum auðveldast að sjá stjörnumerkin. Það bjarmaði af degi í austrinu og ég hélt að það væri farið að hlýna í veðri. Það reyndist falsvon.
Kuldinn niðri við sjóinn var svo bítandi að eyrun voru við það að hrynja í smábrotum niður á göngustíginn og fjaran var þakin þykkri ísskán.
Hvort það var kuldanum eða mengunarskýinu sem ég heyrið að lægi yfir borginni að kenna var ég orðin svo sár í hálsi og lungum um hádegið að ég var sannfærð um að inflúensan væri loksins búin að læsa í mig klónu.
En það var með hana eins og hlýindin þetta var bara ímyndun.

Ég hef annað slagið velt því fyrir mér að fara með gatslitnu geisladiskana mína og fá ný eintök af þeim, ég er jú að kaupa afnotarétt af tónlistinni og það voru engin tímaákvæði í kaupsamningi. Nú er svo komið að Bláir draumar er kominn í göt og græjurnar endurtaka sífellt sömu laglínurnar. Ég er að sjáfsögðu búin að láta brenna fyrir mig annað eintak, sem nota bene hlýtur að vera löglegt úr því ég keypti diskinn af útgefenda á sínum tíma, en þetta auka eintak mitt virðist bara ekki alveg vera að gera sig. Það vill hjakka í sama farinu svo ég efast um að svona heimakópía hafi sömu gæði og orginalinn.

Samkvæmt þessari frétt ætti ég að geta farið til útgefanda og beðið um nýtt eintak og borgað bara brot af því sem diskurinn kostar út úr búð.

Það gæti nú verið ferðarinnar virði að sjá svipinn á mannskapnum ef ég mætti með gamla eintakið og heimtaði nýtt.

Veðrið

Jæja þá. ,,Ekkert safnarölt?" sagði konan og það er nokkuð nærri lagi. Að vísu fór ég með yngra afkvæminu og tengdadótturinni í gömlu kartöflugeymslurnar í Ártúnsholtinu og skoðaði þar vídeóverk, ljósmyndir, málverk og eitthvað fleira. Undir planinu framan við húsið var skemmtilegasta sýningin á svæðinu. Myrkvuð nýbyggð bílageymsla með sementsangan í loftinu og myndsýningu á tjaldi á miðju gólfi. Vatnsagi á gólfinu og svo kalt að kertaljósin höfðu lognast út af og þessi sérkennilega sýning á gömlum myndum á tjaldi. Þetta leit í fyrstu út eins og rispuð kvikmyndasýning en við nánari skoðun virtist vatn renna yfir myndina. Þegar maður fór svo alveg upp að tjaldinu og á bak við það reyndist þetta vera tilbúinn foss þarna á miðju gólfi.
Það var flott.
Ætlaði svo að bjóða ungunum í kaffi einhverstaðar en það var búið að loka Þjóðminjasafninu og ég rataði ekki inn í Kaffivagninum, reykjarkófið var svo þykkt þar. Ég endaði þess vegna með að sýna þeim fótabaðið á Nesinu en greyjunum var svo kalt að þau neituðu að setjast með mér í fótabað. Hann aftur á móti þefaði vel og rækilega af hákarlahjallinum. Umm, ef eitthvað gæti gert mig að innbrotsþjófi þá er það þessi hjallur.
Kvöldinu hefur svo verið eytt í að skoða veðrið um víða veröld og setja veðurtengla hér inn.

Hjól

Ég á hjól, mér sýnist vera komið veður til að taka það úr geymslunni. Verst að ég hef ekki tíma til að fara neitt út að hjóla!

Brot

....
einn af þessum dásamlegu kyrru sunnudögum,
þegar sólin skín yfir jöklana
og allur saltfiskur er genginn til þurðar
og rúgbrauðið og kartöflurnr
þá læðast nokkrir skegglausir útilegumenn
um leynistigu rauðra hrauásanna við heiðarvatnið
með hakasköft að vopin...
og hálslöng svanahjón, sem ugga ekki að sér
í fjaðraleysi og sárum.

Ég drap þau ekki sjálfur, en ég var með í förinni,
kreppti fingur um hakaskaftið,
og ég át. Ég át þann dag
fegurð fjallanna, rómantík skáldanna,
soðan í Eyvindarhver.

Jón úr Vör



Og eftir svona lestur fer maður undir sæng með hringiður við hjartað.

Föstudagskvöld

Ég hef verið haldin óskiljanlegri þreytu síðustu tvo daga, eftir stuttna vinnudag hefur mér liðið eins og ég hafi verið að taka þátt í hálfmaraþoni. Ég held að ég sé komin með skýringu á því, ég er komin með einhverja óláns pest. Vonandi verður það stutt og laggott, ég hef ekki tíma fyrir veikindi.
Ætlaði í Sögusafnið í Perlunni áðan en þar var löng röð og ég hef ekki húmor fyrir biðröðum núna, ætlaði þá upp í kaffiteríuna og fá mér einn kaffibolla en þar var þá lokað. Ég gerði ekki fleiri tilraunir til að njóta dagskrár Vetrarhátðíðar, fór heim og get ekki haldið mér vakandi mikið lengur. Ætla ekki einusinni að reyna að lesa bókina sem ég var að keppast við að lesa í Þórsmörkinni um síðustu helgi. Ég er búin að komast að því að ég kemst ekki í gamla góða lesgírinn fyrr en ég er komin út úr bænum. Ég þarf greinilega að fara oftar.
Reyndar á ég jólabók í plastinu ennþá, kannski ég taki hana upp snöggvast hún er þeim kostum gædd að það er nóg að lesa nokkrar línur til að innbyrða heilmikið efni.

Lífið er harðfiskur og gómsætar gellur

Ég rakst á þetta í póstinum mínum og auðvitað ætla ég að mæta á staðinn.


,,Miðvikudagskvöldið 28. febrúar munu Guðmundur Guðmundsson, matvælafræðingur, og Alfreð Alfreðsson, matreiðslumeistari og landsliðskokkur, tala um mat og matarmenningu þjóðarinnar fyrr og nú á fyrirlestrakvöldi Íslenska vitafélagsins.

Þegar lifið var harðfiskur
Í erindinu sínu mun Guðmundur ræða um íslenska matarhefð og þær sérkennilegu geymsluaðferðir sem einkenndu hana, eins og súrsun og kæsingu. Hann mun einnig skýra hvers vegna matvælavinnsla þróaðist með öðrum hætti á Íslandi en í grannríkjum okkar og segja frá viðhorfum erlendra manna til matarmenningar þjóðarinnar. Í gegnum tíðina hafa margir átt mjög erfitt með að sætta sig við þessar fornu matarvenjur.
Á þessi gamla matarhefð eitthvert erindi til landsmanna í dag? Er hún falin fjársjóður eða smánarblettur sem best er að gleyma?


Maður, matur, haf er yfirskrift fyrirlestrar landsliðskokksins Alfreðs Alfreðssonar. Velsoðin ýsa með hamsatólg og kartöflum er ekki eina fiskmetið á diskum landsmanna í dag. Sífellt bætast fleiri og fáséðari tegundir í hópinn og krafa er gerð til ferskleika og útlits. Erum við að nota fiskmeti sem skyldi? Eða liggja ónýtt tækifæri í fiskafurðrum okkar. Alfreð mun tala um það hvernig við notum og getum nýtt sjávarfang í dag.

Staður og stund:
Sjóminjasafn Reykjavíkur – Víkin
Grandagarði
101 Reykjavík
Miðvikudagskvöldið 28. febrúar kl. 20:30
info@vitafelagid.com og www.vitafelagid.com"

Morgunhringurinn

Vegna gífurlegra anna var Esjuröltinu breytt og ég labbaði í fylgd Sjúkraliðans einn hring í vesturbæ Kópavogs. Eiginlega var þetta ekki hringur heldur fram og til baka leið, það er svo gott að ganga meðfram sjónum að ég heimtaði að fara sömu leið til baka. Annars er þetta sama göngleiðin og ég fór meðan ég nennti út á morgnana. Ég þarf að fara að taka þann sið upp aftur.
Ég held að það væri ráð að vinna minna og ganga meira.
Ég er eiginlega farin að hlakka til að komast á eftirlaun, verst hvað séreignarsparnaðurinn verður lítill, hann dugir varla í margar heimsreisur. Ekki hjá fólki sem byrjar ekki að leggja fyrir í séreignarsjóð fyrr en á gamals aldri.

Vetrarhátíð

Það er vetrarhátíð í Reykjavík um næstu helgi. Ég held ég verði að skoða amk. fáein söfn og athuga hvort ég dett ekki um einhverjar uppákomur ef ég fer í bæinn.

Aflýsingar og frestanir

Ég ætlaðið að afboða mig í mína vikulegu Esjugöngu en þá sá ég þetta á vefsíðu FÍ í dag
,,Myndakvöldi FÍ aflýst
Myndakvöldi FÍ sem vera átti annað kvöld, miðvikudaginn 21. feb hefur verið aflýst vegna forfalla. Næsta myndakvöld FÍ verður því í mars. “
og með þessu breytast mín plön líka. Kannski mér nægi að fresta gönguferðinni á miðvikudaginn til kl. 7 um kvöldið. Bara taka með sér ljós og arka af stað. Vonlaust að komast klukkan hálf sex því það var eini tíminn sem sumir gátu fundið fyrir félagsmálapakkann í vikunni.
Á fimmtudag er svo ættarmótsniðjatalssögunefndarfundur og einhver plön voru um Austurlandsferð en ég held að henni sé aflýst líka.

Mætt

Ég er komin heim en hefði alveg þegið nokkra daga í viðbót í einangruninni inni í Þórsmörk.

Mér finnst heilmikið mál að púsla saman öllu því sem ég þarf að gera í þessari viku.

Stakkholstgjáin er mögnuð og einusinni lá göngubrú yfir Krossá. Það var áður en Krossá tók upp á því að færa sig um set.

Ferðafrágangurinn

Ég hef verið of syfjuð í kvöld til að klára að taka mig til. Ætli ég treysti ekki á að ég nái að klára það á skikkanlegum tíma á morgun áður en ég fer í Mörkina.
Mér er sagt að það sé stórgrýti í öllum ám og þær mikið niður grafnar en maður verður að prófa.
---------------
Ég og nafna mín stóðum fyrir léttvínshappdrætti með málsháttaþema í vinnunni í dag. Allir drógu spjald og sumir fengu málshátt aðrir vísu. Margir skildu ekki málsháttinn en fólk áttaði sig þó á hverjir héldu áfram í úrslit og hverjir duttu út í fyrstu umferð. Þetta mátti ekki vera of flókið, til þess er kaffitíminn of stuttur. Ég hefði nú þegið nokkrar hvítvínsflöskur úr pottinum en mér datt ekki í hug að merkja spjöldin svo ég þekkti vinningsmiðana úr fyrr en eftir á.
-------------------
Betra er áfengi en áfangi.

Vín inn vit út.

Brennivín er besti matur,
bragðið góða svíkur eigi.
Eins og hundur fell ég flatur
fyrir því á hverjum degi.

Smá sýnishorn en það er ansi mikið til að ölkærum málsháttum til á íslensku.

!

Ég held að mér sé ekki við bjargandi!
En hvað sem öllum þessum verkefnum og nefndum, sem ég hef verið of dugleg við að taka að mér, líður ætla ég að fara inn í Þórsmörk á laugardaginn.
Nú þarf að semja við Bifvélavirkjann um að ditta að bílnum.

Dagurinn í dag

Í dag er ég að hugsa um að fara að mínum eigin ráðum og taka einn dag í einu.
Ég þarf að vinna og er að hugsa um að klára það áður en ég ákveð hvað af því sem liggur fyrir verður gert næst.
Gott markmið það.

Atsjú!

Eftirlit og tilkynningaskylda

Ég fékk upphringingu áðan og þurfti að gera grein fyrir ferðum mínum og gerðum. Það sýndi mér að ég þarf að setja inn tilkynningar hérna um dagskrá og dagskrárbreygingar sem verða hjá mér.
Það er nærri vika síðan ég sló á lyklaborð hérna síðast og örstutt yfirlit yfir þá daga sem hafa liðið síðan þá er einhvernvegin svona;

Sunnudagskvöld eftir Kolaport lagiðst ég í rúmið með gólffötuna við rúmstokkinn og gaddavír (ósýninlegan) strengdan um höfuðið frá enni og niður í hnakkagrófina. Einhver ósýnilegur drýsill herti og slakaði á þessari gaddavírsumgjörð á víxl og stöku sinnum stakk ég höfði fram af rúmbríkinni, ofan í fötuna á gólfinu og gubbaði. Á þessu gekk í nokkra klukkutíma og þegar ég leit í spegil daginn eftir var húðin öll út í rauðum smádílum eins og ég hefði legið á nálapúða og eldrauður flekkur í öðru auganu.
Ég staulaðist í vinnu á mánudagsmorguninn, sinnti því allra nauðsynlegasta og fór svo heim í rúm aftur.
Á miðvikudag aflýsti ég Esjugöngu, það var kuldi og í mér var hræðsla um að kuldi og göngur framkölluðu gaddavír um höfuðið á mér.
Á fimmtudag horfði ég á alla Kastljósþætti vikunnar til að vera umræðuhæf um dægurmálin.
Ég dáist að sannfæringarmætti fjölmiðlanna sem er beitt nokkuð markvisst í þessum þáttum. Sömu spurningar, sömu svör hjá öllum viðmælendum og síðan er spurt úti á götu sömu spurninganna og að sjálfsögðu fáum við engin ný sjónarhorn á málið né ný svör við spurningunum. Aðeins sá aðili sem hefur verið að gera heimlildarmynd um málið reyndi að opna viðari sýn á það og samfélagið sem þetta allt er sprottið upp úr en það var klippt snarlega á þá tilraun.
Ég hallast að þvi að fjölmiðlar sér forheimskandi einhliða áróðurstæki. Þeir finna söluvænleg mál, nú eða búa þau til, taka afstöðu, draga fram vitni, dæma og refsa í stað þess að gefa okkur upplýsingar og láta okkur svo reyna aðeins á eigin dómgreind.
,,Trúin er ópíum fólksins" sagði maðurinn, ég vil meina að í dag séu fjölmiðlar ópíum fóksins.

(ef þessi tilvitnun er röng tek ég við leiðréttingum)

Á föstudag fór ég til sjúkranuddara, stundum þarf hraustlegt spark til að koma manni í réttan gír, og nuddarinn reyndist nota höfuðbeina og spjaldhr. meðferð (ég er ekki vissu um að ég sé að skrifa þetta rétt) og óaði og æjaið yfir allri spennunni sem hann fann hvarvetna í stoðkerfinu hjá undirritaðri.
Tíminn hjá osteópatanum var svo langur að ég rétt náði að fara á vinnustaðinn aftur og ná í gögnin sem biðu eftir mér þar vegna vegabréfsáritunarinnar sem ég var að fara að sækja um.
Ég var hálftíma of sein á námskeið á vegum vinnunar og með hárið löðrandi í nuddolíu þar sem enginn tími var fyrir eitthvað pjatt eftir nuddtímann.
Stakk af á námskeiðinu til að þvo hárið áður en ég færi á kynningar- og vegabréfsáritunarumsóknarfund, sem ég var auðvitað hundskömmuð fyrir að mæta of seint á, og þaðan var farið beint í martarboð vinnuveitandans.
Nýjasti pöbbinn skoðaður eftir matarboðið og sú skoðunarferð dugði til þrjú um nóttina.
Heilsan hefði mátt vera betri í morgun og ég hefði ekki haft neitt á móti því að vakna upp í skálanum í Langadal en ferðinni þangað var frestað þegar góður og grandvar maður í bænum tók upp á því að andast svo dóttir hans og systkynabörn höfðu um annað að hugsa en jeppaferðalög.

Við frestuðum Þórsmerkurfeðinni um óákveðinn tíma en hún verður farin!


(birt með fyrirvara um prentvillur og gengisbreytingar)

Má bara ekki vera að þessu.

Sunnudagur

Kominn sunnudagur og mesta brjálæðið að verða gengið yfir. Ég er orðin of gömul fyrir svona vinnutarnir en mér er mikð létt eftir að ég sá að ég er í mun betri málum í aukavinnunni en ég átti von á.
Þannig að nú er stefnan tekin á gönguferð, helst á Mosfellið svo Kolaportið til að leita uppi gömul kvennveski með sylgjum sem hægt er að nota á þetta sem ég hef verið að reyna að berja saman frá því fyrir jól. Þegar það er búið þarf ég að byrja á nýrri hönnun.
Svo það stefnir bara í dól og dútl þangað til mér finnst kominn tími til að vekja Sjúkraliðann upp af værum þorrablótsáfengissvefni.